null Beeld

Agnes Hofman: “Wat is erger, de buren horen ruziën of vrijen?”

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (21). Op Libelle.nl schrijft Agnes Hofman over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Is Agnes Hofman een verbitterde oude vrijster geworden? Preuts misschien? Gewoon te nuchter voor Valentijnsdag en de bijhehorende erotiek? Of kom ik eindelijk echt voor mezelf op? Het zit zo; we wonen in een karakteristiek pand, dat opgedeeld is in zes luxe appartementen. Met 'karakteristiek' bedoel ik vooral oud, en met luxe doel ik op de openslaande deuren naar het Franse balkonnetje. De buren naast ons hadden die opengelaten. Snap ik, want het is hier qua temperatuur inmiddels best behaaglijk. Maar vervelend is het wel. Want daardoor hoor ik ze nóg beter.

Op de dag dat we in deze unit trokken, kwam ik het korzelige koppel tegen. Hoe ze heten weten we niet; ik probeerde me voor te stellen maar ik werd langzaam van top tot teen bekeken, waarna ze zich allebei omdraaiden en de hipster kinderwagen naar boven tilden. Ik vloekte nog tegen mijn zoon T.; buren met een baby en een attitude zijn de ergste. Vooral hij - laten we hem voor het gemak Miguel noemen - is niet te doen. Iedere avond schreeuwt hij tegen haar. In iets dat klinkt als Spaans. En zij - Paula, denken we - heeft een hoog stemmetje waarmee ze de baby sust die na papa’s geschreeuw wakker krijsend wordt. Ook wij worden iedere avond uit onze slaap gebruld.

Klagen

Ja, Miguel heeft nogal wat temperament. En daar zijn wij al ruim vier maanden de dupe van. Maar wat te doen? We komen ze nooit tegen op de gang. Jammer, want dan kon ik casual een opmerking maken over de gehorigheid. Aankloppen wil ik niet vanwege Covid. T. vindt een briefje onder de deur niet kunnen; "Dat is zo gênant voor ze." Prima. Maar klagen bij de huisbaas mag ik ook niet van hem, want "dan maak je de situatie alleen maar erger. We willen geen ruzie met ze." Spreek voor jezelf, dacht ik. Want ik ben klaar met het geruzie van de buren.

Zeevruchten

Het goede nieuws is, de buren blijkbaar ook. We hoorden hem gisteren de trap op stommelen met boodschappen en een paar uur laten rook ik de heerlijke walmen van gebakken zeevruchten. Glazen klonken, net als de hoge lach van Paula. We zaten net aan onze thuisbezorgde pizza’s toen we een schel zingend geluid hoorden dat we niet konden plaatsen. T. dacht aan een loopse straatkat. Maar nee; "Volgens mij is het Paula, hoor. Die seks heeft met Miguel,” antwoordde ik geschokt.

Niet dat ze het doen hoor, ik gun iedereen een romantisch wipje op Valentijnsdag. Maar het geluid kwam binnen in stereo; via raam en voordeur. En toen begon Miguel ook nog monotoon te kreunen, als een wild zwijn dat net een marathon had gerend. Soms onderbrak hij zijn gehijg om – zo denken we – Paula richting een nieuw standje te dirigeren.

Jungledieren

Na 23 minuten – respect! – waren onze pizza’s op en luisterden we onvrijwillig naar beider hoogtepunten. Nou, National Geographic Channel met een programma over paringsrituelen van jungledieren was er niets bij. "Ik heb wijn nodig", mompelde T. We belandden in een discussie wat erger is, de buren horen ruziën of vrijen, toen het gelazer opnieuw begon; ze begonnen aan een tweede ronde. Harder, wilder en vooral ook luider. Er knapte iets in me, ik vloog naar onze voordeur en schreeuwde hard in de gang; of het nu als-je-blieft klaar kon zijn. Dat hielp. Afgezien van het applaus een verdieping hoger was het eindelijk twee seconden compleet stil. Tot de baby hard begon te huilen…

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: Privé

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden