Scheiding Beeld Getty Images
ScheidingBeeld Getty Images

Angela (50): “Hij bleek al anderhalf jaar een ander te hebben”

Na zestien jaar huwelijk wordt Angela (50) door haar man, die eerst anderhalf jaar vreemdging, totaal onverwacht ‘bij het grofvuil’ gezet. Nu, veertien maanden later, vertelt Angela haar kant van het verhaal.

Dit is mijn leven

Angela: “We waren net aangekomen in het skioord waar we ieder jaar met onze zoons (inmiddels 20 en 12) naartoe gaan. In de badkamer maakten mijn man Marco (41) en ik ons klaar voor onze eerste dag op de piste. Ik dacht aan onze vrijpartij van gisteravond, sloeg mijn armen om zijn middel om hem een kus te geven toen hij zich omdraaide en zei: ‘Ik hou al twee jaar niet meer van je.’

Verward

Koud en emotieloos. ‘Ik hou niet meer van je’, herhaalde hij. Ik zakte in elkaar en kon nog net de badrand vastpakken. Marco greep zonder verdere uitleg zijn spullen bij elkaar en ging samen met onze jongste zoon Pim skiën. Verward bleef ik achter. Had hij misschien een ander? De man waar ik al zestien jaar mee samen was? Waar ik vannacht nog zalig mee had gevreeën? Was ons leeftijdsverschil een issue geworden? Ik begreep er niks van. Om Pim niet onnodig ongerust te maken, deed ik alsof er niks gebeurd was. Ik ging boodschappen doen en aan het eind van de middag haalde ik Joost, mijn oudste zoon uit een vorige relatie, van het vliegveld op. Toen we de oprit van ons vakantiehuisje op reden hoopte ik op een wonder, een vlaag van verstandsverbijstering. Niets bleek minder waar.

Ander leven

Bij binnenkomst zaten Marco en Pim op de bank, Pims gezicht vol tranen. Marco had het hem achter mijn rug om verteld. Pim stormde op me af en vroeg of het waar was. Ik was woedend, hoe kón Marco zoiets doen? In het bijzijn van Joost notabene die, totaal overvallen, óók in huilen uitbarstte. Die avond heb ik alles geprobeerd om het uit zijn hoofd te praten. Als er geen ander was, konden we toch aan onze relatie werken? In therapie gaan en elkaar opnieuw vinden? Nee, hij was vastberaden. Het lag aan hem, hij was veranderd en wilde een ander leven, zonder mij. Er was absoluut geen andere vrouw in het spel. Hoe kón ik zoiets achter hem zoeken.

Nog een kans

Omdat ik Joost niet alleen durfde te laten vliegen, vloog ik samen met hem naar huis. We waren allebei zo overstuur dat we een aparte plek in het vliegtuig toegewezen kregen. Eenmaal thuis hoorde ik anderhalve week niks van Marco. Ik dacht: ik laat hem met rust zodat hij kan nadenken. Dat leek hem goed te doen, want toen ook hij thuiskwam wilde hij ons huwelijk nog een kans geven. Ik was opgelucht, wilde met hem door. Hij was de liefde van hem leven. We hadden altijd zo’n fijn huwelijk gehad. Familie en vrienden noemden ons ‘het gouden koppel’. We pakten het gezinsleven weer op. Ik deed extra mijn best en ook Marco leek op te leven. We vreeën vaak en het voelde alsof we weer tot elkaar kwamen.

Financiële steun

Totdat hij na twee weken voor een beurs naar Duitsland moest. Weer hoorde ik anderhalve week niks en bij thuiskomst was hij een compleet andere man. De lieve, charmante Marco die me altijd op handen had gedragen was veranderd in een arrogante, egoïstische man met narcistische trekjes. Ik herkende hem totaal niet meer. ‘Het is over’, zei hij. Toen begon het; ik moest het huis uit. Hij had het van zijn ouders gekregen, er was niks van mij bij. Ik was in shock, had dit op geen enkele manier zien aankomen. Hij bood aan te helpen zoeken naar een huis en beweerde me financieel te willen ondersteunen, maar ik heb er nooit wat van gezien. Een huis met drie slaapkamers vond hij te duur en overdreven. Mijn argument dat jongens van die leeftijd recht hebben op hun eigen plek en privacy wuifde hij weg. Hij weigerde te betalen, terwijl hij met twee florerende bedrijven zwemt in het geld.

Alsof ik niet bestond

Op Valentijnsdag kreeg ik een brief met de inventarisatielijst. Ik mocht alle oude meubels hebben, dat was het. Na zestien jaar lief en leed te hebben gedeeld, werd ik ‘bij het grofvuil gezet’. En nog steeds snapte ik niet waarom. Als hij niet meer van me hield, waarom vrijde hij dan nog zo hartstochtelijk met me? Dat was geen liefde, zei hij. Dat was lust. Verder wilde hij er niet over praten en begon me dood te zwijgen. Dat vond ik misschien nog wel het ergst van allemaal. Daarmee ontnam hij me namelijk de kans om voor ons huwelijk te vechten. Én mijn recht op de waarheid, want nog steeds tastte ik in het duister.

Intensieve therapie

Ondertussen moest ik iedere dag opnieuw de moed bij elkaar rapen om te gaan werken. Normaliter kan werk een welkome afleiding zijn, maar niet in mijn geval. Ik werk namelijk in het bedrijf Marco. Terwijl ik met moeite de dagen doorkwam, stapte hij fluitend het kantoor binnen en deed alsof er niks gebeurd was, hij nooit met mij getrouwd was geweest. Ik ben daar zo aan onderdoor gegaan. Toen in maart door corona alles op slot ging, vielen vrienden en familie ook nog eens weg. Ik viel in anderhalve maand 14 kilo af en had momenten waarop ik dacht: mijn kinderen zijn beter af zonder mij. Vanaf dat moment ben ik in intensieve therapie gegaan en begonnen met antidepressiva. Na drie weken kon ik eindelijk weer een beetje helder nadenken. Ik begon in te zien dat Marco me door zijn stiltebehandeling klein wilde krijgen, hopend dat ik alles zomaar zou tekenen. Een belachelijk laag uitkoopbedrag en een armzalige alimentatie voor onze zoon Pim bijvoorbeeld. Als ik die psychologische hulp niet had gehad, had hij me helemaal kapot gemaakt.

Al die tijd een ander

Op Pims verjaardag, een maand later, kwam de aap eindelijk uit de mouw. Ik stond met mijn cadeau op de stoep van ons oude huis, Pim deed open en ik stapte nietsvermoedend naar binnen. De woonkamerdeur zwaaide open en daar zat ze: Laura, Marco’s tien jaar jongere marketingmanager. Ze werkte op zijn dependance in België. Ik wist het meteen en Marco zag het. Hij duwtde me de gang op waar ik hem een klap in zijn gezicht gaf. ‘Hoe lang al?’, schreeuwde ik. Hij gaf geen antwoord en werkte me de deur uit.

Onherstelbare ontwrichting

Een week later stond de deurwaarder op de stoep met een dagvaarding voor een echtscheiding op grond van onherstelbare ontwrichting. Ik moest diezelfde week nog voor de rechter verschijnen, de dag na mijn eigen verjaardag. Op mijn 50e verjaardag stuurde Marco een appje: ‘Fijne dag!’. Ik weet niet meer hoe ik de dag in de rechtbank door ben gekomen, maar gelukkig lukte het mijn advocaat – die ik met moeite kon betalen – om uitstel aan te vragen.

Dominant

Marco heeft wel iets met data, want exact een jaar na onze skivakantie deed hij me mijn trouwjurk en zijn huwelijkse geloften cadeau. Mijn psycholoog zegt dit vaker mee te maken. Om het voor hemzelf goed te praten en zich vooral niet schuldig te voelen, nam Marco zo’n houding aan. Het kon ook onder invloed van Laura zijn, ze schijnt een dominant type te zijn. Ik denk dat hij een persoonlijkheidscrisis heeft, met zichzelf worstelt en daarom zo hard kan zijn. Niemand begrijpt hem, ook veel vrienden hebben het contact met hem verbroken.

Goed doordacht

Omdat ik het financieel nodig heb, werk ik nog steeds voor Marco. De auto waarin ik rijd heb ik een half jaar voor onze breuk van hem cadeau gekregen. Maar écht van mij is die auto natuurlijk niet. Hij staat op naam van de zaak, dus als ik ontslag neem, moet ik ’m inleveren. Ik heb mijn auto nodig om Pim naar school te kunnen brengen. Het is allemaal zo goed doordacht, hij had dit natuurlijk allemaal al zo geregeld. Emotioneel heeft hij me gebroken, maar dat hij me financieel ook zo in de steek heeft gelaten, kan ik niet bevatten.

Nog steeds aan de antidepressiva

We zijn nu veertien maanden verder en ik krabbel langzaam op, maar slik nog steeds antidepressiva. Ook met Joost en Pim gaat het verre van goed. Pim krijgt psychologische hulp omdat Laura zo snel bij Marco introk. Hij heeft niet kunnen rouwen, moest meteen omschakelen naar een heel nieuw leven. Laura is wel lief voor hem zegt hij, maar hij krijgt het niet verwerkt. Hij heeft nog vaak huilbuien. Mijn oudste zoon Joost zit in therapie. Marco was als een vader voor Joost, heeft hem zestien jaar opgevoed als zijn eigen zoon en nu wil hij niks meer met hem te maken hebben. Hij heeft al het contact verbroken. Joost gaat eraan onderdoor en is 12 kilo afgevallen. Vorige week is hij met hevige buikpijn opgenomen in het ziekenhuis. Ze weten nog niet wat het is, maar ik denk dat de stress van de scheiding zijn tol eist.

Met opgeheven hoofd

Ik snap nog steeds niet waarom hij tijdens die skivakantie niet gewoon heeft gezegd: ik ben verliefd op iemand anders en ik vind het heel erg, maar we gaan dit op een fatsoenlijke manier regelen. Dan had ik óók veel verdriet gehad, maar kon ik het beter begrijpen. Hij wil tot op de dag van vandaag niet toegeven dat hij en Laura tijdens ons huwelijk al anderhalf jaar samen waren.

Met opgeheven hoofd

Eind mei komt onze zaak voor de rechter. Dan ben ik hopelijk éíndelijk officieel gescheiden en hoor ik waar ik recht op heb. Al anderhalf jaar krijg ik geen alimentatie, niks. Ik ben lang in het verleden blijven hangen, op zoek naar antwoorden. Waar is het fout gegaan, wat had ik kunnen doen? Ik bleef van hem houden, wilde zó graag dat we het zouden redden. Nu heb ik vaker perioden dat ik van hem walg. Ik ben vooral blij dat ik me niet opzij heb laten zetten. Hij had niet gedacht dat ik het aan kon vechten. Het was moeilijk, maar het is gelukt en daar ben ik trots op. Maar of ik óóit weer een man durf te vertrouwen, ik weet het niet.”

Vanwege privacyredenen zijn de namen in dit artikel gefingeerd.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden