null Beeld

Blog Caroline over haar borstkanker: ‘Kwaaltjespraat vermijd ik’

Als ik ergens niet tegen kan, is het kwaaltjespraat. Het interesseert me werkelijk niets wie wat mankeert. Ik wil met liefde voor je zorgen als je ziek bent, maar bespaar me de bijzonderheden.

Online redactie Libelle

In het beste geval zijn ze saai, in het ergste onsmakelijk. Serieus, ik heb er ooit een ontluikende relatie voor beëindigd, omdat de op zich verder allerliefste man medisch geobsedeerd was. Me sms’en deed hij bij voorkeur niet, maar toen ik hem mailde dat ik later kwam omdat mijn collega in levensgevaar in het ziekenhuis lag, had ik binnen een kwartier een medische verhandeling in mijn inbox… Zelfs tijdens het ontbijt serveerde hij, behalve roerei met zalm, juicy details over mensen die ik niet eens kende.

Zelf iets mankeren is dus nogal ommezwaai voor me. Zacht uitgedrukt. Voor zover ik weet heb ik, ik noem maar wat, ingegroeide teennagels, eczeem en hoofdluis nooit uitvoerig gedeeld, maar inmiddels ben ik zo’n beetje verworden tot één lichamelijk ongemak. Mijn dagelijks leven bestaat voor een groot deel uit ziekenhuisgerelateerde zaken, terwijl ik verder niet veel meer meemaak en me in toenemende mate rot voel. Er loert dus een behoorlijk gevaar…

Zeker omdat kanker nou niet bepaald een ideaal gespreksonderwerp is, daar weet ik als voormalig struisvogelhypochonder alles van. Tot voor kort was ik een absolute nitwit op het gebied van tumoren, bestralingen en chemo’s. Moet je me nu meemaken… Anyway, wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Simpel. Ik wil mijn bezoek (zo noemde ik familie, vrienden en bekenden die langskomen vroeger trouwens nooit!) niet mijn huis jagen, of de stuipen op het lijf. Geen kwaaltjespraat dus. Of in ieder geval zo min mogelijk. Alleen tegen mijn beste vriendinnen. Af en toe. En dan nog met mate…

Volgens mij slaag ik er tot nu toe aardig in om een ‘laagdrempelige’ borstkankerpatiënt te zijn. Zelfs nu de chemo me uitwoont en ik er met mijn mutsje op niet al te florissant meer uitzie, komt veel ‘bezoek’ graag nog een keer. Natuurlijk gaat het veel en vaak over mij als ze er zijn, en ik vertel ook écht wel wat me allemaal overkomt en bezighoudt, maar ik merk dat ik me zelf ook beter voel als ik mijn kwalen buiten mijn verhalen houd.

Deze week krijg ik mijn tweede chemo. Als ik er aan denk, word ik (kots)misselijk…

Caroline Griep (51) is freelance journalist en personal organizer. Om de week woont ze samen met Pleun (18), die net is geslaagd voor haar eindexamen. Na het zwemmen zag ze een kuiltje in haar borst, een paar weken later bleek ze borstkanker te hebben.

Beeld: Dingena Mol (portret Caroline)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden