null Beeld

Blog Caroline over haar borstkanker: ‘Benauwd betreed ik de twilight zone’

‘Het was een foutje, ik hoef helemaal geen bestraling’, zeg ik tegen mijn verbaasd kijkende zus, die er, punt uit, op stond om deze eerste keer toch met me mee te gaan.

Online redactie Libelle

Nog geen minuut geleden ben ik opgehaald door de radiotherapeut, maar mijn patiëntenkaart blijkt nog in de tas te zitten waar zij voor mij over waakt. En die is nodig om te controleren of ik het écht ben. Alsof iemand… Hard lachend om mijn eigen grap snel ik met kaart terug naar het kleedhokje.

Daar ontdoe ik me van mijn bovenkleding. Het gaat beginnen. Of ik nog even wilde oefenen met het minstens veertig seconden inhouden van mijn adem, vroegen ze vorige week tijdens de intake. Dat is belangrijk omdat de tumor in mijn linkerborst zat en als ik mijn adem inhoud, zakt mijn hart een stukje en gaat de bestraling er hopelijk langs. Anders kan het beschadigd raken. Ik kreeg een instructie-dvd mee naar huis. Dus daar lag ik op de bank te oefenen tot ik blauw aanliep. Het werd niet echt een succes

Met een omslagdoek om mijn ontblote bovenlichaam betreed ik de ‘twilight zone’, waar ik hartelijk ontvangen word. Het valt me trouwens steeds weer op dat iedereen hier in het Antoni van Leeuwenhoek me het gevoel geeft dat ik dit niet alleen hoef te doen. Met uiterste precisie leggen de twee dames me op de tafel. Dat is nog een heel gedoe, de door mij vervloekte zichtlijnen en tatoeages zijn duidelijk niet voor niets. Het nu al benauwd hebbend vraag ik wat er gebeurt als ik mijn adem niet in kan houden. Geen probleem hoor, ze houden me nauwlettend in de gaten en als het niet lukt, zetten ze de bestraling meteen stop. Met de mededeling dat ik goed moet luisteren naar de instructies die ze door de luidspreker zullen geven, verlaten Steun en Toeverlaat de ruimte.

Goed, daar gaan ‘we’ dus… De platen boven mijn hoofd beginnen te bewegen en dan is hét moment daar: ‘Adem goed in en houd uw adem vast’. Het apparaat begint te piepen en ik weet dat het nu menens is: ik word bestraald! Na drie tellen word ik al gek, na twintig tellen houd ik het echt bijna niet meer en laat ik stiekem wat lucht ontsnappen en dan klinkt het verlossende: ‘En ademt u maar door’. De platen veranderen van positie, nu hoef ik maar vijftien seconden, het lijkt een eitje, dan nog één keer dertig seconden en klaar ben ik voor vandaag… Pfffffffff, ik moet bijna huilen van de ontlading.

Nog maar twintig keer. Adem in, adem uit… ze hebben beloofd dat ik er aan zal wennen.

LEES OOK:

Caroline Griep (51) is freelance journalist en personal organizer. Om de week woont ze samen met Pleun (bijna 18), die eindexamen doet. Na het zwemmen zag ze een kuiltje in haar borst, een paar weken later bleek ze borstkanker te hebben.

Beeld: Dingena Mol (portret Caroline)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden