Agnes 33 Beeld Privébezit
Agnes 33Beeld Privébezit

Agnes: “Ik nam aan dat D. belde om het over dresscodes en cocktails te hebben. Maar nee, het ging over mijn cadeau”

Ze is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Agnes Hofman (41) woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Column

‘Kan ik je bellen?’, whatsappte mij beste vriendje D. dinsdag, ‘ik heb een Eureka-moment!’ Nou, daar klapte ik natuurlijk graag mijn laptop voor dicht. Uit nieuwsgierigheid vooral.

Zeilen en borrelen

“Je bent bijna jarig, toch…” begon hij toen ik hem direct belde. Dat klopt. Komende zondag word ik 42. Een event dat ik over twee dagen verdeel; een dag zeilen en twee dagen later borrelen bij een luxe strandtent. Ik nam aan dat D. daarvoor belde, om het over dresscodes en cocktails te hebben. Maar nee, het ging over mijn cadeau: “Alles wat je wilt hebben, koop je zelf. Behalve een hondje. Daar twijfel je al maanden over. Dus ik hak de knoop voor je door en ga er eentje voor je shoppen in het asiel.”

Mijn hemel! Dat was het briljante Eureka-moment. Het spookte al even door zijn hoofd en hij kon niet slapen van opwinding. “Ik wilde je verrassen met een schattige puppy met een strik om zijn nek, maar misschien is het beter om eerst je specifieke voorkeuren door te nemen.” Mijn mond viel open van verbazing. Misschien is het een cultuur-ding hoor, maar Nederlanders geven elkaar toch geen huisdieren cadeau? En zeker geen hond, wat toch een enorme verantwoordelijkheid is.

Impulsaankopen

“Waarom like je dan alle foto’s op de Facebook-pagina van het asiel? En waarom kan je niet op straat van A naar B zonder ieder hondje te aaien?” Klopt! Ik ben gek op hondjes, zeker wanneer ze een beetje personality hebben. En ja, de asiels puilen helaas uit met de meest schattige hondjes. Veel daarvan waren tijdens de lockdown impulsaankopen, die nu weer bruut worden geretourneerd. Of mensen hebben geen idee wat ze met een nestje aan moeten. Laatst nog, werd een doos vol pasgeboren herders – gelukkig net op tijd – gevonden in het bos. De hondenmoeder in mij zou ze het liefst allemaal adopteren.

Natuurlijk, want ontzettend schattig. Maar verstandig is het niet. Je moet er toch twee uur per dag voor vrij maken; wandelen, borstelen, spelen. Waarschijnlijk ook naar een puppycursus. Op dit moment past dat niet in mijn leven. En ook niet in dat van zoon T. die waarschijnlijk altijd de sjaak zou zijn qua wandelingen. Zelf heeft D. ook een gered hondje. Echt een schatje, ik heb inmiddels een paar keer opgepast. Alleen, er is altijd wat; van gedoe met haar gewrichten tot een ingebeelde zwangerschap. Lekker dan, die lekkende melk op mijn nieuwe schone tapijt.

Het is een extra zorg die ik er nu gewoon niet bij wil hebben. Na een felle discussie – waarin ik bijna werd bestempeld als ondankbare hondenhater – viel na twintig minuten eindelijk het kwartje. “Geen hondje dus?”, klonk het beteuterd aan de andere kant. “Ik sla echt even over”, besloot ik wijs. “Wil je dan een airfryer? Die heb je ook nog niet...”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden