null Beeld

Angela’s zoon (18) had anorexia: “Op het dieptepunt woog hij nog maar 35 kilo”

Kinderen en jongeren met een eetstoornis moeten sneller geholpen worden, luidt het advies van K-EET, een groep van kinderartsen en psychiaters die is ingesteld door minister De Jonge van Volksgezondheid. Op verzoek van de minister is er een plan van aanpak gemaakt. 

In dat plan van aanpak staat onder andere dat anorexia patiënten al eerder hulp nodig hebben. Nu wordt er vaak te laat aan de bel getrokken, waardoor de situatie van de patiënten verslechterd. Zo ontstaat er meer druk op de speciale klinieken, met flinke wachtlijsten als gevolg.

Het verhaal van Angela

Na haar scheiding kregen Angela (47) en haar jongste zoon Hidde (18) een heel innige band. De twee deden praktisch alles samen. Maar toen hij een eetstoornis ontwikkelde, leerde Angela dat haar jongste zoon alleen kon genezen als zij hem los zou laten. “Vanaf het moment dat ik voor mezelf koos, bloeide hij op.”

"Toen de vader van mijn kinderen en ik uit elkaar gingen, besloot mijn oudste zoon op kamers te gaan. Samen met mijn jongste zoon bleef ik achter in ons huis. Vanaf dat moment deden we bijna alles samen. Het was een mooie tijd, hoewel ik terugkijkend misschien te veel voor hem dacht, waardoor hij te weinig ruimte kreeg om eigen keuzes te maken. Hidde was vrolijk en geliefd. En een beetje mollig, maar in de puberteit werd hij langer en slanker en genoot van de complimenten. Helaas ontwikkelde hij ook een ongezond eetpatroon. Hij stopte met snoepen en vervolgens helemaal met eten. Razendsnel veranderde hij in een graatmager ventje. Tijdens een vakantie met zijn vader, stiefmoeder en broer mailde mijn oudste zoon: ‘Mam, dit gaat niet goed. Hidde eet nauwelijks.’ Ik voelde dat zijn probleem niet om eten ging. Na de vakantie praatte ik hier met hem over. We ontdekten dieperliggende oorzaken, zoals geen nee durven zeggen en veel belang hechten aan de mening van anderen. Gewone dingen eigenlijk. Ik ging niet wroeten en stelde geen vragen, want mijn instinct vertelde me dat hij liefde nodig had en geen dwang. Ik gaf hem hooguit wat paddenstoelenextract, een voedingssupplement, in de hoop dat hij zou aansterken.”

Slechte moeder?

“Mijn omgeving begreep de manier waarop ik met mijn zoon omging niet. Moest hij niet opgenomen worden in een kliniek? Maar in eetstoornisklinieken wordt gewerkt met een beloon- en strafsysteem: als je bent aangekomen, mag je een weekend naar huis. Terwijl ik Hidde de tijd gunde om te onderzoeken waardoor hij ziek werd. Maanden verstreken, tot hij per dag niet meer at dan een appel en een banaan. Zijn bewegingen werden langzaam, zijn haren droogden uit en hij had zo weinig onderhuids vet dat de plakkers van de cardioloog nauwelijks bleven zitten op zijn borst. De GGZ, waar we contact hadden gezocht met een psycholoog, regelde een spoedplek in een van hun klinieken. Een van de jeugdpsychiaters daar zei: ‘Je zoon is ernstig ziek en moet eerst eten en aankomen om normaal te kunnen denken.’ Ik pleitte: onder de tijdelijk beperkende gedachten van mijn zoon zit een kerngezond kind en daar focus ik op. We wezen de spoedplek af, maar gelukkig zag mijn zoon zelf ook in dat hij hulp nodig had. We belden de huisarts, die meer begrip had voor onze standpunten. Maar die avond kreeg Hidde van de stress een ernstige hyperventilatieaanval. Het duurde lang voordat de ambulance kwam. Toen zag ik het even niet meer zitten.”

Omslagpunt

“Het omslagpunt kwam onverwachts, een paar dagen later. Hidde vroeg net voordat hij naar bed ging: ‘Mam, moet ik nog een banaan eten?’ Mijn verstand schreeuwde ja! Maar ik zei dat dat mijn verantwoordelijkheid niet was. Hij ging zonder eten naar bed. De volgende ochtend was ik eerder wakker dan hij, terwijl hij normaal gesproken vroeg opstond om al zo veel mogelijk calorieën te verbranden. Toen hij beneden kwam, at hij twee boterhammen met kaas. Ik was verbaasd, maar zei niks. Hij moest niet afhankelijk zijn van mijn goedkeuring. ’s Avonds at hij een bord warm eten. Weer zei ik niks. Dit was blijkbaar wat hij nodig had: zelf kiezen wat hij wel of niet at."

Loslaten

"Mijn nieuwe vriend Rob speelde een belangrijke rol in het proces van loslaten. Hij vond dat er meer afstand moest komen om onze relatie gezonder te maken. Rob was liefdevol, maar kritisch. Indirect zei hij: ‘Je moeder is nu van mij en het wordt tijd dat jij iets voor jezelf gaat doen.’ Hidde werd zich steeds meer bewust van zijn eigen kracht. Rob kwam met het idee om samen met mij in een camper door Europa te toeren. Dat leek me heerlijk en in mei 2012 vertrokken we, nadat we in Nederland alles hadden verkocht en Hidde, uit eigen wil, bij zijn vader ging wonen. Van een betrokken moeder veranderde ik in een Facebookmoeder. En dat was blijkbaar wat mijn zoon nodig had."

Opgebloeid

"Inmiddels is Hidde gelukkig. Hij sport, gaat uit en begint binnenkort met een studie journalistiek. Ook gaf hij een lezing over zijn ziekte met de boodschap dat je een eetstoornis of andere psychische dips wel degelijk achter je kunt laten. Vanaf het moment dat ik voor mezelf koos door te gaan reizen, bloeide hij op. Letterlijk afstand nemen, bleek de oplossing. Mijn zoons en ik drukken ons makkelijker uit op schrift dan in woorden en dat komt nu mooi uit. Terwijl ik geniet van de Portugese zon, stuur ik mijn jongste een bericht: ‘Weet je dat ik je hartstikke dankbaar ben? Als jij drie jaar geleden niet ziek was geworden, zouden we nu niet zijn waar we zijn. Ik heb mijn ideeën over het leven kunnen toetsen aan de realiteit en heb afscheid genomen van dingen die geen toegevoegde waarde hadden. Dankjewel.’ Hij antwoordt met ‘Graag gedaan’ en schrijft dat wat er is gebeurd hem sterker heeft gemaakt.”

De strijd gestreden

“Hidde is driekwart jaar ziek geweest, op het dieptepunt woog hij 35 kilo. Maar bang dat hij dood zou gaan, ben ik nooit geweest. Controles wezen uit dat zijn bloedwaarden goed waren en dat er niks mis was met zijn hart. Van artsen moest ik tot op de kruimel bijhouden hoeveel mijn zoon at, terwijl ik wist dat het daar niet om ging. Doordat ik mij afzette tegen hun advies werd zelfs gedreigd met een melding bij het Algemeen Meldpunt Kindermishandeling (het AMK). De meeste verhalen over eetstoornissen zijn gebaseerd op angst, maar mijn zoon is genezen door liefde. Voordat Hidde ziek werd was ik te veel bezig mijn kinderen te sturen. Dankzij een coach en verschillende meditatietrainingen heb ik geleerd om anders naar het leven te kijken. Van nature is iedereen gelukkig en van daaruit kun je doen wat goed is, zonder je te laten leiden door meningen, gedachten en angsten.”

De mooiste artikelen van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor onze nieuwsbrief!

Tekst: Heidi Kruize en Marleen Vos. Fotografie: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden