null Beeld

Agnes Hofman: “Het zweet gutste onder mijn pruik vandaan”

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met haar zoon T. (21). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

En opeens waren er geen smoesjes meer over; gloednieuwe sneakers stonden te shinen in hun doos in een hoek van de kamer, de leopardprint sportlegging en matching sportbeha waren eindelijk bezorgd, net als een paar kekke sneakersokken en in mijn pruikencollectie had ik nog een geschikte wig gevonden voor een stevige work-out. Denk: kortpittig, maar vrouwelijk.

"Ja, maar ik heb geen hoodie", jammerde ik. Maar zoon T. – mijn te strenge personal trainer – dook in zijn kast en kwam terug met een zwart XXL-exemplaar dat ik ooit gratis op een event had gekregen. "Hij is wel een beetje verwassen", mompelde ik. "Zo kan ik niet over straat." T. herinnerde me aan de lockdown; er is bijna niemand op straat nu. Behalve voor boodschappen of om te sporten. Zoals ik. De horror!

Warming-up

"Regent het niet?" vroeg ik, terwijl ik hoopvol naar buiten keek. Want ik doe niet aan bewegen, maar ook niet aan neerslag. De zon scheen, geen wolkje aan de lucht en met 14 graden was het een redelijke Portugese winterdag. T. zette zijn masker op. "Kom je?" Ik volgde hem de trap af, naar buiten. Ja, dat was een tijdje geleden; ik was bijna vergeten hoe pittoresk ons straatje is, net aan de rand van het centrum. Met traditionele tegeltjes op de gevels, en een uitkijkpunt over de stad.

"Daar hoeven we alleen de trap voor op. Met kikkersprongen. Maar eerst een warming-up”, besloot hij. Dat vind ik altijd zo aanstellerig; van die mensen die met veel vertoon in het openbaar rek- en strekoefeningen doen. Ze kijken ook altijd om zich heen; zo van, zien jullie hoe goed ik bezig ben? Maar het laatste dat ik wil is spierpijn of rugklachten.

En ik heb een missie; afvallen en fitter worden. En vooral iets strakker in mijn lijf, zodat mijn ultieme lievelingsjurkje weer past. Ooit wordt het weer zomer en hopelijk is het leven dan weer een soort van normaal. Dan wil ik weer flaneren en flirten op zonnige rooftops. Me lekker voelen in bikini op het strand. Voldoende energie hebben voor avondjes dansen en de nu al geplande bergwandeling met alpaca’s dit voorjaar.

Geen smoesjes meer

Dus ja, ik heb gerekt. En gestrekt. En ja, ik hoorde mensen lachen vanaf een balkon. Natuurlijk ging ik er onzeker vanuit dat ze het over mij hadden; die verjaarde diva met een tragisch slechte conditie. "Het ziet er goed uit, mam", loog T. En hij liep de trap op. De trap des doods. Geen idee hoeveel treden het waren. 78? 122? Gevoelsmatig minstens 344. Het idee van kikkerspringend naar boven lieten we bij trede vijf maar varen; het zweet gutste al onder mijn pruik naar beneden. Halverwege werd ik misselijk. Misschien vanwege die twee grote slagroomcappuccino’s en een sigaretje teveel bij het ontbijt.

T. stak zijn hand uit. "Het kan me niet schelen hoe, maar je gaat de top halen”, zei hij dramatisch. Dat heeft hij van mij, dat gevoel voor drama. Met mijn hand in de zijne sjokte ik die belachelijk hoge treden op. "Nog twintig, nog negentien…" riep T. Vraag me niet hoe, maar ik heb hijgend en trillend de top gehaald. En daarna moe maar intens voldaan op een bankje genoten van het mooie uitzicht. "Morgen weer?" vroeg T. Ik knikte. Nu, een dag later, voelen mijn benen zwaar. En het regent. "Als je een dag uit wil stellen, snap ik dat hoor”, zegt T. Maar ik schud mijn hoofd. Nee, ik ga weer. Desnoods alleen. Geen smoesjes meer.

Beeld: Privé

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden