Moeder geen contact meer met kind Beeld Getty Images
Moeder geen contact meer met kindBeeld Getty Images

PREMIUM

Birgitte (52) heeft geen contact met haar dochter: “Ze heeft me geblokkeerd, uit haar leven verwijderd”

Birgitte (52) heeft haar dochter al 2,5 jaar niet gezien en dat steekt nog elke dag.

Eva BredaGetty Images

“Ik mis haar elke dag, maar op speciale momenten nog net iets meer. Als mensen vragen hoeveel kinderen ik heb en hoe het met ze gaat. Met Moederdag, of op haar verjaardag. Ik stuur haar op die dag een kaart. Ik koop een bos bloemen die ik thuis op tafel zet en eet dan een stukje taart, alleen. Het geld dat ik aan een verjaardagscadeau had uitgegeven, zet ik op een spaarrekening die ik hopelijk op een dag nog aan haar mag schenken. Want ook al heb ik mijn dochter Iris al 2,5 jaar niet gezien, ik hoop nog altijd met heel mijn hart dat het goedkomt tussen ons.

Eén groot vraagteken

Waarom Iris geen contact met me wil, is nog altijd een groot vraagteken. De afgelopen jaren heb ik alles overdacht.

Bij de bevalling verloor ik veel bloed en ik kon haar maar drie maanden borstvoeding geven. Was dat een valse start voor onze band? Of was het inderdaad de scheiding, zoals ze zelf ook aangaf? Toen haar vader en ik uit elkaar gingen, was Iris 17 jaar oud. Zij en haar oudere broer en zus waren verbaasd. Ze hadden niet door dat mijn ex en ik geruisloos uit elkaar waren gegroeid. Was dat een harde klap geweest?

Na de scheiding bleven de kinderen bij hun vader wonen, omdat ik het niet kon betalen ze fulltime bij me in huis te nemen. Om de week zouden ze bij mij komen, maar ik belandde in een burn-out, waardoor ze alleen kwamen eten. Ik was in die periode zo opgebrand, dat ik niet eens aardappelen kon koken!

Als de kinderen bij me aan tafel zaten, praatten ze honderduit. Vooral mijn oudste dochter en zoon. Iris was wat minder spraakzaam. En ik? Door mijn burn-out kwamen alle prikkels zo hard binnen, dat ik dichtsloeg. Ik was vaak toeschouwer van het gesprek. Voelde mijn dochter zich daardoor niet gezien?

Meer en meer afstand

Steeds vaker als mijn kinderen bij me kwamen eten, kwam Iris niet mee. Ze was inmiddels 17, had een vriendje en spendeerde veel tijd bij hem. Het hoorde een beetje bij de levensfase, dacht ik.

Toen ze een keer samen bij mij kwamen eten, uitte hij zich heel negatief over vrouwen en over homoseksuelen. ‘Dat soort dingen zeg je niet in mijn huis’, zei ik resoluut. ‘Nu houd je op, anders zet ik je eruit.’ In de periode erna nam Iris meer en meer afstand.

Aan mijn lot overgelaten

Ik durfde Iris hier niet over te bellen. Dat had ook geen zin, ze nam toch niet op. Bovendien maakte ik het dan misschien alleen maar erger door bovenop haar te zitten en steeds te vragen waarom ze mijn berichtjes negeerde. In plaats daarvan nodigde ik haar uit voor een lunch. Ineens kwam het er allemaal uit. ‘Mam, je hebt me aan mijn lot overgelaten na de scheiding’, zei ze. ‘Je was er niet voor me. Wist niet wat ik meemaakte en hoe het met me ging.’

Het was een klap in mijn gezicht. Ik wist namelijk dat ze gelijk had. Ik was zo druk met de scheiding en mijn burn-out, dat ik me te weinig in haar had verdiept. Er volgde een echt goed gesprek. We spraken af eens per maand samen iets leuks te doen en eindigden met een knuffel. Nu zou het goed komen.

Nog meer afstand

Maar dat kwam het niet. Die maandelijkse uitjes kwamen er niet van. Mijn dochter nam juist nóg meer afstand. Ik probeerde haar af en toe een lieve foto of herinnering van ons twee te sturen om te laten weten dat ik aan haar dacht. Maar als ze daar weer niet op inging, probeerde ik haar wat meer ruimte te geven. Zo bleef ik manoeuvreren tussen toenadering zoeken en afstand nemen. Was ik too much? Te afwezig? Hoe zorgde ik dat ik haar niet kwijt raakte?

Laatste keer

Ik heb haar daarna nog maar één keer gezien. Dat was toen ik mijn oudste dochter ophaalde bij Iris thuis. Terwijl ik aanbelde en de trappen naar haar nieuwe appartement opliep, hoorde ik Iris roepen dat ‘mama maar beneden moest blijven staan’. Toen ze mij bij de voordeur zag, schrok ze. Een ongemakkelijke knuffel volgde. Ik zei dat ik van haar hield, maar nam vervolgens weer afstand. En zij ook.

Geen contact meer

Natuurlijk heb ik gehuild, mis ik haar en heb ik geprobeerd toch nog contact met haar te krijgen. Ik heb haar laatst een lange brief geschreven. Met excuses voor mijn afwezigheid. Met hoe ik het graag anders had gedaan. Met een verklaring voor mijn gedrag destijds. Ik blijk autisme te hebben, waardoor prikkels veel harder binnenkomen.

Jarenlang heb ik meegedraaid in de maatschappij alsof ik niets mankeerde. Maar sinds ik weet dat ik autisme heb, neem ik veel meer rust en gaat het een stuk beter met me. Dat alles legde ik uit aan Iris. Maar toen ik haar na een paar dagen een berichtje wilde sturen om te vragen of ze mijn brief had gelezen, zag ik dat mijn bericht niet aankwam. Iris’ profielfoto kon ik niet zien. Ze had me geblokkeerd. Uit haar leven verwijderd.

Machteloos

Ik zakte door de grond toen ik het zag. Geen moeder wil zoiets meemaken. Maar wat kan ik nog doen? Ik heb nu alles geprobeerd. Ik heb zelfs haar vader gevraagd of hij met haar wil praten. Ik kan nu niet anders dan wachten tot zij tot bij mij terugkomt. Ik wil het beste voor mijn lieve dochter en als dit het in haar ogen is, dan ben ik machteloos. Ik wil haar niet nog verder wegduwen door meer toenadering te zoeken.

Als ik van tevoren had geweten dat de scheiding dit in gang zou zetten, dan was ik bij mijn ex gebleven, ook al was de liefde op. Als ik andere vrouwen hoor over scheiden, wil ik schreeuwen dat ze het niet moeten doen. Waar begin je aan? Als je toch eens zou weten dat het je een kind kan kosten!

Als ze zelf moeder wordt

Nog elke dag hoop ik dat Iris van gedachten verandert. Mijn andere twee kinderen spreek ik gelukkig nog wel. Zij lijken qua karakter iets meer op mij. Ik vraag haar zus wel eens om met Iris te praten. ‘Hoe ga je dat doen als je straks kinderen krijgt, krijgt mama die dan wel te zien?’, vroeg mijn oudste dochter haar. Zij antwoordde dat dat wel de bedoeling was. Ik houd dus de hoop dat ze bijtrekt als ze zelf kinderen krijgt. Dat ze voelt hoe het is om moeder te zijn. Dat je het als moeder ook niet allemaal perfect doet. Maar dat je altijd door het vuur gaat voor je kinderen. Ik hoop met heel mijn hart dat ze me dan weer eens opzoekt. En dat ze zegt: ik snap je mama, je deed je best.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden