Bart van der Weide

“Als ik niet kan slapen, ga ik schrijven”

null Beeld

Hij kan zo zijn buien hebben, maar stiekem is Racoon-zanger Bart van der Weide (46) een echte familieman. De nummers op het nieuwe album Spijt is iets voor later schreef hij grotendeels in coronatijd, thuis. “Heel gezellig, maar mijn vrouw is blij dat ik weer op tournee ga.”

In short, shirt en de voeten in teenslippers ploft Bart van der Weide neer op de bank in het kantoor van Sony in de A’dam Toren. De platenmaatschappij bevindt zich op de twaalfde verdieping waar de ramen uitkijken op het IJ en de stad. Mooi, dat uitzicht, beaamt de zanger van de Zeeuwse band Racoon, maar joh, die drukte. Niks voor hem, te veel prikkels. “Een avond stappen in een grote stad vind ik te gek, maar ik ben altijd blij als ik weer terug ben op het rustige platteland.”

Door corona is de lancering van het nieuwe album uitgesteld tot 1 oktober. Jammer natuurlijk, maar heb je ook genoten van de rust?

“Zeker. Niet kunnen optreden is irritant, maar verder vond ik de coronatijd heerlijk. Ik ben lekker in de tuin bezig geweest, heb heel veel liedjes geschreven en ook de verhalen opgeschreven die mijn vader vroeger voor mijn zusjes en mij verzon als we gingen slapen. Over drie hondjes: Roef, Toef en Snoef. Ik heb ze ook weer aan mijn kinderen verteld toen ze klein waren en het leek me leuk om er boekjes van te maken voordat mijn pa de pijp uitgaat. Kinderboeken schrijven is een vak apart, ik vind het makkelijker om verhaaltjes op de rand van het bed te vertellen. Maar er liggen er acht op de plank en de eerste komt binnenkort uit.”

Wat leuk.

“Ja, en wat ook leuk was: ik had opeens veel tijd voor mijn gezin. Voor Tim, mijn zoon van zeventien, Zenna, mijn dochter van veertien en mijn vrouw Miranda. Normaal gesproken ben ik drie, vier dagen per week weg met de band. Nu was ik er twenty-four-seven.

En hoe vonden zij dat?

“De kinderen vonden het gezellig, mijn vrouw soms wat minder. Ik heb nogal veel energie. Maar ons huwelijk heeft het overleefd. Wij houden gewoon van elkaar en het fijne is ook dat als ik boos ben op Miranda, ik dat van me af kan schrijven, lekker op haar kan kafferen in een liedje zoals in Een echte vent. Alleen zit ik daarna met zo’n nummer terwijl de ruzie allang weer voorbij is.” Met brede grijns: “Schat, dit wordt een nieuwe single.”

Dat vindt zij prima?

“Dat vindt zij prima. Zij weet dat die boosheid een momentopname was.”

Dit nieuwe album is een heel persoonlijke plaat.

“Ja, en ik ben er apetrots op. Het zijn ontzettend mooie liedjes geworden, over ouder worden en over mijn liefde voor mijn zussen, mijn ouders en mijn kinderen. Tijd verliezen met jou heb ik geschreven voor Tim. Hij is inmiddels groter dan ik. De tijd vliegt en Geef je hart niet zomaar weg schreef ik voor Zenna. Het gaat over mijn angst.”

De angst van een vader om zijn dochter te verliezen aan een andere man?

Knikt. “Eigenlijk moet iedereen gewoon luisteren naar mijn liedjes. Niet over lullen, luisteren. Als je luistert, weet je alles over mij.”

null Beeld

Naar welk nummer luister je zelf het liefst?

De historie van een man. Dat liedje raakt me, het gaat over mijn vader. Ik zing het samen met mijn jongste zusje Kaat en ga kapot als ik haar stem hoor. Zij zingt beter dan ik en de passie die ze erin legt… Mooier wordt het niet.”

Wat vindt je vader van het liedje?

“Hij zegt dat hij het mooi vindt en vlucht dan naar de wc. Hij hoeft er niet over te praten.”

Over je moeder schreef je eerder het liefdevolle Engelstalige nummer Heaven holds a place. Je moet wel uit een harmonieus gezin komen.

“Ik heb een fantastische relatie met mijn ouders en ben heel close met mijn zussen Kaat en Marjolein. Anne, mijn oudste zus met wie ik ook close was, is in 2016 overleden. Het was thuis altijd gezellig. Toen Anne en Marjolein uitvlogen om te studeren, bleef ik met Kaat over. Ik heb haar opgevoed tot een rauwdouwer, een kroegtijger. Ze is nu getrouwd met Maarten van Damme, de basgitarist van Racoon.”

Was er vroeger thuis veel aandacht voor muziek?

“Nee hoor. We werden ook niet gepusht om een instrument te leren spelen. Wel stond er vaak muziek op en er werd veel gezongen. Vooral tijdens de afwas. Wie aan de beurt was, mocht een plaatje uitkiezen en dan zongen we uit volle borst mee. Ma zat na het eten altijd in bad, maar pa zat vaak met een boek en een pilsje in de woonkamer en deed de tweede of derde stem. Daar werd de gezamenlijke zang niet mooier van, maar het was wel heel leuk.”

Welke liedjes koos jij?

“Van Tanita Tikaram, Simon & Garfunkel, Kate Bush, oude dingen van Queen en veel van Randy Newman.”

Allemaal Engelstalig. Jij schreef je liedjes voorheen ook in het Engels. Dit is Racoons eerste Nederlandstalige album. Hoe dat zo?

“Het begon met Oceaan, het nummer uit 2012. Kim van Kooten had ons gevraagd om een liedje te maken voor haar film Alles is familie. Net toen ik Kim opzocht om daarover te spreken, kreeg ik een belletje van de man van mijn zus Anne. Hij vertelde dat Anne ongeneeslijk ziek was, ze had uitgezaaide borstkanker. Toen liep ik over. In de bus terug, van Amsterdam naar Goes, schreef ik zestien coupletten. In het Nederlands want het was voor Anne. Ik merkte dat ik me in mijn moerstaal veel beter kan uitdrukken, dus na Oceaan kwamen er in de loop der jaren meer Nederlandse nummers. Tien, een album.”

null Beeld

Spijt is iets voor later, heet dat album. Ben je door de dood van je zus anders gaan leven?

“Nee hoor. Anne leefde hartstikke gezond en die ging dood. Ik hou van een rokertje op zijn tijd en…”

Ik bedoel eigenlijk dat je dingen niet langer uitstelt.

“Ook niet. Door mijn kinderen ben ik wel andere prioriteiten gaan stellen. Ze hebben ervoor gezorgd dat ik niet meer het meest van mezelf hou. Laat mij maar ziek worden en jullie niet, denk ik nu. Ik boks drie keer per week met Tim, heel leuk. En sinds dit jaar vindt hij het, net als ik, fantastisch om te wildwaterkajakken. Ik doe dat vanaf mijn zesde en nu hebben we allebei een kajak waarmee we een dikke, vette rivier in Frankrijk hebben ‘gedaan’. Ik zag die spanning op zijn kop en later, pfff, die ontlading – geniaal.”

Zingt hij ook?

“Tim speelt wat op de piano, maar hij attendeert me vooral op mooie liedjes. ‘Pa, dit al gehoord?’ Becoming a Jackal van Villagers. Poehee! Die band kende ik niet eens. Zenna zingt, en net als Kaat ook beter dan ik. Miranda hamert erop dat ik iets met haar moet opnemen, maar ik ga dat niet pushen. Muziek opnemen interesseert haar niet.” Hij lacht. “Niks interesseert haar, behalve in haar nest liggen tot vier uur ’s middags. Zenna loopt rond met earpods in, het haar voor haar gezicht, een wijde broek en een shirt van mij aan. Met vriendinnen kan ze heel hard lachen, echt klateren, maar ik krijg nog wat met haar te stellen. Zij lijkt het meest op mij.”

Meer Bart

Bart van der Weide werd geboren op 17 maart 1975 in Goes. Van jongs af aan wist hij al dat hij met een band de wereld over wilde reizen. Hij maakte wel de havo af en studeerde cultureel maatschappelijke vorming. In 1994 startte Bart samen met Dennis Huige de Zeeuwse hardcore band Vict’em. In 1997 richtten ze Racoon op. Het debuutalbum Till monkeys fly (2000) werd meteen goed ontvangen. Inmiddels speelt de band op alle grote podia en festivals en maakte ze zelfs een tournee door de VS. Spijt is iets van later (2021) is hun eerste Nederlandstalige album. De band tourt op dit moment door Nederland.

Hoe is dat…?

“Eerlijk. Spontaan. Betrouwbaar. Druuzig.”

Druuzig? Is dat Zeeuws?

“Ja. Dat is warrig, van de hak op de tak. En d’r zit een kop op. Als ik als vader voor mijn kiezen krijg wat ik in mijn jeugd heb uitgevreten, kan ik mijn borst natmaken.”

Wat vrat je uit als puber?

“Goed studeren, veel boeken lezen, altijd de afwas doen, met de hond uit, drukke plekken mijden, niet roken, niet drinken. Maar dan hundred eighty degrees.” Hij draait met zijn vinger, bedoelt het tegenovergestelde van wat hij zegt. “In de videoclips van het nieuwe album komt een poppetje voor. Dat poppetje heb ik zelf getekend en op mijn achttiende op mijn rug laten zetten, om stoer te doen.”

Wat symboliseert dat poppetje?

“Niks. Ik schrijf al mijn hele leven en als ik niet kan slapen, pak ik een boek en begin. Negen van de tien keer staat er bagger of kom ik niet verder dan een schetsje van zo’n poppetje. Als iemand vraagt naar die tatoeage, kan ik niets anders zeggen dan dat die betekent dat ik op mijn achttiende behoorlijk stom was.”

Hoe komt dat poppetje in de videoclips van dit album?

“Er moest artwork bij die liedjes en ik bladerde ter inspiratie door mijn oude aantekeningenboeken. De art director Roel Venderbosch vond dat poppetje tof. Hij kon het laten bewegen, laten leven, zei hij. Het is leuk dat dat poppetje dertig jaar later nog iets van betekenis krijgt. Het geeft de teksten van de liedjes een extra duw.”

null Beeld

Racoon bestaat ook alweer bijna 25 jaar.

“Ja en Dennis Huige, onze gitarist en ik gaan zelfs nog langer terug. Voordat we gingen spelen in Racoon, zaten we samen in een hardcore band. Dat hij nog geen genoeg van mij heeft is erg knap van hem. Want ik heb van die buien… Als ik enthousiast word, moet alles sneller, blijf ik pushen en word ik irritant en onredelijk.”

En Dennis?

“Die blijft rustig. Maar hij is wel snel grijs geworden.” Lachend: “Dat heb ik voor elkaar gekregen.”

Je vertelde dat je veel nieuwe liedjes hebt geschreven in coronatijd. Volgt na deze plaat snel weer een nieuw album?

“Een Engelstalige plaat staat in de wachtrij inderdaad.”

Toch weer overgegaan op het Engels?

“Wat mooi is, is mooi.” Begint bluesy te zingen: “Give me a nickel for my time, pupppupp. Dat moet in het Engels, dat voel je meteen. Maar nu gaan we eerst met ons nieuwe Nederlandstalige album het podium op. Daar heb ik zin in.” ■

  • Fotografie Ester Gebuis
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden