null Beeld

Agnes Hofman: “Van schrik begon ik hard te janken”

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (21). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Corona

Zullen we even een rondje eerlijk doen? De rek is eruit. Mijn coronakoek is op. Niet naar buiten willen is toch echt iets anders dan niet naar buiten mógen. Of zoals in mijn geval; geen stap meer buiten durven zetten. Een paar weken geleden schreef ik hier dat Portugal niet meer in lockdown zou gaan, omdat het land zich dat niet kon permitteren. Dat kunnen we ons nog steeds niet, maar na versoepelingen van de regels rond Kerstmis, is de boel volledig geëscaleerd. Nu staan we er - in vergelijking met andere Europese landen - het slechtst voor.

Echte paniekaanvallen

Weet je nog, dat we rond Oud en Nieuw allemaal dachten dat het in 2021 alleen maar beter kon gaan? Nieuwe ronde, nieuwe kansen? Niet dus. Het voorzichtige optimisme maakte al snel plaats voor de negatieve realiteit; dit is niet goed en het wordt voorlopig niet beter. Verschillende vrienden hier hebben last van stress en onzekerheid; denk aan echte paniekaanvallen en onverklaarbare pijn die door het lichaam raast.

Uitjes

Zoon T. laadt zich iedere werkdag op voor zijn day job. En dat gaat gelukkig goed. Maar ook hij is niet meer zijn opgewekte zelf. De lol als Chef Boodschappen - zijn enige uitje - is er voor hem nu ook wel af aangezien trips naar de supermarkt bijna een militaire operatie zijn; als je je op straat niet kunt identificeren of als je te ver - een paar honderd meter - van huis bent, ga je onverbiddelijk op de bon. Goed natuurlijk, maar dat frisse blokje om durf ik nu helemaal niet meer te maken. Uit angst voor besmetting, de politie en acute pleinvrees.

Naar een dokter

Afgelopen vrijdag vreesde ik dat ik er toch aan moest geloven; ik had al sinds de vorige avond iets in mijn oog. Een zandkorrel of zo. Dra-ma! Wrijven - nooit doen - hielp niet, net zo min als pulken met een tissue en spoelen met bronwater. In zijn werkpauze ging T. op draf richting de drogist en kwam terug met homeopathische oogdruppels en een briefje. "Het adres van een privékliniek in de buurt. Want je oog gaat amper open, je kan bijna niets meer zien en je hebt echt pijn. Dat mag je van de drogist niet afwachten. Je moet nu naar een dokter, mam."

Besmettingsgevaar

Voorheen had ik al in een taxi gezeten, met grote zonnebril en rode lipstick als stijlvolle compensatie van dat opgezette en druipende linkeroog. Maar nu verstijfde ik; naar buiten? Ik? Naar een kliniek met zoveel besmettingsgevaar? Wat is erger, vroeg ik me af. En ik wist het niet. Nog steeds niet, maar het goede nieuws is dat ik van schrik zo hard begon te janken dat die zandkorrel zo eindelijk uit mijn oog stroomde.

Geen reden tot klagen

Nu kan ik weer bijna volledig zien met dat oog. De opluchting! Die probeer ik nu vast te houden; het idee dat hoe vervelend deze situatie ook is, ik - zeker in vergelijking met anderen - even geen reden tot echt klagen heb.

De mooiste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Beeld: privé.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden