null Beeld

Agnes Hofman: Volgens mijn zoon saboteer ik soms mijn eigen geluk

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Het is tegenwoordig vaste prik op zaterdagavond; de elektra valt uit. En ook echt alleen aan onze kant van de straat. Niemand weet de oorzaak. En ondanks dat niemand het probleem lijkt te fixen, gaat de stroom in de loop van de zondagochtend weer aan. De eerste keer raakte ik in paniek, want 'wat als ik mijn telefoon niet meer kan opladen?' Of erger: 'wat als mijn ijs ontdooit?'

Inmiddels ben ik een semi emergency pro; bij Zara heb ik mega geurkaarsen met drie lonten geshopt, er liggen twee volle powerbanks klaar en boodschappen gaan in een vacuümzak op het balkon. Wat dat betreft ben ik blij met winter hier, waar het ’s nachts afkoelt tot zo'n 5 graden.

Real talk

Zo ook afgelopen weekend. Nadat we ons noodprotocol hadden voltooid, doken zoon T. en ik onder de dekens op de bank. Hij dronk whisky en ik nipte port om warm te blijven. Eigenlijk was het heel knus, alsof we bij een kampvuur zaten. En het had ook heel gezellig kunnen worden, ware het niet dat ik het 'briljante' idee had om open en eerlijk met elkaar te praten. Real talk.

Geluk

“Weet je het zeker?” vroeg T. nog. Want hij weet dat ik heel genereus goedbedoelde adviezen geef, maar die zelf bijzonder slecht incasseer. Zeker als hij begint met: “Weet je wat jouw probleem is…?”

Lang verhaal kort: volgens T. – mijn amateur huispsycholoog – neem ik niet genoeg verantwoordelijkheden voor mijn geluk: “Als het om werk gaat, doe en durf je alles. Je weet wat je wilt en je zorgt ervoor dat het ook lukt. Maar wanneer het om jou persoonlijk gaat, wil je van alles, maar onderneem je geen actie. Soms heb ik zelfs het idee dat je je eigen geluk saboteert.”

Lijnen

Het vervelende is natuurlijk dat hij gelijk heeft. Want ja, ik wil lijnen, maar eet te vaak net voor ik naar bed ga een hele reep chocolade. Met een handje chips, voor die zoetzoute smaaksensatie. Heerlijk, tot het schuldgevoel opsteekt. En ik wil meer bewegen, maar ga niet naar buiten voor een rondje in het park.

“Hoe graag wil je echt gelukkiger worden?” vroeg hij, waarna ik natuurlijk dramatisch in huilen uitbarstte. De waarheid is dat ik dat niet weet. En ook niet wát me precies mijn meest happy zelf zou maken. “Misschien moet je iets meer in het moment leven,” besloot T. wijs.

We keken allebei naar de vriezer, waar zes chocoladeijsjes langzaam aan het ontdooien waren. “Met slagroom, zonder schuldgevoel?” vroeg hij, terwijl hij opstond. Ik knikte. Want weinig maakt zo gelukkig als schaamteloos genieten zonder schuldgevoel. En zeker als je dat moment kunt delen met degene van wie je het meest houdt.

De mooiste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Beeld: privé.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden