null Beeld Privé archief
Beeld Privé archief

column

Agnes: “Katten hebben geen persoonlijkheid, alleen een attitude”

Ze is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Agnes Hofman (41) woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Hij wilde even serieus praten, had zoon T. gezegd. Uiteraard raakte ik in paniek: was-ie aan de drugs? Had hij problemen op zijn werk? Wilde hij per direct het huis uit? Nee, het was erger dan dat. Hij wil een kat. Als in: een kat.

De rillingen liepen over mijn lijf. Bizar is het, hoe we in zoveel opzichten hetzelfde zijn, maar blijkbaar ook zo verschillend. Ik snap het concept gewoon niet, van poezen. Nooit gedaan ook.

Branco

Op mijn zesde werden mijn broer en ik op een ochtend verrast met Branco, een Jack Russel’eske hondje met humor. Hij was ook bijzonder slim, aanhankelijk en trouw. Luisteren deed hij amper en weglopen des te meer. Aangezien we op het platteland woonden, greep hij iedere open tuindeur aan om door de weilanden te hollen. Branco wist dat met name mijn moeder dat niet leuk vond, omdat hij volledig bedekt in modder of koeienpoep of allebei zijn stinkende rentree maakte. Schuldbewust stapte hij de tuin in, richting het buitenkraantje. Hij wachtte me op van school en was pas ultiem gelukkig als het hele gezin ’s avonds compleet was. Branco was ook bijzonder sociaal met mijn konijn en ons papegaaitje. En naar mijn zwangere buik, in de laatste maanden van zijn leven, waar hij graag zijn hoofdje op liet rusten.

Geen persoonlijkheid

Tranen wellen op, terwijl ik T. over Branco vertel, hoeveel hij nog steeds gemist wordt en hoeveel ik van hem hield. “Ja heftig, maar wat heeft dat met mijn toekomstige kat te maken?” vraagt hij zich hardop af. Nou, alles… Wat doet een kat de hele dag? Wat heb je eraan? Waarom komen ze, bij vrienden of op een terras, altijd bij me zitten terwijl ik dat niet wil? Ze hebben geen persoonlijkheid, alleen een attitude. Ze kwispelen niet vrolijk, maar getuigen hun dankbaarheid door een vers gevangen muis voor je mee te nemen. Bedankt, maar nee.

Ik weet dat dit een heel controversieel onderwerp is, zeker op Dierendag. En eigenlijk in iedere sociale setting. Op Tinder swipe ik bruut naar links als ik zie dat De Man Van Mijn Dromen een of meerder poezen heeft. En nee, het was geen goede binnenkomer toen ik me op de eerste werkdag op de redactie van een vrouwenblad hardop afvroeg waarom mensen het zichzelf aan doen: de hele dag genegeerd worden door een arrogante klaploper met een vachtje. Het bleek dat ik al uren nietsvermoedend tussen poesminnende collega’s zat.

Andere taal

Ja, kattenmensen zijn – volgens ‘onderzoek’ – misschien slimmer, meer open minded en zelfs beter in bed, maar toch… Ze keken samen vertederd naar foto’s van Puk, Timmy en Pluis (geen idee hoe ze echt heetten) en gierden het uit bij het uitwisselen van anekdotes over Pikachu die pardoes op het toetsenbord van de computer was gaan zitten: “Gelukkig had ik mijn artikel net opgeslagen, hahaha!” Het was voor mij oprecht alsof ze een andere taal spraken. Alsof alle kattenvrouwtjes onderling een verbond hadden gesloten waarvan ik – geheel vrijwillig – geen deel uitmaakte.

En nu wil mijn zoon toetreden tot dat – in mijn ogen – dubieuze genootschap. Ha, nee. Niet zolang hij in mijn huis woont. Daar word ik niet gelukkig van. En nu ik erover nadenk, de kat in kwestie waarschijnlijk ook niet...

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden