null Beeld

Agnes Hofman: “Mijn biologische klok schreeuwt om een laatste kans-baby”

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Nee, natuurlijk wil ik geen kinderen meer. Zoon T. wordt 22 dit jaar, en ik 42. Nooit eerder had ik zoveel vrijheid en zo weinig zorgen. De druk is eraf. Iedere ochtend roep ik dat hij een groen sapje moet persen voordat hij aan het werk gaat. Maar of hij dat ook echt doet, dat is aan hem. Waar ik een paar jaar geleden nog een verantwoordelijke preek over vitamines en weerstand had afgestoken, haalde ik vanmorgen mijn schouders op toen hij alleen koffie maakte. Mijn zoontje is inmiddels een man van twee meter, met een fulltime baan en een eigen creditcard. Hij zorgt voor zijn eigen was en soms zelfs die van mij. Ideaal, zou je denken, zo’n zelfstandig kind. Ja. Maar nee. Ik ben tot mijn spijt een soort van overbodig verklaard. Ik ben niet meer nodig. En ik haat het!

Kindertijd

Het zure is, in mijn geval, dat ik niet ten volle heb genoten van zijn kindertijd. Er was altijd wel iets: een heftige relatie en de baby daddy drama erna, financiële stress, een ernstige ziekte… Te vaak had ik momenten waarop ik het even niet meer wist. Dat ik boven de vissticks in huilen uitbarstte en hij met zijn grote bruine ogen naar me keek, nerveus bijtend op zijn onderlipje. Maar ondanks alles, hadden we altijd elkaar. Zijn klamme handje in de mijne, zijn warme adem in mijn nek als hij bij me op schoot zat. En iets later zijn bemoedigende woorden: “Het komt allemaal wel goed, mama.”

Biologische klok

Er wordt me vaak gevraagd of ik er meer had gewild. Destijds niet, in de chaos. Maar de laatste jaren, betrap ik me er steeds vaker op dat ik op Instagram babykleertjes en hippe kinderkamers check. En zelfs video’s kijk over herbruikbare luiers. Door mijn eerdergenoemde ziekte kan ik op de natuurlijke manier geen kinderen meer krijgen. En ik zou niet eens weten van wie. Maar ja, mijn biologische klok schreeuwt steeds harder om een laatste kans baby. Om het deze ronde goed te doen. Bewuster te genieten van het moederschap. “Baby erin? Ik eruit,” zei T. stellig toen ik hem vertelde over mijn biologische klok. “Mezelf opvoeden was prima, maar ik ga echt niet voor een broertje of zusje zorgen. Want we weten allebei dat jij ’s nachts lekker blijft liggen en ik dus de Sjaak ben als het op luiers aankomt.” Dat was ik even vergeten. Hoe hard werken een kleintje kan zijn. En dat dit eigenlijk helemaal niet in mijn leven past. In ons leven past.

Moederschap

Ja, ik heb een traantje gelaten toen ik mijn kinderwens definitief vaarwel zegde. Maar voelde ook opluchting; het dromen over iets wat je nooit zal krijgen kost veel energie en zelfs verdriet. “Ben je druk?” roept T. vanuit zijn kantoor slash kamer. “Nee,” brul ik terug. Zijn hoofd verschijnt in de deur: “Mam, zou je een groen sapje voor me willen maken?” Ik knik, en dan gaat de deur weer snel dicht. Met een big smile trek ik spinazie uit de vriezer. Ook deze fase gaat voorbij. Op een dag gaat hij echt het huis uit. Maar tot die tijd geniet ik van deze momenten. Van het moederschap. Want hoe groot hij ook is, hij blijft altijd mijn baby.

Beeld: privé.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden