Agnes Hofman Beeld Libelle
Agnes HofmanBeeld Libelle

Beschonken bood ik co-ouderschap aan. Kan ik dat weer intrekken?

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (21). Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Column

Zoon T. en ik kijken elkaar in paniek aan. O, wat heb ik nu weer gedaan? “Jij met je grote mond weer,” snauwt T. “Je moet echt minder gaan drinken, want nu ben ik de Sjaak.” Ik knik. Uiteraard heeft hij gelijk. Van de week waren we samen eten bij mijn goede vrienden D. en G. Ze hebben een nieuw huis met prachtige patio en daar moesten we op komen proosten. Met veel sangria dus.

Driekwart karaf

Normaliter tik ik dat weg als limonade. Na twee jaar Portugal ben ik inmiddels immuun en heeft met vruchtensap aangelengde wijn geen effect meer op mijn denkvermogen. Maar deze sangria was op basis van gin, dus dat hakte er na driekwart karaf (in mijn eentje) wel in.

We praatten, we lachten en we speelden met hun hondje. Princesa heet ze. G. spotte haar op straat tijdens een uithuiszetting. De politie kon er niks mee, haar baasje wilde van haar af. Gelukkig liep G. net op dat moment langs, hoorde het gesprek, tilde Princesa op en nam haar mee naar huis. Ze bleek allerlei kwaaltjes te hebben, is goed opgeknapt en inmiddels een vrolijke hond van wie ik echt oprecht ben gaan houden.

Flaneren

Dat realiseerde ik me opeens heel erg toen ik aan mijn vijfde glas nipte. “Het klinkt misschien gek,” schijn ik volgens T. op luide toon gezegd te hebben, “Maar staan jullie open voor co-ouderschap van Princesa? Ik ben toch meestal thuis.” En daar is geen woord van gelogen. Doordeweeks ben ik meestal thuis. En hoe fijn is het dan om tussen mijn deadlines door met een hondje langs de rivier te flaneren? D. en G. keken direct blij. Maar iedereen weet hoe het met dit soort dingen gaat. Iemand roept enthousiast iets en daar wordt zelden actie op ondernomen.

Dit was er duidelijk eentje uit de categorie: “Weet je wat we moeten doen? Een luxe zeilcruise naar Antarctica maken.” Geweldig om over te dagdromen, maar totaal niet realistisch. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik net een lange voice memo van D. ontving. Hoe dankbaar ze zijn dat wij ook zo dol zijn op Princesa, hun behaarde baby. En omdat ze ieder weekend werken in hun eigen bedrijf, het meer dan welkom is dat we Princesa iedere zondagmorgen vroeg ophalen, en haar maandagmorgen weer komen brengen.

Shoppen en rooftoppen

T. en ik zitten tegenover elkaar aan tafel en hij kijkt me giftig aan. “Iedere zondagmorgen vroeg?” Hij schudt zijn hoofd. “Dan lig jij nog te ronken en moet ik zeker twintig minuten lopen om haar op te pikken.” Ik knik. Dat is inderdaad een aannemelijk scenario.

“Mam, de enige reden dat we zelf geen hondje hebben, is onze vrijheid in het weekend. Dat jij kan shoppen en rooftoppen, en ik naar het strand. Dat kan allemaal niet met een hond.” Het angstzweet breekt me uit. Af en toe op een hondje passen is gezellig. Gedurende de week, overdag of ’s avonds. Of ongeveer eens per maand in het weekend.

Maar iedere week op mijn enige vrije dag is inderdaad een enorme belasting. Voor T., maar ook voor mij. Zeker inclusief halen en brengen, ’s ochtends vroeg. Dat is tijdens het tuinfeestje niet aan de orde gekomen. Dat weten we bijna zeker. Dus daar kan ik kan ik nog over onderhandeling. Maar het beschonken aanbod voor co-ouderschap van hun hondje… Kan ik het maken om dat weer half in te trekken? En zo ja, hoe kom ik daar goed onderuit?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden