null Beeld

Blog Caroline: ‘Voor mij is de formule simpel: lachen is mijn medicijn, huilen mijn stressventiel’

Soms benijdt Caroline gelijkmatige types enorm, zoals nu, een dag voor haar operatie, terwijl ze de emotionele rollercoaster waarin ze zit nauwelijks tot bedaren krijgt.

Online redactie Libelle

Ik huil net zo makkelijk als ik lach. Altijd al gedaan. Mijn oma zei vroeger dat ik een kraantje achter mijn oor had dat ik naar believen aan- en uit kon zetten. En zeker nu, in het oog van mijn oncologische orkaan, wisselt het elkaar soms in hoog tempo af. Dat is voor mensen die wat stabieler in hun emoties staan niet altijd te volgen, maar daar kan ik even geen rekening mee houden: it’s my ‘party’ and I cry if I want to…

Voor mij is de formule simpel: lachen is mijn medicijn, huilen mijn stressventiel. Samen houden ze me in balans (alsof er iets evenwichtigs is aan mijn gedrag en/of leven). Zelfs in het ziekenhuis, als er niets maar dan ook helemaal niets leuks te ontdekken valt, lukt het me nog regelmatig om hard te lachen. Niet zelden om een botte grap die ik zelf maak. Werkt buitengewoon bevrijdend. Voor mij dan.

Toch kan ik gelijkmatige types soms enorm benijden. Zeker vandaag, de dag voor de operatie, want ik moodswing me een ongeluk, van het ene uiterste naar het andere. Ik doe bijvoorbeeld mee aan een onderzoek om de wetenschap vooruit te helpen. Dat had ik beter niet kunnen doen, want het gefriemel aan mijn lijf maakt me doodsbang, en het gemompel van de twee bloedserieuze studenten veroorzaakt een flinke paniekaanval. Ik weet namelijk zeker dat ze iets ontdekken wat de geleerden tot nu toe over het hoofd hebben gezien. De tranen stromen over mijn gezicht, terwijl ik mijn ademhaling nog enigszins onder controle probeer te houden. De jonge onderzoekers gaan steeds ongemakkelijker kijken en ik probeer ze nog enigszins gerust te stellen, zij mij ook, maar we falen hopeloos. Ik wil hier weg. Nu!

Een half uur krijg ik de slappe lach omdat ik de plastisch chirurg die mijn borst aftekent voor de operatie morgen voor iemand anders aanzie en hem daarbij onbedoeld nogal beledig. Hilarisch vind ik het. Gelukkig vindt hij het ook grappig, zodat het geen gevolgen zal hebben voor het resultaat, althans dat hoop ik. ’S middags doe ik in een uitgelaten stemming nog een rondje boodschappen in de buurt, her en der te hard lachend een bijdehante opmerking makend. ’S avonds lig ik opgerold en zacht jammerend op de bank, omdat ik zo bang ben voor wat me morgenochtend vroeg te wachten staat. Een oxazepam brengt mijn jantje-huilt-jantje-lacht-rollercoaster enigszins tot stilstand. Morgenochtend neem ik er nog een. Of twee. Kan mij het schelen. De narcose zal ook wel helpen om me wat rustiger te maken.

LEES OOK: CAROLINES EERSTE BLOG

Caroline Griep (51) is freelance journalist en personal organizer. Om de week woont ze samen met Pleun (bijna 18), die eindexamen doet. Vorig jaar zag ze na het zwemmen een kuiltje in haar borst, een paar weken later bleek ze borstkanker te hebben.

Beeld: Dingena Mol (portret Caroline)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden