Agnes Beeld Privébezit
AgnesBeeld Privébezit

Column

Agnes: “Hoewel ik aangeef dat ik voorlopig geen relatie wil, ben ik te vaak slachtoffer van wannabe matchmakers”

Ze is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Agnes Hofman (41) woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Vrolijk stapte ik gisteren nietsvermoedend bij een tuinfeestje naar binnen, tot mijn nieuwsgierige blik bleef hangen in de vrolijke ogen van C. Zo! Mijn hemel! Ik voelde een scheut door mijn onderbuik gaan; wie was deze goddelijke man? Ik staarde net iets te lang, tot mijn beste vriend D. me aan de mouw van mijn jurk naar binnen trok.

Wannabe matchmakers

“Dat is onze makelaar", fluisterde hij me toe, terwijl ik mijn mondmasker afdeed en mijn lippen rood stiftte. “Wat een knapper", reageerde ik enthousiast. Ik was niet eens geschokt dat D. me nooit over C. had verteld. Nou ja, wel over hoe goed D. is geholpen bij het kopen van zijn huis, en ook dat C. op het partijtje zou komen. Maar die prachtige groene ogen en die weelderige bruine lokken waren nooit ter sprake gekomen. Zijn brede schouders, grote handen en geaderde onderarmen – maak me gek! – evenmin.

Misschien maar goed ook. Ik word er heel nerveus van wanneer mensen me proberen te koppelen. Hoewel ik al een paar jaar aangeef dat ik voorlopig geen relatie wil, ben ik te vaak slachtoffer van wannabe matchmakers; er is altijd wel een ‘leuke’ baas, collega, broer of buurman met wie ik het op hun verzoek moet aanleggen. Vreselijk! Want ze hemelen me dan teveel op, waarbij ik op een date vooral bezig ben om aan die verwachtingen te voldoen.

Mijn goede bh aan

Vandaar dat die makelaar er nu natuurlijk was. Een slinkse ‘toevallige’ koppelpoging. Ik hou ervan. Net als van het feit dat ik mijn goede bh aanhad, en de gezusters ook parmantig hun entree hadden gemaakt op de patio. Terwijl D. in de keuken experimenteerde met gecondenseerde melk in de sangria – mijn hemel, wat een smerige heiligschennis – gluurde ik naar buiten. C. zat casual met mijn zoon T. te kletsen, en af en toe dwaalde zijn blik af. Naar binnen. Naar mij! De interesse was dus wederzijds!

Opeens werd ik nerveus; ik heb al zo lang niet meer geflirt. Laat staan met mijn zoon binnen gehoorveld. Maar misschien was dat juist goed. Zo lag er geen extra druk op en konden we rustig kletsen. En eventueel later deze week met zijn tweetjes afspreken. D. drukte de karaf met dat gore goedje in mijn handen en werkte me naar buiten. C. stond op toen ik zijn tafel naderde. Oh, het is nog een gentleman ook! Ik lachte verleidelijk en hoopte intens dat er geen lippenstift op mijn tanden zat.

“Wat leuk je eindelijk te ontmoeten”, zei hij stralend. “En dit is mijn echtgenoot.” Echtgenoot? Natuurlijk… Waarom zijn alle leuke mannen gay? En waarom liet ik me in nog geen drie minuten zo kansloos meeslepen? “Omdat je er klaar voor lijkt”, zei D. “Vorig jaar was hij je niet eens opgevallen, omdat je totaal niet naar mannen keek. Nu zakte je bijna door je knieën. Je bent klaar om weer serieus te daten.” Ik knikte. Hoe ongemakkelijk ook, dit is progressie. En toen zowaar de rosé op tafel kwam, werd het nog een heerlijke, zij het flirtvrije, avond.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden