viel ruim 100 kilo af

Annemieke: “Mensen doen anders tegen me nu ik slank ben”

null Beeld Petronellanitta
Beeld Petronellanitta

Met haar 180 kilo kon ze alleen nog met krukken lopen. Lange tijd ontkende Annemieke (53) dat ze een probleem had. Tot haar huisarts met een wake-upcall kwam.

“De laatste twee jaar voor mijn maagverkleining moest ik echt nadenken als ik ’s morgens opstond. Had ik alles mee uit mijn slaapkamer wat ik nodig had? Ik liep zo min mogelijk vanwege de enorme pijn in mijn knie. Alles deed ik met de auto en ik bestelde wat ik nodig had zo veel mogelijk online. Ook stuurde ik mijn dochter Fien vaak uit school langs de supermarkt voor wat boodschappen. Winkelen met Fien deed ik vrijwel nooit, maar als ze bijvoorbeeld nieuwe schoenen nodig had, móest ik wel. Zodra ik zo’n winkelcentrum inliep, gutste het zweet al van me af. Als je honderdtachtig kilo met je mee moet zeulen, ben je in feite stap voor stap aan het gewichtheffen. Halverwege een winkel plofte ik ergens op een krukje neer om bij te komen. Ik had pijn in mijn knieën, in mijn benen, in mijn rug. Om die reden was douchen trouwens ook een bezoeking, ik had zo veel pijn dat ik amper kon stilstaan.
Zo dik zijn, bepaalt je leven. Het is een handicap. Al mag je dat niet zeggen, want je hebt zelf zo veel gegeten, vinden veel mensen. Zo simpel werkt het niet. Niemand is zó zwaar voor zijn lol. Zo veel eten is een verslaving. Er zit altijd een wereld aan frustratie, verdriet en angst achter. Net als bij mensen die elke dag wijn drinken, roken, kalmeringspillen slikken of een game- of seksverslaving hebben. Alleen is dat niet zichtbaar aan de buitenkant en wordt daar niet zo hard over geoordeeld.”

Grenzeloos gedrag

“Ooit ben ik slank geweest, maar als kind had ik al een enorme drang naar zoet en vet eten. Mijn ouders aten gezond: Hollandse pot, groenten uit de volkstuin, zelfgebakken brood. En er werd niets verspild, kaas werd tot op het plastic opgegeten. Ik hunkerde naar alles wat mijn ouders ‘rommel’ vonden en keek uit naar feestjes en partijen vanwege de lekkere taartjes en snacks. In mijn puberteit worstelde ik afwisselend met boulimia en anorexia. Nadat ik over het overgeven en uithongeren heen was, kwamen de kilootjes erbij. Toch is mijn gewicht pas rond mijn dertigste gigantisch uit de hand gelopen: binnen een jaar kwam ik veertig kilo aan.
Er speelde namelijk nog iets anders mee. Als kind ben ik langdurig seksueel misbruikt, door iemand buiten mijn familie. Hier wil ik niet over uitweiden, maar door het misbruik in zo’n kwetsbare ontwikkelingsfase is er iets in mij kapot gegaan waardoor ik niet zuinig was op mijzelf. Dat uitte zich onder meer in grenzeloos gedrag. Zoals overmatig eten en pleasen in relaties – ik deed alles om liefde te krijgen en trok daardoor mannen aan die niet echt om mij gaven. Mij gaf het eten achteraf gezien vooral een lekker gevoel, het troostte me waardoor ik niet aan andere dingen hoefde te denken.

null Beeld

Het misbruik had ik niet verdrongen, maar nadat het was gestopt op mijn negende ging mijn leven gewoon weer door. Het gebeurde hield me niet meer bezig en ik vertelde niemand erover. Maar rond mijn dertigste drong het zich aan mij op in de vorm van flashbacks en nare dromen. Nu ik als volwassene terugkeek, kreeg ik verschrikkelijk veel medelijden met mezelf, om wat ik als jong meisje had moeten meemaken.”

6000 calorieën per dag

“Rond deze tijd ontmoette ik de vader van mijn dochter. Hij is een kalme, stabiele man, heel anders dan de mannen in mijn eerdere relaties, en bracht mij eindelijk rust. Daardoor ontstond letterlijk ruimte om het verdriet te voelen dat ik als kind had ervaren. Bij de vader van mijn dochter – nu mijn ex-man – voelde ik me gelukkig, en kon ik ook heerlijk eten. Gezellig met elkaar en samen met vrienden, ik ben dol op koken. Ik heb trouwens lang ontkend dat ik een eetstoornis had, omdat ik een sociale eter ben. Het was niet zo dat ik in mijn eentje zakken chips naar binnen zat te proppen. Maar inderdaad, de mensen met wie ik samen at, kwamen niet zo veel aan. Ik wist best dat ik veel at, maar realiseerde me niet hóeveel. Een tosti betekende in de praktijk twee tosti’s ham/kaas, met vijf eieren en een berg ketchup. Ik weet nu dat ik per dag zo’n vijf- tot zevenduizend calorieën at, terwijl ik amper bewoog. Achteraf snap ik ook niet hoe ik het allemaal weg kreeg.

Mensen in mijn omgeving maakten zich zorgen. Ze deden van alles om me te helpen minder te eten. Ze smeekten me om er iets aan te doen. ‘Denk om je gezondheid!’, ‘Ik hou zo veel van je, ik wil je helpen!’. Vrienden organiseerden wandel- en afvalclubjes, mijn baas – ik werkte als castingdirector – gaf me zelfs een halfjaar obesitaskliniek cadeau. Allemaal verschrikkelijk lief, maar ‘het’ was sterker dan ikzelf – de hang naar dat zoete, en het verongelijkte kind in mij dat riep: ‘Mag ik me ook ’ns lekker te buiten gaan aan een frietje?’. Bovendien was ik niet zo bezig met de risico’s van mijn overgewicht. Dat ik dood kon gaan aan een hartvervetting of –infarct bijvoorbeeld, waren zaken die ik wegduwde. Ook door de mannen in mijn leven werd ik niet gestimuleerd om af te vallen. De vader van mijn dochter hield van me zoals ik was. En de partner die ik kreeg nadat onze relatie strandde, vond mij júist vanwege mijn omvang heel aantrekkelijk. Mijn partners hebben mij nooit het gevoel gegeven dat ik lelijk of minderwaardig was.”

null Beeld

Minder hongergevoel

“Toch begon ik dat dikke lijf zat te worden. Mijn lichaam was een gevangenis die ik altijd met me meedroeg. Vanwege die vreselijke pijn in mijn knieën en benen kon ik alleen nog met krukken lopen. Een röntgenfoto in het ziekenhuis wees uit dat mijn linkerknie slijtage vertoonde. Huilend zat ik bij mijn huisarts: ik kon niet meer leven met die pijn. Maar, zei hij, vanwege je gewicht gaat geen enkele arts jou aan je knie opereren. Vlak daarvoor had hij mijn bloeddruk gemeten. Die was 200/100, gevaarlijk hoog. ‘Ga eens op de weegschaal staan’, zei hij. Uiteindelijk gaf ik toe, voor hem, maar ik wilde zelf niet weten hoeveel ik woog. ‘Jij móet weten hoeveel je weegt. Je ontkent dat je een probleem hebt’, reageerde mijn huisarts. Daar ben ik hem voor de rest van mijn leven dankbaar voor. Ik bleek ruim honderdtachtig kilo te wegen. Ik moest mijn lichaam behandelen als iemand die zware hartproblemen had, zei mijn huisarts. ‘Je moet jezelf niet verder beschadigen’. En toen hoorde ik mijzelf zeggen: ‘Dan wil ik tóch graag informatie over een maagverkleining.’ Ik koos voor een gastric sleeve, waarbij de maag tot tachtig procent wordt verkleind. De ingreep vermindert je hongergevoel, je gaat gewoon minder eten. Bij de kliniek schatten ze in dat ik met behulp van de sleeve zo’n vijftig kilo zou afvallen. Dat zullen we nog wel eens zien, dacht ik.

De weg van honderdtachtig kilo naar nu drieënzeventig was krankzinnig lang. In het begin ging afvallen vanzelf, omdat ik veel last had van diarree en vaak moest overgeven. Pasta, rijst, vlees en dingen met een krokant korstje kon ik allemaal niet verdragen. Dat vond ik een enorme bonus, want ik moest afleren mezelf blij te maken met eten. Eten is niet je vriend, eten is energie. En eten is gezellig, maar daarbij gaat het niet om kwantiteit maar kwaliteit. Zo werkte ik eraan om van mijn verslaving af te komen. Een maagverkleining is een extreme, laatste mogelijkheid om af te vallen. Ik kreeg de kans mijn leven te veranderen, en die greep ik met beide handen aan.”

Geen taartje meer

“Na die eerste periode ging ik op eigen kracht verder. Ik ben streng geweest voor mezelf. Eigenlijk moest ik zes keer per dag iets eten, maar ik volg de methode van de Amerikaanse arts Dr. Nowzaradan. Hij is een pionier op het gebied van maagverkleining en een bron van inspiratie voor mij. Zijn advies: drie keer per dag eten en geen snacks tussendoor. Just stick to the diet, want er bestaat niet zoiets als een gezonde snack, vindt hij. Ik eet geen suikers, weinig koolhydraten en veel eiwitten. Sommige lotgenoten vinden dat je soms een stuk taart mag nemen, want ‘je mag best lief zijn voor jezelf.’ Maar ik zeg: doe het niet, laat staan dat gebakje. Je hebt het al zo lang wél gedaan maar je lichaam is geen vuilnisvat. Liefde is ook: streng zijn. Het betekent dat ik eindelijk goed zorg voor mezelf, voor mijn lichaam.”

null Beeld

Maat 40

“Mijn leven is totaal veranderd. Ik heb geen pijn meer en kan alles doen wat ik wil. Ik heb letterlijk vier banen, wandel met mijn honden en draaf moeiteloos trappen op en af. Nooit heb ik durven dromen dat weer te kunnen. Maar ik kán het. Dat en nog veel meer. Mijn dochter vindt het fijn dat ik zo veel ben afgevallen. Ik heb haar tekortgedaan, maar nu maken we een flinke inhaalslag. We doen veel samen, wandelen, zwemmen en klussen in ons nieuwe huis. Behangen, kasten in elkaar zetten, lampjes ophangen: ik kan alles zelf. En op straat heb ik weer leuke, spontane gesprekken. Als je zo veel afvalt als ik, pas je weer in het plaatje van ‘normaal’. Mensen groeten je weer, lachen naar je, betrekken je bij grapjes. Het is raar om te merken hoe anders mensen tegen je doen als je slank bent.
Tegenwoordig heb ik maat 40. Soms groter, als een stof onverbiddelijk is en niet mee rekt, want ik heb veel overtollig vel. Op mijn benen, buik en aan mijn armen bijvoorbeeld. Dat mag ik operatief laten weghalen, maar ik geloof niet dat ik dat wil. Ze kunnen namelijk niet álles corrigeren, en los daarvan is het een mooie reminder: dit veel te ruime vel is een groot huis geworden in plaats van een gevangenis.” ■

  • Productie: Marije Ribbers. Haar, make-up en styling: Ronald Huisinga. Assistant styling: Juriaan Huijbregts. Assistant fotografie: Kean Brussee. M.m.v. Bershka (broek), Celeb Studios, Eijffinger (behang
    collectie Chambord, art.nr 361060), Mango (colbert), Nolten (schoenen), Shein (kraag en manchet), Zara (bloes en oorbellen)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden