Mantelzorgen

Britt (43) bouwde een mantelzorgwoning in haar achtertuin: “Mijn moeder kon geen dag langer alleen wonen”

null Beeld Unsplash
Beeld Unsplash
Annemieke RiesebosUnsplash

De moeder van Britt (43) is ernstig ziek en kan niet meer voor zichzelf zorgen. Vijf maanden geleden besloot Britt haar in huis te nemen en ondertussen in haar mini-achtertuin een mantelzorgwoning te bouwen. “Makkelijk is het niet, maar moet het niet gewoon doodnormaal zijn om voor je zieke ouders te zorgen?”

“Zes jaar geleden kreeg mijn moeder (71) de diagnose COPD. Een nare ziekte waarbij de longfunctie er langzaam maar zeker mee ophoudt. COPD verloopt in fases, mijn moeder zit ergens tussen fase drie en vier. Dat betekent dat ze veel last heeft van longaanvallen die ervoor zorgen dat haar longen steeds slechter worden. Ze kan weinig; lopen, de trap opgaan, zelf eten koken, het lukt haar niet meer.”

Onwaarschijnlijke mantelzorger

“Sinds vijf maanden zorg ik voor haar. Eerlijk gezegd vind ik mezelf een nogal onwaarschijnlijke mantelzorger; ik ben helemaal geen verzorgend type. Daarnaast heb ik het altijd druk. Mijn man en ik werken allebei fulltime en hebben twee puberdochters van 14 en 16. Over mantelzorgen had ik nooit nagedacht. Het was mijn man die voorstelde haar te vragen of ze bij ons kwam wonen. Dat was na Kerst vorig jaar. We hadden mijn moeder uitgenodigd om te komen. Ze was toen al behoorlijk ziek en omdat ze niet meer voor zichzelf kookte, maar wel van lekker eten houdt, had ik speciaal dingen klaargemaakt die zij lekker vond. Ik zat tegenover haar aan tafel en zag dat ze zo’n moeite moest doen om überhaupt adem te krijgen, dat eten helemaal niet lukte. Toen zag ik voor het eerst hoe slecht het met haar ging.

Mijn moeder woont bijna aan de andere kant van het land, dus we zagen elkaar niet wekelijks. Ik schrok toen ik haar zo zag en was na dat etentje echt aangedaan. Mijn man had ook gezien hoe slecht het met haar ging. Out of the blue stelde hij voor om haar te vragen of ze bij ons wil komen wonen.”

Een eigen plek

“Mijn eerste reactie was: ‘Hoe kom je daar nou bij, dat kan toch helemaal niet?’ Hij antwoordde met: ‘Waarom niet? We hebben toch al een druk gezin. In zuidelijke landen hebben mensen ook geen groot huis en is het doodnormaal om voor je ouders te zorgen als ze ziek worden.’ Nog diezelfde avond besloten we het gewoon te doen. Over sommige dingen moet je niet te lang nadenken, want dan komen er allerlei mitsen en maren. De volgende dag belde ik mijn moeder. Haar eerste reactie was net als die van mij, maar al snel zei ze ja en kwamen we op het idee een tuinhuisje in de tuin te plaatsen waar ze kon gaan wonen. Dan konden wij voor haar zorgen, maar had ze toch een eigen plek.”

Zware longaanval

“Helaas werd mijn moeder begin dit jaar zo ziek, dat ze veel eerder mantelzorg nodig had. Ze kreeg een zware longaanval en een longontsteking en lag zes weken in het ziekenhuis. Toen ze daar uitkwam was ze een schim van de vrouw die ze ervoor was. Ze woonde nog een week thuis, maar het ging met de dag slechter. Tot de huisarts belde en zei dat ze geen dag langer alleen mocht blijven wonen. Ik heb haar de volgende dag opgehaald en vervolgens heeft ze vijf maanden bij ons in de woonkamer ‘gewoond’. In de tussentijd werkten wij hard aan haar huisje in onze tuin.”

“Nu hebben we een fijne tuin, maar veel ruimte voor een extra woning is er niet: denk aan een postzegel van vijf bij tien meter. Er moest heel wat gebeuren voor er gestart kon worden met de bouw. De schutting en de coniferen gingen eruit om achter in de tuin ruimte te maken voor het tuinhuisje van 3 bij 4 meter. Er bestaan kant-en-klare mantelzorgwoningen, maar die zijn voor mijn moeder niet te betalen en ze wilde het per se zelf financieren. We moesten dus creatief zijn en hebben een huisje met terras voor haar ontworpen. Zelf hebben we onze tuin opgeofferd; omdat mijn moeder de hele dag thuis is, mag zij de tuin hebben.”

Balans vinden

“De woning is net klaar en we zijn allemaal blij dat ze nu haar eigen plekje heeft. Vijf maanden mijn moeder in de woonkamer verzorgen was zwaar, zowel voor haar als voor ons. Zij voelde zich soms te veel en ‘in de weg liggen’, wij moesten eraan wennen dat we geen privacy hadden. Als gezin zijn we introvert en graag op onszelf, mijn moeder is het tegenovergestelde. Daar moesten we een balans in vinden. Ook voor de meiden was het soms moeilijk. De oudste wilde af en toe gewoon met haar vriendje een film kijken op de bank. Dat kon niet meer, dus ze zijn wel wat meer op hun slaapkamer gaan leven in de maanden dat oma in de woonkamer woonde.”

Dankbaar

“Hoewel we allemaal onze weg moesten vinden in deze situatie, heeft het mooie dingen opgeleverd. De band met mijn moeder was helemaal niet zo heel sterk. We begrepen elkaar nooit echt. Door zo dicht bij elkaar te zijn en voor haar te zorgen is dat veranderd. In plaats van boos op elkaar te worden, weten we nu dat we allebei anders zijn en dat dat oké is. Als dit niet was gebeurd, had ik haar nooit zo leren kennen. Daar ben ik dankbaar voor.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden