Waarom heb ik toen niets gezegd?

PREMIUMWaarom heb ik toen niets gezegd?

Birgit (42): “Mijn baas betastte me tijdens de kerstborrel”

Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

Grensoverschrijdend gedrag is – helaas – van alle tijden en daarom iets waar we het over moeten blijven hebben. Als les voor daders, als steun voor slachtoffers, omdat victim blaming écht moet stoppen. In de wekelijkse rubriek ‘Waarom heb ik toen niets gezegd?’ delen lezeressen grensoverschrijdende situaties waarin ze verstijfden. Deze week Birgit (42) die door haar baas werd betast tijdens de kerstborrel.

Eva BredaLibelle

“De jaarlijkse kerstborrel van mijn werk is deze keer in de kantine en de baas zelf is zowaar aanwezig: Bas. Ik zag hem zelden, ook al werk ik al vijf jaar bij de klantenservice van dit bedrijf. Bas is schichtig, verlegen, zegt nooit gedag en komt nooit langs op onze afdeling. Ik heb hem zelfs nog nooit gesproken. Tot nu.

Ik zit te kletsen met een collega als Bas zich aan mijn andere kant op het bankje laat zakken en naar me toe schuift. Ik schrik er haast van. Hij begint druk tegen mij en mijn collega te kletsen. Iets met zijn vrouw die dit jaar 35 jaar wordt. ‘Ik ben er nerveus over’, zegt Bas. ‘Ik heb nog nooit een vrouw gehad die ouder dan 35 jaar is.’ Terwijl hij het zegt, schuift hij zijn hand onder mijn rok. Ik bevries. Met een ijzeren gezicht staar ik voor me uit en probeer ik te bevatten wat hier gebeurt. Is dít die verlegen baas? Wat móét hij ineens van me? Hij weet mijn naam niet eens! Bas’ hand schuift hoger en hoger. Ondertussen is hij druk in gesprek met de collega naast me, die niet door lijkt te hebben wat er gebeurt. Ik zit verstijfd tussen hen in en wil alleen maar weg.”

Niet bepaald een charmeur

“Zo’n tien jaar geleden werkte ik in het bedrijf waar Bas de baas was. Een man van uitersten, dat was het. Aan de ene kant was het een protserige man die rondliep in dure merkkleding, in peperdure terreinwagens reed en wiens veel jongere vrouw shopte op de P.C. Hooftstraat. Anderzijds was hij dus verlegen, stil, afwezig, niet betrokken bij zijn mensen en absoluut niet het type ‘charmeur op de werkvloer’. Dat hij me op de kerstborrel zou betasten, had ik dan ook nooit verwacht.

Betast tijdens de kerstborrel

Bas ging gewiekst te werk. Hij wist moeiteloos zijn hand onder mijn rok te schuiven en deze ongemerkt richting mijn slip te verplaatsen. Voor ons stond een tafeltje, waardoor de collega’s in de rest van de ruimte het niet konden zien. Zou hij dit vaker doen?, was één van de gedachtes die door me heen ging terwijl ik bevroren naast hem zat.

Het duurde minutenlang voordat ik uit die bevriezing kwam. Gelukkig zag een collega aan mijn gezicht dat er iets niet goed ging en riep ze me: ‘Birgit, kun jij even helpen met de glazen?’ Ik stoof naar haar toe. Wat een held. De rest van de borrel deed ik alsof mijn neus bloedde, kletste ik met collega’s alsof er niets was gebeurd en probeerde ik een leuke tijd te hebben. Dat lukte redelijk. Toch durfde ik aan niemand te vertellen wat me was overkomen. Ik wilde geen stampij maken.

Had ik maar...

Hád ik maar stampij gemaakt, denk ik nu. Het was de directeur! Zoiets kan hij toch niet zomaar doen?! Maar ik realiseer me ook dat het misschien geen zin had gehad. Wie had me geloofd als ik zei dat de baas, die in ieders ogen een verlegen, grijze muis was, me had betast? Het was een klassiek ‘zijn woord tegen het mijne’ geweest. Hij had de strijd uiteindelijk toch wel gewonnen met zijn positie en ik was misschien wel mijn baan kwijt geweest.

Je hoeft het niet alleen te doen

Ik werk niet meer bij dit bedrijf, maar rijd er nog regelmatig langs. Soms bekruipt de gedachte aan die ene namiddag me weer. Ik heb er geen trauma aan overgehouden, ik zie het vooral als een les. Ik neem het mezelf niet kwalijk dat ik bevroor, dat is een natuurlijke reactie waaraan je als slachtoffer niets kan doen. Waar je wél iets aan kunt doen, is hoe je reageert als je ziet dat een ander iets overkomt. Dat mijn collega alert genoeg was om te zien dat ik me onprettig voelde en riep, was zo fijn. Dat soort mensen hebben we meer nodig. Het is soms moeilijk om van je af te bijten bij grensoverschrijdend gedrag, laat staat om achteraf melding te maken van een voorval als er machtsconstructies in het spel zijn. Ik heb geleerd dat het belangrijk is dat we elkaar daarbij helpen. Als ik in de toekomst ooit zie gebeuren dat iemand seksueel wordt geïntimideerd, zal ik naar de persoon in kwestie toegaan en vragen: ‘Voel je je hier prettig bij? Gebeurt dit vaker? En wil je hier melding van maken? Zo ja, dan ga ik graag met je mee om je verhaal te bevestigen en je te steunen. Je hoeft het niet alleen te doen.’”

null Beeld

Hoera, Libelle is genomineerd voor Website van het jaar. Winnen kan alleen met jouw hulp! Vind jij Libelle ook zo fijn? Stem dan snel. Je maakt dan ook nog eens kans op hele mooie prijzen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden