null Beeld

Blog Caroline over haar borstkanker: “Ongelooflijk, waar ik me tegenwoordig al niet druk over maak”

Het dagelijks leven van een borstkankerpatiënt blijkt vol onverwachte hobbels te zitten…

Tessa Heinhuis

Ik heb een wens. Die steeds sterker wordt. Ik wil zwemmen. Met Ellen. Gewoon ’s ochtends vroeg baantjes trekken, terwijl we ondertussen kletsen en lachen. Net als voor de operatie. Alsof er niets aan de hand is. Op zich is er geen probleem, want het mag van de dokter als de hechtingen opgelost zijn en de wond goed dicht is. Dus bestudeer ik een en ander iedere ochtend ongeduldig. Het is bijna zo ver…

Vandaag heb ik mijn ‘intake’ bij radiotherapie, want volgende week beginnen de bestralingen. Alles wordt keurig uitgelegd en op mijn lichaam worden strepen getekend, zodat ze me zonder problemen in de juiste houding op het bestralingsapparaat kunnen leggen. Omdat dat heel nauw luistert worden er ook nog een paar stippen op me getatoeëerd.

Uiteraard vraag ik of ik mag zwemmen. Huh? Verbaasd kijkt de radiotherapeute me aan. Beetje zo van: welke mafketel met borstkanker wil dat in hemelsnaam? Nou nee, zegt ze, dat is niet echt de bedoeling. Maar ja, omdat ik (wie had dat ooit gedacht?) inmiddels een vrouw met een diepe zwemwens ben, wil ik wel graag weten waarom dan niet. Nou, het blijkt niet handig te zijn, want als de lijnen op mijn lijf vervagen, loopt de boel in de soep… In bad gaan blijkt ook geen goed idee en met douchen moet ik trouwens ook uitkijken.

Het duurt even voor tot me doordringt wat er precies gaande is, maar dan ben ik dan ook verontwaardigd: begrijp ik nou goed dat ik zeven dagen lang allerlei dingen niet mag doen omdat het hier zo geregeld is dat er een week van tevoren een paar viltstiftstrepen op me gezet worden die ik ten koste van mijn levensvreugde moet zien te bewaken? Is dat niet heel inefficiënt? Prima hoor, dat ze hier mijn leven totaal overnemen, maar dit vind ik écht heel vervelend. En onnodig. Waarom kan dat niet op de dag zelf? Lekker dan!

Nou ja, misschien mag het toch wel, eventjes, zegt de vrouw voorzichtig, als ik daarna de lijnen maar bijwerk met een rode benzinestift…

Dit blijken nou van die tegenvallertjes waar ik totaal niet op zit te wachten. En waar ik ook heel slecht mee om kan gaan. Ik humeursmurf me de dag door, mopperend op het slechte denkwerk in het ziekenhuis. Ongelooflijk, waar ik me tegenwoordig al niet druk over maak. Get a life, zou ik in mijn vorige leven tegen mezelf zeggen. Maar nu blijkt alles anders te zijn…

LEES OOK:

Caroline Griep (51) is freelance journalist en personal organizer. Om de week woont ze samen met Pleun (bijna 18), die eindexamen doet. Na het zwemmen zag ze een kuiltje in haar borst, een paar weken later bleek ze borstkanker te hebben.

Beeld: Dingena Mol (portret Caroline)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden