null Beeld

Blog Caroline: “Ik wil niets, ik wil er niet zijn”

Caroline is jarig. Maar ze denkt vooral terug aan haar verjaardag van een jaar geleden.

online redactie Libelle Daily

Het lukt me niet. Al zeker twee uur probeer ik uit bed te komen, maar ik kan het niet opbrengen. Normaal gesproken sta ik er binnen twintig seconden na het openen van mijn ogen naast, maar ik ben zó moe. Ik wil niets, ik wil er niet zijn en ik wil vooral niet hoeven denken. Aan niets. En zeker niet aan wat zich in mijn linkerborst bevindt en wat me boven mijn hoofd hangt.

Het is zaterdagochtend. Twee dagen na mijn diagnose. Vandaag vier ik mijn verjaardag. Mijn liefste dames en ik gaan een strandwandeling maken en daarna eten bij Margreet. Ik verheug me er al weken op, maar ik geloof niet dat ik kan gaan. De herinnering aan vorig jaar, toen ik mijn vijftigste, zacht uitgedrukt, bijna een week lang nogal uitbundig vierde, maakt mijn keel dik. Tranen lopen over mijn gezicht. Man, dit doet pijn, écht pijn, wat moet ik hier in hemelsnaam mee?

Starend naar het plafond tast ik naar mijn iPhone die ergens naast me ligt. Zonder me af te vragen of ik dat wel kan maken op de vroege ochtend, mail ik Monique, de psycholoog die ik laatst heb leren kennen tijdens een nogal verhelderende workshop. Binnen een kwartier antwoordt ze. Met food for thought: ‘Blijf gewoon liggen en accepteer je vermoeidheid. Van emoties word je ook moe, zeker als je ze probeert weg te duwen. Stop met stoer doen. Het is rot, het is veel, het is pijnlijk! Maar je gaat hier sterker uitkomen als je nu de kans grijpt om te leren omgaan met pijn. Laat het er zijn! Dan herstel je het snelste. Accepteer zelfs even dat je nu geen lichtpuntje meer ziet, alleen maar donkere wolken. Deze drijven het snelst over als je ze er laat zijn.’

Nog maar een week geleden zou ik mijn schouders opgehaald hebben bij zo’n advies, niet-lullen-maar-poetsen-en-altijd-maar-doorgaan-type dat ik ben, maar nu is alles anders. Opstaan lijkt bovendien toch nog steeds geen optie, dus ik kan net zo goed haar woorden en de pijn eens goed tot me door laten dringen. Een dik uur later zit ik in bad nog wat na te snikken. Opgelucht wil ik niet zeggen, maar wel minder wanhopig. En ‘s middags loop ik over het strand, omringd door mijn dierbare dames. Boven ons hoofd drijven de wolken inderdaad voorbij…

LEES OOK: CAROLINE ONTDEKT DAT ZE BORSTKANKER HEEFT

Caroline Griep (51) is freelance journalist en personal organizer. Om de week woont ze samen met Pleun (bijna 18), die eindexamen doet. Vorig jaar zag ze na het zwemmen een kuiltje in haar borst, een paar weken later bleek ze borstkanker te hebben.

Beeld: Dingena Mol (portret Caroline)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden