L35 Agnes Beeld Privébezit
L35 AgnesBeeld Privébezit

Column

Agnes: “Misschien was ik te tipsy, maar keek hij me nou veelbetekenend aan?”

Ze is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Agnes Hofman (41) woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

De avond begon heel gezellig met vriendje E. en een kannetje sangria. Of twee. Ja, ik probeer te minderen. We bespraken de epische boottrip op mijn verjaardag, waar we aan boord een Amerikaans gay koppel ontmoetten. De heren waren net getrouwd en wilden een kindje. Maar ja, een draagmoeder en een eiceldonor zou ze 150.000 dollar kosten, dus daar waren ze voor aan het sparen.

Potentiële draagmoeder

Mijn mond viel uiteraard open. Wat een geld! E. biechtte aan tafel op dat hij en zijn vriend ook over een gezinnetje nadachten. “Maar zonder het gedoe. We zouden liever de eicel van de ene en een baarmoeder van een andere goede vriendin gebruiken.” Misschien was ik al te tipsy om zijn blik correct te interpreteren, maar keek hij me net iets te lang veelbetekenend aan? Ziet hij mij als potentiële draagmoeder?

E. wist van de tumor waarbij elf jaar geleden anderhalve eierstok is verwijderd. Maar goed, mijn baarmoeder heb ik nog en die zou best een baby kunnen huisvesten. In theorie dan. Volgens mij heb ik ongemakkelijk beleefd gelachen en van schrik nog een kannetje besteld. Want… ik vind het nogal wat.

Opofferen

Op Instagram zie ik het regelmatig voorbijkomen; vrouwen die een kindje voor hun broer, zus of beste vriendin dragen. Of een eicel doneren die bevrucht bij hun bestie wordt ingebracht. Wat mooi dat dit kan! En dat er vrouwen zijn die zo onbaatzuchtig in het leven staan dat ze hun lijf en leven negen maanden opofferen om een ander gelukkig te maken. Ik vind het prachtig. Bij een ander. Want ik zou het niet kunnen.

Je hoort weleens verhalen over draagmoeders die hun baby weigeren af te staan. Dra-ma! Maar dat zou mij ook overkomen. Ik weet nog hoe zoon T. in mijn buik trappelde, hoe ontzettend knus dat voelde. Hoe mijn buik bewoog en hoe hij rook toen hij ter wereld kwam. De band die je hebt met je ongeboren kind... Hij of zij zou mijn stem herkennen en mijn hartslag. Dan kan ik hem of haar niet, na een dikke knuffel, in een dekentje wikkelen en aan de wettelijke ouders geven. Want ook al heeft de baby niet mijn DNA, ik zou het honderd procent zien als mijn kind. Zeker omdat ik zelf sinds mijn dertigste geen kindjes meer kan krijgen, iets dat ik eigenlijk nog wel gewild zou hebben.

Verse baby

Dus die plotselinge onvruchtbaarheid deed pijn, al kon ik dat ook relativeren; ik was al gezegend met een gezonde zoon, in tegenstelling tot zoveel wensouders. Bovendien kregen hij en mijn gezondheid op dat moment, terecht, meer aandacht dan het verdriet om het eventuele kindje dat dus nooit zou komen. En hoewel het af en toe nog steekt als ik een verse baby op straat zie, word ik niet meer verteerd door verlangen naar een kleintje. Zoals mijn goede vrienden.

“Och lieverd, wat kijk je moeilijk”, glimlachte E. “Denk je echt dat we jou zouden vragen? Je bent 42, je rookt, je drinkt en je bent aan de ronde kant. Volgens mij hebben we meer kans op een succesvolle zwangerschap bij vriendin P., die tien jaar jonger is dan jij.” Opgelucht nam ik een flinke teug van mijn drankje. Zwaar opgelucht zelfs, maar ook een beetje beledigd…

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden