null Beeld

Blog Caroline over haar borstkanker: ‘Ik vind het leven fijn, ondanks alles’

Mijn adem veertig seconden inhouden went verrassend snel, bedacht ik net toen ik voor de achtste keer op de bestralingstafel lag.

Redactie Libelle.nl

Ik doe gewoon alsof het een yogaoefening is en denk ondertussen aan iets fijns. Aan een mooie boswandeling met mijn lieve vriend Kuuk. Of aan de zomerse dagen in zijn roeibootje in een verlaten natuurgebied net buiten de stad. En aan New Orleans, waar ik zo snel mogelijk weer heen ga als dit allemaal achter de rug is…

Dit blog tik ik in het café waar ik nog maar een jaar geleden mijn vijftigste verjaardag zeer uitbundig vierde. Een fijne plek op mijn route van en naar het ziekenhuis. Bovendien hebben ze lekkere ontbijtjes en moet ik vandaag nog wat deadlines wegwerken. Dat ik kan net zo goed hier doen, misschien zelfs wel beter dan thuis. Met mijn laptop en papieren voor me op tafel voel ik me een net bestraalde digitale nomade.

Eigenlijk begin ik deze periode wel prima te vinden. Lekker overzichtelijk: ’s ochtends om een uur of acht een kort ziekenhuisbezoek en daarna kan ik mijn eigen tijd indelen. Door het ritme lijk ik zelfs een beetje tot rust te komen na alle heftige hectiek sinds de diagnose, operatie en uitslagen. Ziek voel ik me trouwens niet. Als ik al ergens last van heb, dan is het van de narcose. Daardoor heb ik af en toe een hoofd als een vergiet en ben ik soms ineens doodmoe.

Verder doe ik dus zoveel mogelijk gewoon mijn ‘dingen’: ik breng mijn auto naar de apk, ga naar de pedicure, doe boodschappen... Doorwerken lukt ook nog steeds, al heb ik de hoeveelheid werk inmiddels wel wat teruggeschroefd.

Als zzp’er zonder arbeidsongeschiktheidsverzekering zou ik in een benarde situatie kunnen verkeren, maar gelukkig is dat niet zo. Mijn lieve vriendinnen zijn een ‘help Griep deze barre tijd door’-actie gestart en door de gulle giften hoef ik me nu even geen zorgen te maken. Toen ik van hun initiatief hoorde, heb ik gehuild, keihard, en terwijl ik dit schrijf, krijg ik weer tranen in mijn ogen. Een zeldzaam bevoorrecht mens ben ik, omringd door ongelooflijk veel goede zorgen.

Dat brengt me op het volgende en misschien klinkt het alsof ik niet helemaal lekker ben, maar ik voel me gelukkig. Ondanks alles. Natuurlijk, de situatie is verre van optimaal, maar ik vind het leven fijn. Serieus. Tussen de medische bedrijven door geniet ik er van. Misschien niet ieder moment, maar toch zeker iedere dag. Meer dan ik ooit heb durven hopen blijk ik zeer bedreven in het zoeken naar lichtpuntjes. En dat lijkt me mooi meegenomen, want ik sta natuurlijk nog maar aan het begin van misschien wel de zwaarste tijd van mijn leven…

LEES OOK:

Caroline Griep (51) is freelance journalist en personal organizer. Om de week woont ze samen met Pleun (bijna 18), die eindexamen doet. Na het zwemmen zag ze een kuiltje in haar borst, een paar weken later bleek ze borstkanker te hebben.

Beeld: Dingena Mol (portret Caroline)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden