null Beeld

Angelique verloor haar man en bleef achter met 5 kinderen

Toen haar man Peter overleed, bleef Angelique Steijaart (46) achter met 5 kinderen tussen de 2 en 12 jaar. Het verdriet om haar verlies en de zorg voor de kinderen werd haar bijna te veel. Tot ze na een jaar besefte: ik wil weer een leuke moeder zijn.

Elselien van Dieren

“Als Peter nu naar beneden kijkt, wat ziet hij dan? Dat heb ik me het 1e jaar nadat hij overleden was heel vaak afgevraagd. Want echt, ik heb momenten gehad dat ik het niet meer zag zitten. Dat ik vooral op de bank lag, hopend dat het snel avond zou zijn. Dat ik het bijna niet kon opbrengen om voor mijn 5 kinderen te zorgen. Ik hield ze in leven, maar ook niet veel meer. Het huis liet ik verslonzen. Fysiek was ik aanwezig, emotioneel nauwelijks. Het is heftig als je niet eens even in je eentje naar de wc kunt gaan of kunt douchen. Er liepen er altijd wel een paar ‘mama, mama’ te roepen. Het was gewoon te veel."

Hardop met Peter praten

"Aan rouwverwerking kwam ik niet toe. Soms zeiden de kinderen: ‘Ik ga naar een vriendje, daar is het tenminste gezellig thuis.’ Harder kunnen ze je niet raken. Tegelijkertijd wist ik niet hoe ik de situatie moest veranderen. Ik had zo’n behoefte aan een volwassene om mee te praten. Je krijgt wel liefde van de kinderen, maar dat is meer op Teletubbies-niveau. ’s Avonds zat ik af en toe hardop met Peter daarboven te praten. ‘Ja, ik weet dat het hier niet goed gaat. Waarom ben jij dan ook doodgegaan?’ Maar ik besefte ook hoe vreselijk ik het zelf zou vinden als ik daarboven zat en zou zien dat Peter compleet was ingestort. Bovendien worden je kinderen wat jij uitstraalt. En dan wist ik dat ik mezelf weer bij elkaar moest rapen, want dit kon zo niet."

LEES OOK: FOTOGRAAF MAAKT PORTRET OVERLEDEN MAN EN WEDUWE

Alleen

"'Je weet pas wat je had als je het niet meer hebt', zeggen ze. Ik zie het anders: ik wist best wat ik had, ik dacht alleen niet dat ik het zou verliezen. Als je aan een gezin begint, sta je er nauwelijks bij stil dat je er ooit alleen voor zou kunnen komen te staan. Maar het gebeurde wel: ruim 2 jaar geleden overleed mijn man Peter na een jaar heel ziek te zijn geweest. Hij had longkanker met uitzaaiingen in zijn hersenen. Ik bleef achter met onze 5 kinderen die toen tussen de 2 en 12 jaar waren. Ineens was ik in mijn eentje verantwoordelijk voor ze en lag het op mijn schouders om ervoor te zorgen dat ze goed terecht zouden komen. Dat is onvoorstelbaar zwaar. Met Peter overleggen over belangrijke beslissingen kon niet meer."

In de overlevingsstand

"Ik stond in de overlevingsstand, kwam er niet aan toe het verdriet om zijn dood te verwerken. Rouwen gaat in fases, zeggen ze, je moet eerst door ontkenning en boosheid. Ik zat meteen in de laatste fase, die van acceptatie. Heel gek. Achteraf denk ik: ik moest wel, om het vol te houden. Met het verdriet van de kinderen kon ik intussen niks, dat vond ik onverteerbaar. Het hoort gewoon niet dat jonge kinderen hun vader verliezen. Een partner is te vervangen, maar een vader niet. Zij zullen nooit meer iemand papa noemen. Sommige momenten zijn dan extra moeilijk, zoals toen mijn dochter in groep 8 in de eindmusical stond. Hier had Peter bij moeten zijn, schoot het door me heen."

Geldzorgen

"Daar kwam bij dat het financieel niet lekker ging. Peter had ooit wel een klein pensioen opgebouwd, maar dat ging naar zijn ex-vrouw. De laatste jaren had hij niks meer opgebouwd. Wat we zelf voor later hadden geregeld, bleek een soort woekerpolis waar weinig van overbleef. Naast ons verdriet moesten we ineens ook nog met z’n 6en van een lage uitkering rondkomen. Ik werk weliswaar parttime als kraamverzorgende, maar dat verdient niet genoeg. Geldzorgen zijn vreselijk. Het is hartstikke rot als je met zijn allen verdriet hebt en er geen geld is om een keer iets gezelligs te doen. De 2 oudsten zeiden vaak: ‘Waarom kunnen wij nou nooit eens wat doen?’ Ik moest altijd weer ‘nee’ verkopen, geduldig uitleggen dat het allemaal te duur was. Soms lag ik de hele nacht wakker: kon ik de kinderen later wel laten studeren?"

Met de billen bloot

"Vorig jaar, de dag na Vaderdag nota bene, ben ik in elkaar gestort. Op de school van de kinderen. Ik kón niet meer. Ik wilde weer een leuke moeder zijn met een geordend huishouden, maar hoe moest ik dat aanpakken? Bij de vrouw van het schoolmaatschappelijk werk deed ik mijn verhaal, en via haar kwam ik bij de Eigen Kracht Centrale terecht. Dat is een stichting die wil bevorderen dat mensen samen met familie, vrienden en andere bekenden de regie over hun leven houden of krijgen. Er is toen een Eigen Kracht-conferentie voor me georganiseerd. Bij deze bijeenkomst maak je samen met familie en bekenden een soort familieplan voor de toekomst. Wel 35 mensen kwamen ernaartoe: vrienden, familie, buren, kennissen en collega’s. Ik had er moeite mee, want ik vond dat ik al zo lang op mijn netwerk steunde. Maar de coördinator van Eigen Kracht zei: 'Wat jij nodig hebt, kan je netwerk je bieden. Als je structurele afspraken met mensen maakt, bijvoorbeeld dat ze eens in de 4 weken helpen met de administratie, staan er veel mensen voor je klaar.'"

'Het gaat goed hoor'

"Wat vond ik het moeilijk om met de billen bloot te gaan. Niemand wist hoe erg de situatie was. Naar de buitenwereld toe deed ik altijd of ik alles onder controle had. ‘Ja, het gaat goed, hoor.’ Maar ik wist: het heeft geen enkele zin als ik hier niet eerlijk ben. Dus vertelde ik alles. Dat ik vaak schreeuwde tegen de kinderen en dat de maaltijden thuis niet meer gezellig waren. Dat ik hun sportcontributie niet meer kon betalen. Dat ik de energie niet meer kon opbrengen om de kleintjes voor te lezen voor het slapengaan. Dat ik me gewoon geen goede moeder voelde."

LEES OOK: WEDUWE ANS: "IK HEB ER BEWUST VOOR GEKOZEN NIET ALLEEN OUD TE WORDEN"

Een rijk mens

"Die conferentie is mijn redding geweest. Er werden oplossingen voorgedragen, zoals een oppasclub zodat ik de dure kinderopvang kon opzeggen, een boodschappengroep en een schoonmaakploeg om het huis eens van onder tot boven aan te pakken. De sporten van de kinderen werden financieel geadopteerd, en mijn zoon kon weer naar gitaarles. Toen besefte ik: wat ben ik eigenlijk een rijk mens. Wat heb ik veel lieve mensen om me heen."

Tijd voor mezelf

“Sindsdien gaat alles beter. Het is gezellig thuis en dingen lopen weer gesmeerd. Zo kan ik ontzettend genieten van de gewone momenten: als de kinderen hun laatjes opentrekken en een schone onderbroek en een paar sokken vinden. Als we weer eens enorm lachen met elkaar. Ik zíe de kinderen weer en kan nu van ze genieten. Hoe cliché ook, ik sta heel anders in het leven. Ik plan niet meer vooruit. Als ik iets wil, doe ik het nu. Zo zijn we vorig jaar zomer naar Turkije gegaan, van het kleine beetje geld van Peters pensioen dat de kinderen kregen. We hadden 2 rotzomers achter de rug: het eerste jaar werd Peter ziek, het tweede jaar overleed hij. We móesten er die 3e zomer even samen uit. Ik vond het best stoer, in mijn eentje met 5 kinderen naar Turkije. Het was een soort teambuilding, een nieuw begin."

Even weg

"Ik ben makkelijker geworden in het inplannen van tijd voor mezelf. De oudste 2 kunnen soms best op de kleintjes passen, of ik ga even weg als de buurvrouw thuis is en een oogje in het zeil houdt. ‘Ik ben een leukere moeder als ik af en toe even weg kan’, zeg ik tegen de kinderen. De hulp van anderen wordt nu afgebouwd, ik neem het zelf weer over. En de gesprekken die ik een tijdje met een psycholoog had, zijn niet meer nodig. Ik had haar ooit benaderd omdat ik voelde dat het goed was dat iemand me in de gaten hield. ‘Ik neem vol vertrouwen afscheid van je’, zei ze."

Leukere moeder

"Dat ik er niet altijd voor de kinderen ben geweest, daar ben ik achteraf niet trots op. Hoewel ik niet denk dat het ze zwaar heeft beschadigd. ‘Mama was niet altijd zo’n lieve mama’, heb ik later tegen ze gezegd en uitgelegd waardoor dat kwam. Dat ik niet boos op hén was, maar op de situatie waarin we zaten."

Een nieuwe liefde

"Sinds een paar maanden is er een nieuwe man in mijn leven. Een weduwnaar met 6 kinderen. We snappen elkaar, hebben allebei precies hetzelfde meegemaakt. Hij woont ver weg en we zien elkaar niet zo vaak, maar ik weet nu al dat ik bij hem wil gaan wonen. Samen is het gewoon veel fijner. Mijn kinderen vinden het geweldig voor me, ze zien me weer stralen. Het is gek: ik ben verliefd, maar zal ook altijd van Peter blijven houden. Sterker nog: als Peter nog had geleefd, had ik Daan helemaal niet gehad. Daan begrijpt dat gelukkig als geen ander. Ik zal Peter nooit vergeten, hij was mijn 1e grote liefde en de vader van mijn kinderen. Ik ga zorgen dat hij trots op ons is als hij van boven naar beneden kijkt."

PS1. Een Eigen Kracht-conferentie kan bij de gemeente via het Wmo-loket worden aangevraagd. Meer info? Klik hier.

PS2. Stichting De Jonge Weduwe ondersteunt jonge vrouwen met minderjarige kinderen na het verlies van hun levenspartner. Want als jonge weduwe blijf je vaak ontredderd achter. Er moet van alles worden geregeld waar je wellicht geen verstand van hebt: zowel administratief, financieel en juridisch als fiscaal, medisch en psychisch. Klik hier voor meer info.

BEKIJK OOK DEZE VIDEO:

Mylene heeft een erfelijke vorm van borstkanker en houdt een dagboek bij voor als ze er niet meer is. In de Libelle TV-rubriek 'Als ik er niet meer ben' vertelt ze hierover.

LEES OOK:

De mooiste artikelen van Libelle ontvangen in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Interview: Annemarie van Dijk. Beeld: Petronellanitta (portret Angelique)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden