null Beeld

BLOG: “Ik heb teveel pijn, dokter”

Dokter Rutger heeft vandaag een hele emotionele ontmoeting.  De tip die hij ooit van Hanneke kreeg lijkt te helpen.

Laudine Schuurman

Ik kijk naar Johan’s vriendin. Van de vier mensen in deze kamer had ik gewed dat zij als eerste zou breken. Tranen zie ik niet. Die houdt ze verborgen achter haar handen, maar het snikkende geluid verraadt haar. Deze keer ben ik het niet die met woorden verdriet teweeg brengt. Deze keer is Johan de schuldige. Hij kijkt naar zijn huilende vriendin, haalt zijn rechterhand onder het dekbed vandaan en legt het op haar schoot. Vervolgens kijkt hij naar zijn ouders die achter mij staan en dan naar mij.

‘Ik heb teveel pijn, dokter.’

‘Dat snap ik, Johan.’

Johan is eenentwintig en heeft botkanker. Er is zoveel in hem gesneden dat hij zichzelf soms gekscherend een levende barcode noemt. Maar dat is nu afgelopen. Snijden kan namelijk niet meer. En ondanks de vele chemo’s zit het nu verspreid in zijn lichaam.

‘Wanneer zou je willen dat ik je in slaap breng?’ vraag ik hem.

‘Zo snel mogelijk,’ antwoordt hij.

Achter mij hoor ik dat zijn moeder het ook niet droog houdt. Johan trekt het dekbed van zich af en gebaart zijn ouders bij hem te komen zitten. Eenmaal op het bed omarmen ze hun zoon minutenlang.

Ik bekijk hen en denk terug aan tien jaar geleden. Ik denk terug aan Hanneke. Hanneke was hoofd van verpleging. Een verpleegkundige van de oude stempel. En klein van gestalte maar groot in haar spraak. In tegenstelling tot de andere verpleegkundigen was zij altijd gehuld in een kreukelvrij strak wit verpleegkundigenjurkje en dat zou ze ook blijven doen tot aan haar pensioen. Hanneke gaf mij, toen nog coassistent, een geweldige tip.

Een half uur later rijd ik weer terug naar de praktijk. Een lichte hoofdpijn zet op en ik voel een branderige pijn in mijn rechterlies. Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel. Geen tranen en geen rode ogen. Hanneke had gelijk. Haar tip heeft gewerkt. Ik wrijf voorzichtig over mijn rechterlies. De volgende keer maar in mijn linkerlies knijpen.

null Beeld
null Beeld

Rutger Verhoeff (1979) wilde aanvankelijk gynaecoloog worden. Tot hij ontdekte dat hij in deze specialisatie het dagelijkse contact met zijn patiënten miste en besloot huisarts te worden. Inmiddels heeft hij duizenden patiënten op zijn spreekuur ontvangen. Momenteel is hij huisarts in Utrecht. Zijn boek 'Wat denkt u, dokter?' ligt nu in de winkel, uitgegeven door Uitgeverij Thomas Rapp, met gebeurtenissen die zijn gebaseerd op waargebeurde verhalen. Om de vertrouwelijke relatie tussen arts en patiënt te bewaken zijn alle situaties en namen onherkenbaar gemaakt.

Tekst: Rutger Verhoeff. Beeld: iStock, Bente Hilkens (portret Rutger)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden