null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Mijn goede voornemens zijn op dag 3 al jammerlijk gesneuveld”

Agnes Hofman

Ze is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Agnes Hofman (42) woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Weet je wat ze hier ook hebben? Scholiertje van Lu. Alleen heten ze in Portugal Bolacha coberta com chocolate de leite. Het principe is hetzelfde: je koopt een pak en tikt ze dan alle twaalf naar binnen. Want één is géén, zeker als het gaat om chocola. Heel vervelend is dat. En helemaal als je, zoals ik, een soort van hebt besloten dat je vanaf 1 januari gezonder gaat leven; ja, ik had zowaar goede voornemens.

Wondermachine

Ik heb eind vorig jaar uren besteed aan research naar crossfitapparaten. Volgens de YouTube tutorials is het een wondermachine voor mensen als ik; mollige meisjes die niet naar de sportschool willen en voor wie rennen net een beetje too much is. Iedere dag een half uur op dat ding en de kilo’s vliegen er niet alleen af, maar omdat al je spieren aan het werk zijn, krijg je er een getoned lichaam van. Dat wil ik. Meteen!

“Ga je hem bestellen?” vroeg T. vorige week. “Ik zet hem wel voor je in elkaar.” Ja, knikte ik gretig. Maar mijn creditcard zat in mijn tas, mijn tas stond in mijn slaapkamer, ik had geen zin om op te staan en behoorlijke trek. Dus in plaats van dat fitnessapparaat bestelde ik ravioli met spinazie en ricotta, omdat UberEats die gegevens heeft opgeslagen. En een knoflookbroodje erbij. Heerlijk.

Gewoon lui

Nu zijn we alweer bijna een week verder. Een week vol Portugese Scholiertjes, Mexicaanse tapas en rosé champagne tijdens Oud & Nieuw. Maar dus zonder fitnessapparaat.

“Ik ben er een beetje klaar mee”, zei T. vanmorgen, tijdens het ontbijt. Ik was namelijk aan het zuchten over calorieën, terwijl ik royaal gezouten roomboter op wat leftover kerstbroodkrans – Bolo Rei – metselde. Ja, mijn goede voornemens zijn op dag 3 al jammerlijk gesneuveld. En ja, ik snap hem. Weinig is ergerlijker dan mensen die constant klagen, maar werkelijk niets doen om hun probleem aan te pakken.

“Je bent gewoon lui”, zei T. streng. “Als jij je te dik voelt, kan je twee dingen doen: het omarmen of aanpakken. Tegen mij klagen terwijl je slagroom drinkt met een klein scheutje koffie erin, is geen optie meer. Succes ermee”, en hij verdween naar zijn slaapkamer slash home office. Hij sloeg zelfs dramatisch de deur dicht. De ploert! Hoe durft-ie, op deze druilige maandagmorgen.

Angst

Boos belde ik een vriendin, om niet alleen over mijn lijn, maar vooral over T. te klagen. “Ik voel me zo onbegrepen”, jammerde ik, terwijl ik excuses oplepelde om mijn gedrag goed te praten. Tot ik halverwege vastliep. Mijn vriendin begon te lachen: “Volgens mij ben je nu door je smoesjes heen. Is het dan niet tijd om echt aan de bak te gaan?”

Ik biechtte op dat ik bang ben. Bang voor de uitputting, van iedere dag sporten. Voor tegenvallende resultaten. Maar vooral omdat ik me zo heerlijk kan verschuilen achter mijn huidige figuur: dát krijgt alle focus, zodat ik me niet bezig hoef te houden met wat er echt aan de hand is. Namelijk dat ik op mijn 42e nog steeds geen idee heb wat ik allemaal aan het doen ben. En dat ik, door mezelf maar vol te proppen, ook niet zo lief ben voor mezelf. Iets dat ik wel graag zou willen. Dát, dus niet het het afvallen, zou mijn goede voornemen moeten zijn. Niet denken in kilo’s, maar in hoe ik me voel.

“Denk je niet dat je happier wordt, naarmate je meer sport, je oude kleding weer past en meer energie hebt?” vroeg mijn vriendin zacht. Ja, dat denk ik wel. Verdorie, wat is personal trainer in het Portugees..?

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden