Agnes Beeld Privé
AgnesBeeld Privé

Column

Agnes: “Zelfs die sexy militairen konden geen glimlach op mijn gezicht toveren”

Ze is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Agnes Hofman (41) woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Anderhalve week geleden op vrijdagavond piepte mijn telefoon. Ah, een spam-sms, zag ik. Ik werd namelijk opgeroepen voor mijn coronavaccin. Iets waar ik me, uit angst voor doodenge bijwerkingen, nooit voor had opgegeven.

Verzuurde complottheorist

Ik schreef al eerder op deze plek dat ik het niet vertrouwde, dat er te weinig getest is. Dat we nu nog helemaal niet weten of we over twintig jaar opeens met een vachtje lopen. Door die twijfel bestempelde zoon T. me als een verzuurde complottheorist. “Heb jij die spam ook ontvangen?”, vroeg ik. “Niet reageren hoor, straks is het een computervirus.” T. schraapte zijn keel: “Het is geen spam, mam. Ik heb je aangemeld en je gaat die prik gewoon halen.”

Nee, ik was niet ontroerd door zijn bezorgdheid. Ik was boos. Uit angst voor het onbekende. Wat gaan ze in me spuiten? Hoe reageer ik daar dan op? Zal je net zien dat ik onderliggende klachten blijk te hebben. En dat artsen na mijn overlijden toegeven dat het inderdaad niet verstandig was om mij te vaccineren. Of dat ik een week met ‘algehele malaise’ op bed lig, en die spuit later niet eens blijkt te werken.

Pro-vaccinatiepreek

T. greep mijn telefoon. “Oh, woensdag, kwart over drie. Prima. Ik moet werken, dus je pakt zelf een taxi. Komt goed.” Daarmee was voor hem de kous af. Ja, hij wordt steeds assertiever. Hoogst irritant! Nog ergerlijker was het dat ik het er met niemand over kon hebben. Mijn ouders belde ik niet meer, omdat die sowieso een pro-vaccinatiepreek af zouden steken. Iedere. Keer. Weer. En mijn vrienden waren inmiddels al geprikt, zonder veel klachten.

Op beste vriend D. na; die lag er een week af, zonder eetlust, maar met koorts en een positieve testuitslag: “Dat zijn bijwerkingen van Jansen, schat. En die prik krijg jij niet als vrouw onder de 50. Bovendien leef ik nog en ben ik nu kilo’s lichter. Dus ga gewoon.” Ja, ik ging. Nerveus en met veel tegenzin. Zelfs die sexy militairen – ik heb een zwak voor mannen in uniform – konden geen glimlach op mijn gezicht toveren. Trillend vulde ik mijn gegevens in. En bijna huilend liep ik het spuithokje in. Waarom doe ik dit? Omdat mijn omgeving me zo pusht of omdat ik diep van binnen weet dat het vaccin me de beste kans geeft om juist niet ernstig ziek te worden.

Grappig

De verpleger, in een uniform van de luchtmacht, keek me vriendelijk aan. Ik was niet zijn eerste ‘lastige klant’ die dag. Hij had de Pfizer-prik zelf ook gehad en hij verzekerde me ondeugend dat alles, echt alles, het nog deed. Ja, dat vond ik wel grappig. Ik zuchtte diep en stroopte mijn mouw op, kneep mijn ogen dicht en wachtte. En wachtte. Tot hij mijn arm losliet en een pleister pakte.

“Ben je al klaar, ik voelde hem niet naar binnen gaan?”, vroeg ik. “Dat hoor ik wel vaker”, lachte hij. Hij stroopte mijn mouw weer naar beneden, gaf me een flesje water, een koekje en een knipoog. “Het komt wel goed met jou”, zei hij. Eerlijk is eerlijk, zo voelde het ook toen ik na een half uurtje wachten naar buiten liep. Ik was opgelucht. Dat ik die zorgen los kon laten. Dat het nu geen zin meer heeft om te twijfelen. En dat ik waarschijnlijk de juiste keuze heb gemaakt.

Want na vijf dagen voel ik me, op een beetje stekende hoofdpijn na, nog steeds prima. Sterker nog, ik verheug me bijna op mijn tweede prik. Mits ik diezelfde verpleger tref natuurlijk…

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden