null Beeld

Column

Agnes: “Had ik gefaald als tienermoeder? Waar was het misgegaan?”

Ze is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Agnes Hofman (42) woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Gefaald als moeder

“Weet je welke dag het vandaag is?”, vroeg zoon T. vanmorgen. Ja, het is precies vijf jaar na Zwarte Dinsdag, de dag dat zoon T. bruut stopte met zijn studie Voedseltechnologie. Ik heb gegild, gehuild, gedreigd en uiteindelijk maar toegegeven. Meer omdat ik compleet machteloos stond, hoor. Want als een jongen van 17 weigert naar college te gaan, wat moet je dan? Hij was er niet klaar voor.

Helaas ik betrok het feit dat hij stopte met zijn studie compleet op mezelf. Had ik gefaald als moeder? Waar was het mis gegaan? Ik heb altijd enorm veel druk gevoeld, mede omdat ik hem op mijn negentiende kreeg. Als tienermoeder heeft iedereen een mening over je: al doe je je best, het is nooit goed genoeg. En wat ik het ergste vond is dat mensen mij en T. al hadden opgegeven, voordat ons leven goed en wel was begonnen.

Het hoge woord

Zelf zag ik dat uiteraard anders. Door jong moeder te worden, had ik juist extra motivatie om het beste uit mezelf te halen. Ik werkte en studeerde wanneer hij sliep, en haalde mijn slaap in als hij een weekendje bij mijn ouders was. Ooit zou het meer relaxed zijn, hield ik mezelf voor. Als hij ging studeren, wat hij inderdaad ging doen. Nou, het waren zes mooie weken. Trotse weken ook, voor mij, want ik schepte tegen iedereen die het wilde horen op dat T. zo’n mooie studie deed. Daarbij gaf ik mezelf steeds een schouderklopje, dat ik het uiteindelijk wel goed had gedaan. Maar toen brak dus Zwarte Dinsdag aan.

Hij was de dagen ervoor al wat stiller, met een verdrietige blik in zijn mooie, bruine ogen. Natuurlijk was er “niks” toen ik vroeg wat er speelde. Tot het hoge woord eruit kwam. Wat ik had moeten doen, was hem stevig vasthouden. Begrip moeten tonen. Maar ik kon het niet. Toen niet. Dagenlang niet. Tot we met kerst dat jaar op vakantie gingen. Er waren twee verrassend betaalbare opties; Mexico en Bali. Hij wilde dolgraag naar Mexico, dus ik boekte Bali. Ja, ik was nog steeds bozig.

Iedere dag dit

Op het strand onder een ruisende palmboom vroeg ik wat hij nu echt met zijn leven wilde. “Dit”, zei hij. “Iedere dag dit.” Ik glimlachte, want dat was wat ik ook altijd had gewild. Maar ja, als single moeder met een kind heb je verplichtingen en verantwoordelijkheden, zoals school en werk. Als freelancer had ik echter alle vrijheid en het feit dat T. was gestopt met zijn studie bood opeens alle mogelijkheden... Zes weken nadat we terugkeerden in Amsterdam stonden we weer op Schiphol en vlogen we wederom naar Bali, om er een jaar te blijven. Het bleek de beste beslissing die we samen konden nemen. Ook voor onze relatie.

Succes en geluk

Op een dag bezochten we samen de stichting waar hij vrijwilligerswerk deed, een opvang voor verstandelijk en lichamelijk beperkte kindjes, met tassen vol boodschappen en luiers. Toen T. binnenkwam, begon een vierjarig verstandelijk gehandicapt meisje hard te schreeuwen. Van opwinding. Ze rende op T. af, liet zich optillen en knuffelde mijn zoon zo hard als ze kon. Ze had hem immers al een dag niet gezien. Dat ze zijn naam noemde en bleef herhalen, vond ik vooral schattig. Tot een van de begeleidsters me influisterde dat de naam van mijn zoon haar eerste en enige woordje was. Ja, janken natuurlijk. Ik dan. Van trots. En door het besef dat ik hem dezelfde druk had opgelegd waar ik zelf zo’n last van heb gehad: “Je moet presteren! Je moet succesvol zijn! Je moet, je moet, je moet...” Maar wat is succes? En waar zit ’m dat in?

Nu, bijna vijf jaar later in Portugal, weet hij nog steeds niet wat hij wil. Hij heeft een leuke baan, een gezellig sociaal leven en is oprecht zelfverzekerder en gelukkiger dan hij ooit is geweest. Ik krijg nog regelmatig de vraag wanneer hij ein-de-lijk weer gaat studeren. In het begin maakte me dat onzeker. Nu haal ik mijn schouders erover op. Dat is aan T. En wat hij ook beslist, het komt vast helemaal goed met hem.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden