null Beeld

Blog Caroline: “In mijn hoofd dreunt het: borstkanker, ik heb borstkanker”

Carolines nachtmerrie lijkt waarheid te zijn geworden. 

Tessa Heinhuis

‘Er zit inderdaad een kwaadaardigheid in uw borst’, zegt de oncoloog. Ondanks de shock waarin ik sinds de mammografie al twee dagen verkeer, bewonder ik haar subtiele woordkeuze. In mijn hoofd dreunt het: borstkanker, ik heb borstkanker.

Dit is waar ik bang voor ben geweest sinds ik er, toen ik een jaar of elf was, over las in de Libelle van mijn moeder. De olijfgroene voorpagina in jaren 70-stijl staat nog altijd in mijn geheugen gegrift. Het artikel was waarschijnlijk van een baanbrekende openheid voor die tijd, maar bezorgde mij een levenslange angst. Te beginnen met de knobbeltjes die ik rond die tijd voelde, op de plek waar later mijn borsten zouden komen te zitten. Ik durfde er met niemand over te praten.

In de bijna veertig jaar die volgden, ontwikkelde ik me in het diepste geheim tot een hypochonder van een zeer onrustig soort: de struisvogel. Na mijn jeugdige ‘borstkanker’ wilde ik namelijk helemaal niets meer weten over ziektes en gezondheid. Zodra ik ook maar iets vernam, had ik het namelijk ook, meestal in de dodelijke variant. Om angstaanvallen te voorkomen, vermeed ik daarom zelfs het kleinste beetje informatie. Een doodvermoeiende bezigheid. Als ik iets op tv hoorde, praatte ik erdoorheen of, als ik alleen was, zapte ik ogenblikkelijk. Met heftig bonkend hart. Ik ben zelfs weleens zover gegaan dat ik een artikel uit een tijdschrift scheurde en het onder de etensresten in de vuilnisbak propte, zodat het onleesbaar was. Naar de dokter ging ik alleen met onschuldige kwaaltjes, maar dan nog was ik doodsbang. Zelf mijn borsten onderzoeken deed ik uiteraard nooit, het idee alleen al!

Er waren trouwens ook tijden dat ik er niet mee bezig was hoor, maar achteraf gezien was ik natuurlijk voer voor psychologen. Helaas deelde ik mijn angst met niemand en had ik zelf niet door hoeveel energie het me kostte.

En nu lijkt dat voorbij. Eigenlijk vanaf de vriendelijk verpakte mededeling dat ik nu toch écht aan de beurt ben. Borstkanker. Ik heb borstkanker. Natuurlijk raak ik volslagen in paniek bij de gedachte aan wat me te wachten staat, maar na een paar dagen valt me iets op: het voelt alsof ik eindelijk niet meer bang hoef te zijn nu ik het officieel heb… Net als vroeger durf ik dit aan (bijna) niemand te vertellen.

Caroline Griep (51) is freelance journalist en personal organizer. Om de week woont ze samen met Pleun (bijna 18), die eindexamen doet. Vorig jaar zag ze na het zwemmen een kuiltje in haar borst, een paar weken later bleek ze borstkanker te hebben.

Beeld: Dingena Mol

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden