null Beeld

BLOG: “Ik slik een paar keer als ik haar zo voor me zie”

Vandaag heeft dokter Rutger de zestienjarige Jasmijn op zijn spreekuur. Jasmijn wil niet lichamelijk onderzocht worden, later begrijpt dokter Rutger wel waarom... 

online redactie Libelle Daily

Haaruitval, broze nagels, menstruatiestoornis, kouwelijk en moe. Jasmijn, een meisje van zestien jaar, presenteerde deze waslijst een paar weken geleden op mijn spreekuur. Ze was door haar moeder gestuurd. Haar moeder wilde een uitgebreid bloedonderzoek. En ik wilde haar lichamelijk onderzoeken. Jasmijn stemde alleen met dat eerste in. Een week later begreep ik waarom.

‘Alle bloedwaarden zijn goed.’

Jasmijn lijkt niet verrast. Ongeïnteresseerd kijkt ze me aan. Haar mond is half verborgen onder een dikke sjaal en haar jas heeft ze aangelaten. Het is hartje zomer en het verbaast me dat ze niet transpireert.

Ik scroll nog eens in haar dossier en zie dat haar ouders een jaar geleden gescheiden zijn. Als ik verder lees zie ik dat ze op hoog niveau turnt.

‘Turn je nog steeds?’

Ze duwt met haar kin haar sjaal omlaag.

‘Nee, dat lukt niet meer.’

‘Door je klachten?’

‘Ja.’

‘Vind je dat niet jammer?’

Ze schudt haar hoofd langs haar sjaal.

‘Ik vind het toch gek dat je dat niet meer kan doordat je deze klachten hebt gekregen. Om erachter te komen wat de oorzaak is, moet ik lichamelijk onderzoek bij je doen.’

Weer beweegt haar sjaal.

‘Ook niet voor de gemoedsrust van je moeder?’

Ineens stopt het schudden en even later staan we samen in de onderzoekskamer.

Ze doet haar jas uit en haalt de sjaal van haar hals. Één ding valt me direct op. Ik kan de vaten van haar hals tellen. Ze lopen als kleine kabels van boven naar beneden. Daarna volgt er nog een trui, een blouse en een hemd.

Ik slik een paar keer als ik haar zo voor me zie.

Haar huid heeft een lichtbruine dofheid en is bijna overal bedekt met donshaar. Haar borsten verbergt ze met haar armen en ik zie waarom. Het is het begin van een telraam wat eindigt bij haar bekken.

Ik weet nu al dat ik haar moeder niet ga geruststellen. Alles valt op zijn plaats. Jasmijn heeft een eetstoornis.

null Beeld
null Beeld

Rutger Verhoeff (1979) wilde aanvankelijk gynaecoloog worden. Tot hij ontdekte dat hij in deze specialisatie het dagelijkse contact met zijn patiënten miste en besloot huisarts te worden. Inmiddels heeft hij duizenden patiënten op zijn spreekuur ontvangen. Momenteel is hij huisarts in Utrecht. Zijn boek 'Wat denkt u, dokter?' ligt nu in de winkel, uitgegeven door Uitgeverij Thomas Rapp, met gebeurtenissen die zijn gebaseerd op waargebeurde verhalen. Om de vertrouwelijke relatie tussen arts en patiënt te bewaken zijn alle situaties en namen onherkenbaar gemaakt.

Tekst: Rutger Verhoeff. Beeld: iStock, Bente Hilkens (portret Rutger)

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden