null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Ik zat trillend op de bank te janken van opluchting”

Agnes Hofman

Agnes ouders zijn na bijna negen weken vertrokken.

Ken je dat gevoel, dat je zowel opgelucht als verdrietig bent? Dat heb ik nu. Het zit zo: pa en moe Hofman zijn vanmorgen vroeg weer naar Nederland vertrokken. Ja, na acht weken en vijf dagen. Correctie: na acht lange weken en vijf dagen. Want ik vond het nogal wat. Vooraf had ik nog gewaarschuwd: ik ben een ander mensch dan een paar jaar geleden. En ik ben er niet makkelijker op geworden, vrees ik. Minder geduld, vooral. Zeker in zo’n hectische periode van een oud huis kopen, verhuizen en verbouwen. Gelukkig hadden mijn ouders engelengeduld met me. Op dagen dat ik het even niet voelde, zag ik ze amper omdat ze in een ander deel van het huis rondscharrelden. Aan het einde van de werkdag waren alle deuren dan schoongemaakt, geschuurd of geschilderd. Mijn vader heb ik niet zonder penseel, kwast of roller gezien, mijn moeder van 73 trok bejaarde rozenstruiken met wortel en al uit de grond. En tussendoor kletsten we bij, speelden we Rummikub of aten we groente en fruit uit eigen tuin. Dat klinkt best idyllisch toch? Ja, enorm. Maar desondanks ben ik helemaal leeg.

Natuurlijk is het makkelijk en bijzonder verleidelijk om die oudjes hiervan de schuld te geven. Maar dat zou niet helemaal eerlijk zijn. Ik kan het zelf gewoon niet meer, langdurig sociaal contact. Dat merkte ik een paar jaar geleden al. Dan was ik gezellig uit met vrienden, tot ik ineens besloot dat ik naar huis wilde. Neen, naar huis moest. Per direct. Met gezwinde spoed sprong ik in een taxi om daarna thuis intens van de stilte te genieten. Mijn vrienden bestempelden dat als ongezellig. Zelfs als asociaal, want ‘blijf nou een keer gezellig tot het eind’. Maar ik kon het niet. Ik werd er chagrijnig van, boos en agressief zelfs. Die flikkerende lichten in een club zorgden voor hoofdpijn, ik kon niet meer goed nadenken. Ik liep vast. En dat gevoel kwam de afgelopen acht weken en vijf dagen terug. Ook al hadden we gezellig peren in de boomgaard geplukt… Er was geen escape. Ik kon me niet even terugtrekken. En als ze eind van de middag weggingen, was ik de volgende ochtend nog steeds niet voldoende opgeladen.

Zo voelde ik me de afgelopen weken steeds meer vermoeid, en gooide ik er snedige opmerkingen uit die ze absoluut niet hadden verdiend. Ik was compleet overprikkeld en wil het liefst even helemaal niets meer, behalve in bed bijkomen. In mijn eentje. In het donker. Jankend. “Dat is niet goed”, merkte zoon T. op. No shit, Sherlock. Het fijne is dat ik hem er wel prima bij kan hebben, omdat hij me inmiddels zo goed kent. Hij weet dat ik fases heb waarbij ik overdag de gordijnen sluit, dat ik voor mijn werk heel sociaal kan zijn maar me privé steeds meer afsluit. En niet eens uit depressiviteit. Ik ben juist happier alleen. Vandaar dat ik nu semi off grid op een berg woon, en niet meer in de drukke stad. Gek genoeg heb ik het hier niet met mijn ouders over gehad, op een grapje na, dat ik denk dat ik ergens op het spectrum zit. “Dat was niet helemaal een geintje, hè”, zei T. gisteravond, nadat we afscheid van mijn ouders hadden genomen en ik trillend op de bank zat te janken. Ik schudde mijn hoofd. “Ik denk het ook niet”, snikte ik.

Net stuurde mijn moeder foto’s: ze zijn al halverwege op weg naar Spanje. Vandaar de opluchting: ik krijg rust. Ik hoef niet meer aan te staan, niet meer sociaal te doen. Maar ik ga ze ook missen, en ik kan niet wachten tot ze in april weer terugkomen. Al gaan we het dan wel anders doen. Met meer tijd voor mij om op te laden. En misschien een serieus gesprek omdat ik me binnenkort wil laten testen op autisme.

Agnes Hofman (43) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 23 en hun asielhondje Nacho. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden