null Beeld

Blog Caroline over haar borstkanker: ‘Het is officieel, ik ben nu een chemo girl’

Volgens mij ben ik nog nooit ergens zó bang voor geweest als voor mijn eerste chemo. De gedachte dat ik me vol laat spuiten met gif vind ik gewoon niet te doen.

Redactie Libelle.nl

Vooral niet omdat ik in theorie op dit moment geen kanker heb. Mijn tumor is verwijderd, de boel is bestraald, ik voel me vrij kiplekker en dan ga ik me voor de periode van een half jaar doodziek laten maken. Dat idee trek ik nauwelijks. Ook al is het voor mijn bestwil, beter het zekere voor het onzekere, blablabla… iedereen mag zeggen wat-ie wil, ik blijf het verschrikkelijk vinden.

Maar goed, vandaag is de aftrap. Gisteravond ben ik met Pleun en haar vader uit eten en naar het theater geweest, afleiding die meer dan welkom was. Na afloop dronken we nog een biertje en eenmaal thuis viel gelukkig snel in slaap (met wat hulp van mijn oxazepam, dat wel).

Mijn zus haalt me voor dag en dauw op, we rijden namelijk eerst nog even langs de pruikensalon, voor een extra check, want de controlfreak in me wil 100 procent zeker weten dat dat ding klaar is als mijn haar uit begint te vallen. Dat schijnt rond de derde week na de eerste chemo te zijn. Het is een onzinbezoek, want mijn pruik ziet er nog net zo uit als de vorige keer. Daarna zetten we koers richting ziekenhuis, waar ik klokslag tien mijn antimisselijkheidspillen inneem. Zei ik al dat ik nog nooit zo bang geweest ben? Het is bijna niet te doen. Ik wil huilen, overgeven, schreeuwen, wegrennen en me ergens verstoppen tot niemand zich meer herinnert dat ik chemo moet. In plaats daarvan laat ik gewillig mijn bloed prikken, ga ik op de weegschaal staan (ondanks alles erger ik me aan mijn gewicht, alsof er geen ergere dingen zijn) en wordt mijn bloeddruk opgenomen.

Dan word ik naar de dagopname gebracht en neem daar plaats op een bed. Mijn zus zit naast me. De verpleegkundige is van de stille soort en heeft haar dag niet, want ze prikt mis. Dat is de druppel. De tranen stromen over mijn gezicht en ik word een beetje pissig: alsof het allemaal al niet ellendig genoeg is… Om mijn aderen beter zichtbaar te maken wordt mijn arm opgewarmd en daarna gaat het goed. Ik zie de rode vloeistof naar binnen gaan, er is geen weg meer terug: ik ben nu officieel een chemo girl…

LEES OOK: Caroline: 'Tot in mijn ziel bemind voel ik mijn bloed weer stromen'

Caroline Griep (51) is freelance journalist en personal organizer. Om de week woont ze samen met Pleun (18), die net eindexamen heeft gedaan. Na het zwemmen zag ze een kuiltje in haar borst, een paar weken later bleek ze borstkanker te hebben.

Beeld: Dingena Mol (portret Caroline)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden