PREMIUMWereld Suïcide Preventie Dag

Christel is na 20 jaar niet suïcidaal meer: “Eindelijk begrijp ik mezelf”

Niet suïcidaal meer Beeld Getty Images
Niet suïcidaal meerBeeld Getty Images

Twintig jaar lang geloofde Christel (42) dat zij niets toevoegde aan het leven hier en kampte zij met suïcidale gedachtes. Vandaag, op Wereld Suïcide Preventie Dag, deelt zij hoe ze daar toch overheen kwam. “Het leven voelt uitzichtloos als je suïcidaal bent. Maar ik durf nu te zeggen: het kan echt beter worden.”

Eva BredaGetty Images

“Als ik nu denk aan hoe suïcidaal ik de afgelopen twintig jaar ben geweest, kan ik het me amper nog voorstellen. De diepe, donkere somberheid, de overtuiging dat ik een grote mislukking was en het idee dat iedereen beter af zou zijn zonder mij… Het is haast onmogelijk om dat allemaal terug te halen, terwijl ik lang niets anders kon voelen. Maar na talloze suïcidepogingen en therapieën had ik een paar jaar geleden een doorbraak. Voor het eerst durf ik nu te zeggen dat ik houd van mezelf en van mijn leven.”

Suïcidaal

“Zal ik voor de trein stappen in plaats van erin?, dacht ik op mijn negentiende voor het eerst. Ik at niet meer, sliep niet meer, kwam amper nog buiten. De stap om te douchen en mijn tanden te poetsen werd steeds groter. Ik trok mezelf een dal in en had zonder dat ik er erg in had de bodem bereikt. Maar dat kon toch niet? Ik was enig kind! Ik mocht mijn ouders het niet aandoen om uit het leven te stappen! Lang hield die gedachte me in leven. Maar uiteindelijk was zelfs mijn eigen zoon niet genoeg reden om me in leven te houden. Meerdere keren deed ik pogingen om uit het leven te stappen.”

Anders dan anderen

“Het klinkt misschien vreemd maar ik maakte geen geheim van mijn suïcidaliteit. Mijn man wist ervan. Keer op keer probeerde hij me te overtuigen dat ik wél de moeite waard was om te leven, maar ik voelde het niet. Toch hielpen onze gesprekken me. Zijn rust, zijn geduld en de eindeloze keren dat hij zonder oordeel met me praatte over mijn doodswens gaf me veiligheid en steun. Daardoor durfde ik het aan om in mijn verleden te duiken om te ontdekken waar mijn somberheid vandaan kwam en zocht ik psychische hulp. Ik concludeerde dat mijn depressie in mijn vroege jeugd moest zijn ontstaan. Op de basisschool werd ik gepest en iedere tekening die ik maakte vonden mijn klasgenootjes alleen al lelijk omdat hij van míj was. Bij gebrek aan vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen, verloor ik mezelf als kind van acht in mijn speelgoed. De fantasieverhalen die ik daarmee verzon, waren een heerlijke vlucht uit het echte leven.

Als student was ik nog altijd anders dan anderen. Uitgaan, drinken, me aansluiten bij een vereniging: het maakte me nerveus en doodongelukkig. Ik deed mijn best mee te komen met het ‘normale’ leven, maar was me continu bewust van wat anderen van me vonden. Het leek soms alsof iedereen moeiteloos meedraaide in de maatschappij en ik niet wist hoe. Voor mijn gevoel was ik nooit goed genoeg. Door de jaren heen leek dat steeds te worden bevestigd. De zoon die ik kreeg was zo druk, dat ik niet wist hoe ik met hem moest omgaan. Mijn partner wilde een tweede kindje, maar ik bleek onvruchtbaar geworden. Zie je wel?, dacht ik steeds. Ik voeg niets toe hier. Het was niet eens zozeer dat ik dood wilde. Ik voelde me gewoon nutteloos in het leven dat ik leidde.”

De oorzaak

“In therapie werkte ik aan mijn somberheid en suïcidaliteit, waardoor het soms beter met me ging. Maar na verloop van tijd voelde ik me altijd weer slechter of mislukter dan voorheen. Het leek wel alsof we alleen de symptomen bestreden, maar de oorzaak bleef sudderen.

Een paar jaar geleden kreeg ik steeds meer door dat het niet aan mijn persoonlijkheid lag dat ik me anders dan anderen voelde, maar dat mijn brein anders werkte dan dat van anderen. Twee jaar geleden viel dat puzzelstukje op zijn plaats: ik bleek ADHD te hebben. Het schijnt dat mensen die op enige manier neurodivers zijn, zichzelf aanleren om hun anders-zijn te maskeren. Ze proberen te functioneren en zich te gedragen zoals anderen, terwijl dat voor hen geen natuurlijk gedrag is. Dat maskeren kan een trauma opleveren dat bij mij zware depressies triggerde. Het was zo'n opluchting om een verklaring te hebben voor wat ik al die jaren had gevoeld. Ik was altijd zo streng voor mezelf geweest. Omdat ik begreep waarom ik anders was, traumatherapie volgde en de oorzaak van mijn depressie en suïcidaliteit kon doorgronden, werd ik milder naar mezelf waardoor mijn doodswens langzamerhand verdween.”

Het kan beter worden

“Inmiddels durf ik te zeggen dat het echt goed met me gaat. Het idee dat ik uit het leven wilde stappen, staat ver van me af. Ik werk nu als counselor en probeer anderen met suïcidale gedachten te helpen. Daarbij probeer ik te praten over suïcide om taboes te doorbreken. Mensen schrikken namelijk nog altijd als je aangeeft dat je suïcidaal bent of was. Ze weten niet hoe ze moeten reageren, waardoor je je afgewezen en nóg eenzamer kunt voelen. Ik heb zelf gemerkt hoe belangrijk het is dat mensen open met je praten over je suïcidaliteit en dat ze een veilige haven creëren van waaruit je het aandurft om antwoorden en hulp te zoeken. Het leven lijkt misschien soms zo uitzichtloos dat hulp zinloos lijkt en zelfdoding voelt als de enige optie. Maar na twintig jaar geen uitweg zien, durf ik nu met volle overtuiging te zeggen: het kan beter worden. Echt waar.”

Benieuwd naar Christel en haar werk als ervaringsdeskundige en counselor? Hier vind je meer informatie.

null Beeld

Hoera, Libelle is genomineerd voor Website van het jaar. Winnen kan alleen met jouw hulp! Vind jij Libelle ook zo fijn? Stem dan snel. Je maakt dan ook nog eens kans op hele mooie prijzen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden