PREMIUMStormschade

Carla’s (31) dak vloog eraf tijdens storm Eunice: “Het is kamperen in eigen huis”

Storm Beeld Getty Images/EyeEm
StormBeeld Getty Images/EyeEm

Storm Eunice is al een week geleden, maar voor haar gevoel zit Carla (31) er nog middenin. Het dak van haar huizenblok vloog er tijdens de storm af en sindsdien zit de schrik er goed in. “Mijn huis voelt niet meer veilig.”

Eva BredaGetty Images/EyeEm

Carla: “Terwijl ik naar de tuin wees vroeg ik mijn man Robbin: ‘Wat vliegt daar?’ Het eten stond net op tafel. McDonald’s. We hadden een heerlijk avondje gepland tijdens storm Eunice, met fastfood en een film. Maar toen zag ik wat er door de tuin vloog: isolatiemateriaal. Gevolgd door dakpanelen. De paniek sloeg me om het hart. Stortte ons huis in?

Stilte voor de storm

De week voor de storm waren onze huisdieren onrustig. Onze kat was veel aanhankelijker dan normaal en onze hond poepte eens zijn hele bench vol. Dieren voelen onheil aan, zeggen ze toch? Mijn pasgeboren zoontje ook, denk ik. Donderdagnacht sliep Lennon ineens 9 uur lang door, als een roosje. Stilte voor de storm. Al stond ik daar toen niet zo bij stil. We wonen in Zwolle, ik dacht dat die code oranje hier wel mee zou vallen. Het heftigste weer zou vast aan de kust zijn, dacht ik.

Ik was kapot

Ik loop al zeven weken op mijn tandvlees. Ik ben net moeder geworden en ik heb nog geen idee hoe ik goed voor mezelf blijf zorgen. Ik drink en eet veel te weinig en neem te weinig rust. Daardoor kwakkel ik al weken met blaasontstekingen en schimmelinfecties en zelfs een borstontsteking. Ik ben moe, huilerig en door mijn onrust huilt mijn zoontje ook een heleboel. Ik hoopte vrijdag ook op niet al te veel gedoe. Ik was kapot. Die filmavond was zéér welkom.

Stort het huis in?

En toen vloog ons dak eraf. Het is bizar om zoiets mee te maken. Mijn huis, mijn veilige haven, voelde ineens zo veilig niet meer. Want als een dak er zomaar af kan vliegen, wat kan er dan nog meer gebeuren? Stort het huis in? Komt de regen straks binnen? Hoe was de zolder eraan toe? Ik durfde niet te kijken. Mijn zoontje lag in mijn armen, nog vrij rustig. Terwijl ik hem wiegde, staarde ik de tuin in, alsof ik de storm daarmee kon temmen.

Videobeelden van het huizenblok van Carla op het moment dat het dak eraf vliegt. Tekst gaat verder onder de video.

Huis uit gevlucht

Ik schrok toen er op het raam geklopt werd. Mijn man sprintte naar de deur, waar de buurman stond. Hij waarschuwde ons dat het bankje in onze voortuin bijna wegvloog. Robbin wilde net naar buiten stappen, toen een baksteen slechts enkele centimeters bij hem vandaan landde. Hij had wel dood kunnen zijn. De schrik zat er goed in. Wat als er een steen door het raam zou komen?

We moesten het huis uit. Snel kleedde ik me nog warm aan en pakte wat spullen om de nacht door te komen en toen vertrok ik naar de overburen, die geen golfplatendak hebben zoals wij. Tijdens de oversteek zat ik in een overlevingsmodus. Ik probeerde niet al te veel na te denken over wat de wind die om me heen gierde op mij en mijn zoontje af zou kunnen vuren.

Engeltje op zijn schouder

De schade bleef bij het dak, bleek toen we een dag later eens goed naar ons huis keken. En de pijp van onze cv-ketel was afgebroken. ‘Als je nu gaat stoken, kun je koolmonoxidevergiftiging krijgen’, zei een brandweerman. Wat was ik blij dat ik dat niet eerder wist. Mijn man was ’s nachts toch in ons huis blijven slapen om de boel in de gaten te houden en bij de dieren te blijven. Hij had wederom een engeltje op zijn schouder gehad.

Het leek wel een sloppenwijk

Ons hele rijtje was flink getroffen. Het leek wel een sloppenwijk! De hele bovenste laag van onze daken was weg. Het enige wat overbleef, was de houten toplaag. Een laag die amper water tegenhoudt.

Er kwam een nooddak en zeil. Maar sommige buren hadden al flinke lekkage. Waterschade was er bij ons nog niet. Ondertussen zamelden we emmers en handdoeken in voor de buren. De mensen op de hoek hadden een heus zwembad op zolder! Hoe vreselijk het ook was, de saamhorigheid in de straat was prachtig. We zaten allemaal in hetzelfde schuitje.

Kamperen in eigen huis

De storm is nu bijna een week geleden, maar wij zijn nog lang niet klaar met de gevolgen. Door materiaaltekort gaat het nog wel weken duren voordat ons dak weer helemaal goed is. Tot die tijd kunnen we wel in huis zijn, maar het is er ijskoud. Eén nacht heb ik er geslapen. Dik ingepakt. Onder de dekens was het redelijk warm maar ’s ochtends wil je je bed niet meer uit. De kamer knispert van de kou. Warm douchen is er ook niet bij. Het is kamperen in ons eigen huis. Tot alles geregeld is, slaap ik bij mijn ouders.

Het zijn maar spullen

Mijn man slaapt nog altijd in ons eigen huis om het in de gaten te houden. Ik hoop dat we over een paar maanden weer een nieuw dak hebben en dat we het vertrouwen in ons huis kunnen opbouwen. Wat moet ik anders? Het te koop zetten? Waar moet ik heen in deze woningmarkt?

Het is eng als de buitenste schil van je veilige leven af wordt gepeld. Wat als het weer gaat stormen en het nooddak eraf vliegt? Wat als het dan gaat regenen? Dan loopt ons huis vol en is alles naar de knoppen. Ik probeer me eraan vast te houden dat dat alleen maar spullen zijn. We hebben elkaar nog en we zijn nu veilig. Maar als ik denk aan wat er had kunnen gebeuren, kan ik alleen maar huilen. Ons veilige leven voelt ineens een stuk minder vanzelfsprekend.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden