null Beeld

BLOG: “Twee heldere donkerbruine ogen kijken mij aan”

Vandaag heeft dokter Rutger een vluchteling op zijn spreekuur... Het doet hem duidelijk meer dan hij in eerste instantie dacht. 

online redactie Libelle Daily

Mevrouw Zaheerah. Tweeënveertig jaar. Syrische vluchteling. Woont sinds drie maanden in Nederland. Klacht: benauwdheid. Geen tolk.

De beelden van het journaal van vanochtend schieten door mijn hoofd. Dranghekken vliegen door de lucht. Er wordt geschreeuwd en geschoten. Mensen zijn bang en boos. Tenminste dat zeggen ze.

Als ik haar naam roep ben ik benieuwd wie opstaat. Volgens de mensen op tv moeten ze allemaal verschrikkelijk zijn.

Een vrouw met geeloranje hoofddoek staat op. Als ze mij op een meter genaderd is, zie ik haar gezicht.

In tegenstelling tot wat ik normaal doe, wacht ik nu onwennig af wat zij doet. Ze lacht en steekt haar beide handen uit. Ik laat mijn rechterhand een paar seconden gevangen nemen.

‘Zaheerah,’ stelt ze zich voor.

Als we tegenover elkaar zitten en ik haar vraag wat ik voor haar kan doen, lacht zij op haar beurt onwennig. Ze bukt, pakt iets zwarts uit haar tas, tikt erop en legt het voor me neer. Ik kijk naar de prachtige tekens en daarna wat eronder staat.

* Ik. Hoesten. Benauwd. –

Ik wijs naar mijn oren en borstkas en daarna naar de onderzoekskamer. Nadat ik haar longen heb beluisterd zitten we weer tegenover elkaar. Om de beurt schuiven we haar mobiel naar elkaar toe. Een paar keer barsten we allebei in lachen uit omdat de vertaler niet helemaal goed zijn werk doet. Na mijn laatste vraag gaat ze, net als ik, staan. Vervolgens pak ik twee blauwe puffers uit één van de lades van mijn kast en geef haar er één. Ik zet het aan mijn mond en vraag haar hetzelfde te doen. Ze krijgt van mij twee duimen en een recept.

Als ik haar weer een hand wil geven, weigert ze. In plaats daarvan pakt ze mijn gezicht met haar beide handen.

‘Vriendelijke glimlach. De eerste,’ lacht ze me toe en verlaat mijn kamer.

Ik kijk op mijn horloge en zie dat ik uitgelopen ben. Het is de eerste keer dat me dat niets kan schelen.

null Beeld
null Beeld

Rutger Verhoeff (1979) wilde aanvankelijk gynaecoloog worden. Tot hij ontdekte dat hij in deze specialisatie het dagelijkse contact met zijn patiënten miste en besloot huisarts te worden. Inmiddels heeft hij duizenden patiënten op zijn spreekuur ontvangen. Momenteel is hij huisarts in Utrecht. Zijn boek 'Wat denkt u, dokter?' ligt nu in de winkel, uitgegeven door Uitgeverij Thomas Rapp, met gebeurtenissen die zijn gebaseerd op waargebeurde verhalen. Om de vertrouwelijke relatie tussen arts en patiënt te bewaken zijn alle situaties en namen onherkenbaar gemaakt.

Tekst: Rutger Verhoeff. Beeld: iStock, Bente Hilkens (portret Rutger)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden