null Beeld

Blog Caroline: ‘Het voelt alsof iedereen weet wat me boven mijn hoofd hangt, behalve ik’

Samen met haar zus wacht Caroline in het ziekenhuis op het moment dat ze binnengeroepen worden voor De Uitslag…

Online redactie Libelle

Vandaag wacht de uitslag. De Uitslag moet ik volgens mij zeggen, want om me heen lijken mensen zich er drukker om te maken dan ik. Ze wensen me sterkte en vinden het heel spannend voor me. Hoezo, vraag ik me af, ik weet toch al hoe het ervoor staat? Over twee weken beginnen de bestralingen, dus wat voor nieuws gaan ze me nog vertellen dan? Eerst irriteert het me, dan word ik er een beetje nerveus van en vervolgens, ja hoor, doodongerust. Alsof ik ergens iets gemist heb. Alsof iedereen weet wat me boven mijn hoofd hangt, behalve ik. Al snel lukt het niet meer om mijn angst weg te redeneren. Soort van stoer probeer ik mezelf nog voor te houden: in het ergste geval krijg ik chemo… In het ergste geval… Chemo… Oxazepam…

Misselijk van de spanning sta ik op. Huilerig. Akelig. Ik voel dat ik weer begin uit te tunen, net als toen ik de diagnose te horen kreeg. Verstand letterlijk op nul en ik ben er even niet… Gelukkig weet ik, zoals altijd, mijn immer alerte zus aan mijn zijde. Samen wachten we met een kop thee in de hal van het ziekenhuis. Uit mijn ooghoek zie ik een bevriende arts van de borstkankerafdeling aan komen lopen, ik wil haar niet aankijken, want zij weet vast al iets wat ik niet weet… kan ik me nog ergens verstoppen?

En jawel. Eenmaal binnengeroepen in de spreekkamer blijkt er ergens in de uiterst attente en betrokken manier van communiceren in dit ziekenhuis toch iets flink misgegaan. Lang verhaal kort: mijn tumor is twee keer zo groot als ik dacht en hier wisten ze dat al sinds de MRI-scan. Dat ik chemo ga krijgen was dus ook al ver voor de operatie bekend. Behalve bij mij. Het onderzoek heeft bovendien nog uitgewezen dat-ie een graadje agressiever is dan gedacht en er is een micrometastase in mijn weggehaalde okselklier gevonden. Terwijl de tranen over mijn gezicht stromen doe ik alsof ik er niet bij hoor. Ondertussen probeert mijn zus het naadje van mijn kous te weten te komen. Met de belofte dat mijn oncoloog me zal bellen om opheldering te geven vertrekken we.

Chemo, ik krijg chemo… ik word kaal… ik word kááál!!! Onderweg naar huis huil ik onbedaarlijk. Een paar minuten. Dan denk ik: kaal = pruik. Vanuit de auto bel ik meteen de pruikenwinkel om een afspraak te maken. De mevrouw belooft me prachtig haar zodra ik het nodig heb. Ik tune weer in en antwoord: ‘Dat zou geweldig zijn, want dat heb ik nog nooit één dag in mijn leven gehad…’

Caroline Griep (51) is freelance journalist en personal organizer. Om de week woont ze samen met Pleun (bijna 18), die eindexamen doet. Na het zwemmen zag ze een kuiltje in haar borst, een paar weken later bleek ze borstkanker te hebben.

Beeld: Dingena Mol (portret Caroline)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden