null Beeld

Column

Agnes: “Ik besef dat ik net als Miguel mijn eigen geluk saboteer, uit angst dat ik niet goed genoeg ben ”

Agnes Hofman

Agnes komt in contact met een oude Tindermatch. Dit leidt tot goede gesprekken én stof tot nadenken.

Eigenlijk belde ik, laten we hem Miguel noemen, voor iets heel anders. Ik had een praktische huizenvraag en aangezien hij makelaar is, had hij inderdaad een antwoord.

Vrijheid in verbondenheid

Zo zie je maar dat het handig is om nummers van oude Tinder-contacten te bewaren. Nee, tot een date is het nooit gekomen. Omdat hij altijd druk leek met andere dames en ik me vooral op mezelf wil focussen. We stuurden elkaar af en toe berichtjes via Instagram en dat was het.

Tot we gisteravond twee uur belden. Het bleek dat het toch wel redelijk klikt tussen ons. Én dat we veel gemeen hebben. Hij zoekt een relatie die gebaseerd is op vrijheid in verbondenheid. Dus niet het huishoudelijke gedoe, maar wel exclusief daten en leuke dingen doen. Iets waar ik me, op termijn, ook helemaal in kan vinden. Miguel is net als ik gestopt met daten. Vanwege covid, maar ook omdat hij helemaal zat is om zichzelf steeds opnieuw voor te stellen en weer uit te leggen wie hij is.

Ik knikte gretig, dat herken ik helemaal. Iedere keer opladen, weten dat je geen verwachtingen moet hebben, toch hopen, maar negen van de tien keer wacht er een teleurstelling. Of de man in kwestie valt live tegen, of ik ben om wat voor reden dan ook niet helemaal wat hij had verwacht. Het is te vermoeiend en het maakt eerlijk gezegd ook onzeker. “Maar daar hebben mannen vast geen last van,” mompelde ik. Miguel schamperde aan de andere kant van de lijn.

Kunstgebit

Om je een idee te geven; het is een mooie man. Miguel is lang, breed, intelligent, heeft humor, is sportief en sociaal. Maar met een geheimpje. Op jonge leeftijd zijn z’n tanden getrokken en hij heeft een kunstgebit, zo biechtte hij op.

“Thuis gaat een deel van mijn gebit in een glas water op mijn nachtkastje. Maar als ik voor het eerst bij iemand blijf slapen natuurlijk niet. Het vervelende is dat ik die tanden soms onbewust in mijn slaap uit mijn mond trek. Als ik daar bij het ontwaken achterkom, raak ik in paniek. Zo van, wat zal ze wel niet denken? En; waar zijn mijn tanden gebleven? Meestal onder mijn hoofdkussen, trouwens. Daar moffel ik ze in mijn slaap weg.”

Ik luisterde ademloos. Zeker toen Miguel vertelde dat hij om deze reden dus amper intiem is met vrouwen. Hij ziet zo op tegen samen slapen dat daten voor hem eigenlijk geen zin heeft. In een split second realiseerde ik me dat mijn reactie een soort van essentieel was voor zijn zelfvertrouwen. Ongemakkelijk lachen zou hij compleet verkeerd op kunnen vatten en zijn grootste angst bevestigen; dat er iets mis is met hem. En aan een cliché als “een echte leuke vrouw waardeert je zoals je bent” heeft hij natuurlijk ook niks. Zo blijft de onzekerheid en legt het misschien ook extra druk op de eerste paar dates.

Dus ik benadrukte – overigens geheel naar waarheid – hoe aantrekkelijk het is wanneer een man zich kwetsbaar opstelt. En vroeg zonder te oordelen waarom hij niet voor permanente implantaten gaat. “Ik weet dat het veel geld kost. Maar als het je zo belemmert in het liefdesleven, heb je maar twee opties: naar een goede tandkliniek gaan of het volledig accepteren en er op dates open over zijn.”

Eigen geluk

Ik heb er uren wakker van gelegen; niet zozeer om zijn tanden hoor, maar over hoe ook ik mezelf al jarenlang tegenhoud. Uit angst dat ik niet goed genoeg ben. In de liefde, mijn werk en sociale leven. En zo saboteer ik mijn eigen geluk, zoals Miguel dat dus ook doet. Of deed, moet ik zeggen. Want hij appte vanmorgen dat hij een afspraak heeft gemaakt om te kijken of permanente knagers een optie voor hem zijn. “En als ik mijn nieuwe tanden heb, mag ik je dan mee uit eten nemen?” vroeg hij.

Stiekem maakte mijn hart een sprongetje. Want ik had al bedacht dat ik hem toch echt een keer live wil zien. Ongeacht of zijn tanden aan het einde van een romantische date in zijn mond blijven, onder een hoofdkussen liggen of in een glas water op het nachtkastje staan…

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze (42) woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden