null Beeld

Blog Caroline over haar borstkanker: ‘Iedereen wil met me mee. Overal naartoe.’

Had ik al gezegd dat ik wat betreft aandacht helemaal niets tekortkom? Soms krijg ik zelfs het gevoel dat ik al ruim twee maanden jarig ben.

Online redactie Libelle

Terwijl dat gezien mijn toestand natuurlijk allesbehalve het geval is. Bloemen, kaarten, cadeautjes, boeken, tijdschriften, complete verwenpakketten worden me toegestuurd. Vrienden en kennissen bieden aan om een keer voor me te koken of komen langs voor de gezelligheid. Natuurlijk geniet ik enorm van alle aandacht en afleiding, maar mijn telefoon heb ik tegenwoordig vrijwel altijd op stil staan, anders zou ik namelijk zo’n beetje een dagtaak hebben aan het vertellen over mijn buitengewone borstkankerbelevenissen.

En o ja, ‘iedereen’ wil met me mee. Overal naartoe. Hartverwarmend, maar ook een beetje overweldigend. Heel eerlijk gezegd weet ik soms niet zo goed wat ik ermee moet. Vanaf deze week moet ik bijvoorbeeld 21 keer iedere werkdag bestraald worden. Ga ik daar dan ook 21 keer met iemand naartoe? Compleet met koffie, thee, limonade voor- of achteraf? Ik weet het niet. Gewend als ik ben aan hele dagen alleen thuis werken en vrijwel altijd mijn eigen plan trekkend, lijkt het me vooral een hoop geregel met wie, wanneer en hoe laat?

Bovendien, heb ik vorige week tijdens de radiotherapie-intake begrepen, zijn het zeer kortdurende affaires tussen mij en het bestralingsapparaat. Tien minuten hooguit. Dus ik vraag me ook af of al die liefdevolle begeleiding wel nodig is. Na er een nachtje over geslapen te hebben (en me bijna schuldig voelend) besluit ik om dit avontuur in mijn eentje aan te gaan. Het is namelijk maar een kwartier rijden van mijn huis naar het ziekenhuis, dus met een beetje mazzel ben ik binnen een uur uit van deur tot deur en weer terug. Ik heb doorgegeven dat ik het liefst ’s ochtends zo vroeg mogelijk wil, om een uur of acht. Dan heb ik nog wat aan mijn dag, zei ik erbij, en dat bleek nogal grappig, maar ik meen het serieus.

Of ik het zeker weet vragen mijn zus en mijn vriendinnen nog maar een keer, want anders gaan ze zó met me mee. Ja, ik weet het zeker, ik ga dit gewoon doen. Alleen. En niet omdat ik nou zo nodig eigenwijs wil zijn of stoerder dan ik ben, maar omdat ik het een prettig idee blijk te vinden om temidden van alles zo af en toe nog een onafhankelijk functionerend wezen te zijn.

LEES OOK:

Caroline Griep (51) is freelance journalist en personal organizer. Om de week woont ze samen met Pleun (bijna 18), die eindexamen doet. Na het zwemmen zag ze een kuiltje in haar borst, een paar weken later bleek ze borstkanker te hebben.

Beeld: Dingena Mol (portret Caroline)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden