null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Ik schaam me dat ik me zo heb laten gaan”

Agnes Hofman

Ze is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Agnes Hofman (41) woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Incidenteel

Ken je dat? Dat je zin hebt in een klein stukje appelkruimeltaart, maar vervolgens de hele unit van 500 gram in de air fryer gooit, daarna genereus decoreert met slagroom en schaamteloos alles tot het laatste kruimeltje naar binnen schuift? Om daarna zwaar, misselijk en vol schaamte Netflix uit te zetten en richting je bed te hobbelen?

Dat was ik, gistermiddag, rond een uur of half drie. Het ding is; dit is geen op zichzelf staand incident. Ik weet precies tot hoe laat ik ’s avonds bij de luxe chocolatier verse pindarotsjes kan bestellen. En op welke dagen de fijne pizzeria een twee-voor-één deal heeft. Nee, niet eentje voor T. en eentje voor mij. Hij neemt meestal een bak pasta en de tweede pizza wordt gedeeld. Als toetje. Wanneer ik ’s nachts in bed lig, denk ik aan red velvet pannenkoeken met room als het ontbijt. En ja, dan loopt het water me letterlijk in de mond.

Dikker dan ooit

‘Maar, je was toch aan het lijnen?’, hoor ik je denken. Ja, dat was het plan. Het inmiddels grof gefaalde plan. Ik ben dikker dan ik ooit ben geweest, en het lukt me niet mijn curves te omarmen. Mijn Instagram-volgers zijn bezorgd, omdat ik mezelf al maanden niet meer online laat zien. Ik vernam dat oud-collega’s een poll zijn gestart, met welke mislukte cosmetische ingreep ik stiekem achter de schermen aan het dealen ben. Favoriet op dit moment is de neusoperatie gone wrong, maar niets is minder waar. Want dat zou ik, uiteraard heel dramatisch, delen op social media.

Nee, ik schaam me. Ik schaam me voor mijn lichaam. Dat ik me zo heb laten gaan. Dat mijn kleding niet meer past en ik vorige week huilend voor de spiegel stond, in een jurkje dat ooit te wijd was maar nu twee maten te klein blijkt. Ik ben inmiddels zelfs uit mijn nooit gedragen sportpakje gegroeid. “Oh, ik zie het niet hoor”, liegen al mijn gay vrienden. Nee, die vinden het prachtig dat ik zo ben aangekomen, omdat ze naast mij opeens een stuk slanker lijken.

Iedere ronding koesteren

Ik heb ook het idee dat je tegenwoordig niet meer mag klagen over je kilo’s, in dit tijdperk van body positivity. We moeten maar blij zijn met ons lijf en iedere ronding koesteren. Maar wat nu als je, zoals ik, in de spiegel kijkt en de vrouw die je ooit was niet meer herkent? Ooit – als in: een paar jaar geleden – was ik oprecht zelfverzekerd. Dat had me best wat jaren en tranen gekost, maar ik wist net voor mijn veertigste wie ik was en had mijn imperfecties geaccepteerd. Ik wilde niet meer mooi zijn voor een ander, maar gelukkig zijn met mezelf. Dat gaf me zoveel rust en ook vrijheid. Ik maakte me niet druk om die paar extra kilo’s, putten en strepen. Ook niet in bikini op het strand.

Tot ik vorig jaar binnen een dag alle lockdown-lekkers verorberde en dat eetpatroon helaas heb vastgehouden. Ja, ik weet heel goed hoe ik al die kilo’s eraan heb gegeten. Nu is alleen de dringende vraag: hoe kom ik er weer vanaf?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden