Waarom heb ik toen niets gezegd?

Angelina (49): “De manager vond me te dik om op het podium te staan”

Waarom heb ik toen niets gezegd? Beeld Libelle
Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

Soms is een situatie zo bizar, ongewenst of ongemakkelijk, dat we met onze mond vol tanden staan en niet weten hoe we moeten reageren. Iedere week vertelt een lezeres in ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ over zo’n voorval. Deze week Angelina (49), die te maken kreeg met fatshaming.

Eva BredaLibelle

Angelina: “Ik staar naar het podium. De vrouw die haar longen uit haar lijf zingt, is mooi, blond, slank. Haar stem klinkt prima, maar ik weet dat ik zeker zo goed was met mijn stem. ‘Waarom heeft het bedrijf op het laatste moment toch gekozen om haar aan de talentenjacht mee te laten doen, en niet mij?’, vraag ik aan de vrouw naast me, een van de leidinggevenden. Ze kijkt me kil aan. ‘Wat denk je nou? Dat ze een dik iemand op het podium zetten?’ Mijn maag krimpt ineen. Ik voel me kleiner dan ooit.

‘Zou je dat nou wel doen?’

Mijn hele leven jojode ik me suf. Als ik me rot voelde, at ik me vol. Haribo, smurfen, M&M’s en chocola, tijdens een eetbui nam ik van alles een beetje. Alsof ieder verdrietig kind in mij gevoed moest worden. Vaak probeerde ik vervolgens weer een nieuw dieet, om dat even later aan de wilgen te hangen. Op mijn zwaarst woog ik 132 kilo, en dat met mijn 1,64 meter. Ik voelde me nooit goed genoeg. ‘Zou je dat nou wel doen?’, zei mijn ex-schoonvader als ik een extra klodder mayonaise nam. Zelf was ik mijn grootste criticus. Het werd haast een ritueel: mezelf ‘s ochtends aankleden, terwijl ik in mijn hoofd kritiek leverde op mijn te dikke lijf.

Passie voor zingen

Door mijn onzekerheid ging ik nooit mijn passie voor zingen achterna. Eén keer durfde ik op een podium te staan, tijdens karaoke in een hotel. Niemand kende me. Het publiek ging los, ik was in de wolken en vergat even mijn onzekerheden. Maar toen ik van het podium af stapte, sloeg de twijfel weer toe. Wat zou het publiek van mijn uiterlijk vinden? Het zingen bleef bij die ene keer. Tot ik jaren geleden een nieuw dieet vond.

Nieuw dieet

Het dieet focuste zich op het voeden van je lijf met de juiste voedingsstoffen. Niet om af te vallen, maar om je fitter te voelen. De shakes, poeders en supplementen die ik kreeg werkten als een tierelier. Ik kreeg drie uur meer energie op een dag en had niet meer continu suikerdips. Ik voelde me top. Als fijne bijkomstigheid viel ik 20 kilo af. Maar al gauw merkte ik dat mijn positieve gevoel een stuk belangrijker was dan de cijfertjes op de weegschaal.

Te dik voor een dieetbedrijf

Ik was weg van de producten en ging zelfs met het bedrijf werken om anderen te helpen. Ik durfde mezelf steeds meer te laten zien. Toen het bedrijf een talentenjacht met alle Europese vestigingen organiseerde, zag ik dat als mijn moment. Op mijn auditie zong ik Chiquitita van Abba. Mijn collega’s waren wild van me. ‘Wat een strot!’, zeiden ze. Ik was al helemaal klaar voor mijn grote optreden voor duizenden collega’s, toen de bedrijfsleider een dag van tevoren toch ineens een wildvreemde vrouw van buitenaf selecteerde voor het optreden. Het stak me, maar ik wilde niet moeilijk doen. Wel wilde ik weten waarom ik toch niet mocht optreden. Mijn onzekerheid speelde op: was ik toch niet goed genoeg? En toen kwam die klap van mijn leidinggevende: ik was te dik. Te dik om als visitekaartje voor een dieetbedrijf te fungeren. Te dik om mijn talent te laten zien. Te dik om goed genoeg te zijn.

Weer niet goed genoeg

Ik was zo overrompeld door haar opmerking, dat ik niets zei. Achteraf had ik die vrouw willen zeggen dat het niet uitmaakt hoe ik eruitzie, dat het gaat om wat er van binnen zit: een prachtige stem en een heleboel positieve energie. Maar haar opmerking was voor mij een bevestiging van wat ik zelf mijn leven lang al voelde. Zo vaak hadden mensen tegen me gezegd dat als ik wilde gaan zingen, ik eerst moest afvallen. Dat ik misschien beter aan The voice mee kon doen, zodat mijn uiterlijk niet uitmaakte. En zelfs nu ik me op mijn best voelde, was ik niet goed genoeg.

Niet eten, maar huilen

Ik was er kapot van. Bij thuiskomst vertelde ik het aan mijn toenmalige man, maar dat was niet zo’n prater. Ik moest het alleen doen. Ik voelde me net zo verdrietig, alleen en mislukt als alle eerdere keren dat ik was gefatshamed. Maar sinds mijn nieuwe dieet was er één verschil: in plaats van de emoties weg te eten, liet ik ze nu eens toe. Ik heb gehuild en geschreeuwd, liet alles eruit. Daarna voelde ik me een stuk beter dan iedere keer dat ik een eetbui had.

Goed zoals je bent

Ik ben stug doorgegaan met ontwikkelen en ben me met boeken en opleidingen nog meer gaan verdiepen in hoe een gezonde mindset ook kan zorgen voor een gezond lijf. Zo bouwde ik na die rotopmerking toch weer mijn zelfvertrouwen op. Ik viel zelfs opnieuw vele kilo’s af. ‘Ben je niet blij voor me?’, vroeg ik een keer aan mijn moeder, doelend op mijn slankere lichaam. En wat ze toen zei, is precies wat ik inmiddels geloof: ‘Kind, ik vind je altijd even prachtig. Je bent goed, precies zoals je bent.’”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden