null Beeld

BLOG: zonder tennisracket tóch een tennisarm

Vandaag op het spreekuur van dokter Rutger: een asportieve patiënt met een tennisarm. "De enige sport waaraan ik doe, is transport."

online redactie Libelle Daily

Hij kijkt me sceptisch aan. "Nu vertel je toch onzin, dokter?" Hij zet zijn handen in zijn zij waardoor zijn grote buik nog meer imponeert. Ik kan zien dat sommige tatoeages vóór de toename van zijn buikomvang zijn gezet. De grappigste vind ik die op zijn onderrug. Enjoy the silence – met een pijl eronder die naar beneden wijst. "Ik tennis niet en heb nog nooit getennist."

"Doet u verder aan sport?"

"De enige sport waaraan ik doe is transport", lacht hij. "En dat doe ik al 20 jaar zonder een greintje pijn."

"Maar toch heeft u een tennisarm." Hij bekijkt zijn rechterarm nog eens en maakt een slaande beweging alsof hij met een onzichtbare racket een tennisbal wegslaat. "Zie. Geen pijn." Ik pak zijn rechteronderarm en vraag hem zijn rechterpols te strekken tegen mijn rechterhandpalm. Tegelijkertijd geef ik druk op zijn buitenste elleboogknobbel.

"Au!"

"Toch een tennisarm", glimlach ik voorzichtig. "Het heet zo omdat je het ook kan krijgen door veelvuldig de backhand te slaan tijdens tennis."

"Oh oké. Nou, ik wil er zo snel mogelijk vanaf. Morgen moet ik alweer de weg op en weer laden en lossen."

"Daar heeft u het waarschijnlijk van gekregen. Het enige wat u er snel vanaf helpt is om die activiteit te verminderen."

"Dat gaat niet gebeuren. Geeft u mij maar zo’n ding." Hij wijst naar mijn bak met injectienaalden. "Dat zal alleen de pijn verminderen, waardoor ik u waarschijnlijk weer snel terug zal zien."

"Al die andere troep hoef ik niet en ik moet snel weer aan de bak." Een paar weken later begroet hij mij met de linkerhand. Ik heb hem ondertussen alweer een paar keer gezien. "Hoe gaat het?"

"Weer iets beter. De fysiotherapeut zegt dat het de goede kant opgaat. Het thuiszitten verveelt wel. Ik heb maar iets nieuws laten zetten." Hij toont zijn rechteronderarm. Ik zie de tattoo: Patience is bitter, but it's fruit is sweet.

null Beeld
null Beeld

Rutger Verhoeff (1979) wilde aanvankelijk gynaecoloog worden. Tot hij ontdekte dat hij in deze specialisatie het dagelijkse contact met zijn patiënten miste en besloot huisarts te worden. Inmiddels heeft hij duizenden patiënten op zijn spreekuur ontvangen. Momenteel is hij huisarts in Utrecht. Zijn boek 'Wat denkt u, dokter?' ligt nu in de winkel, uitgegeven door Uitgeverij Thomas Rapp, met gebeurtenissen die zijn gebaseerd op waargebeurde verhalen; om de vertrouwelijke relatie tussen arts en patiënt te bewaken zijn alle situaties en namen onherkenbaar gemaakt.

Tekst: Rutger Verhoeff. Beeld: iStock, Bente Hilkens (portret Rutger)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden