null Beeld

Column Femke – alleen thuis

null Beeld

Ik voelde me een beetje treurig. En moe. “Volgens mij zit ik tegen een burn-out aan”, zei ik tegen Reinier, waarop mijn man opperde dat hij het weekend met Max naar het vakantiehuisje van zijn ouders zou gaan. Zodat ik een beetje rust kreeg.

Vanbinnen juichte ik. Vrijheid. Ademruimte. Toen mijn mannen die vrijdagavond bepakt en bezakt de deur uitliepen, stoof ik naar de cd-speler, zette It’s raining men op van The Weather Girls en danste op tafel. Daarna bestelde ik mijn favoriete Indiase curry en maakte me op voor een avond lang Utopia, Goede tijden, slechte tijden en een Friends-marathon.

Tegen half twaalf besloot ik spontaan de planten die Reinier en ik eerder die week gekocht hadden in bakken te zetten. Het was donker op het balkon dus ik deed het in de slaapkamer. Het werd een bende, maar niemand die zich eraan hoefde te ergeren. Niemand die zei dat het belachelijk was dat ik even later de overgebleven resten aarde met de stofzuiger opzoog.

Niemand die me verbood om tegen twee uur ’s nachts nog in een boek te beginnen en chips in bed te eten. De volgende dag ging in een zelfde soort ritme door. Het was heerlijk om te kunnen ontbijten zonder dat er Brinta in mijn haar gegooid werd en de deur uit te kunnen lopen zonder dat er een hele tas met luiers, doekjes en Diksap ingepakt hoefde te worden.

’s Avonds ging ik de stad in, dronk onbeschaamd vier gin-tonics en fietste een beetje tipsy weer naar huis. Volledig aangekleed viel ik in slaap om de volgende ochtend met drie gevulde koeken te ontbijten. Ik genoot me te pletter. Van de stilte in huis. En van het feit dat ik de keuken aantrof zoals ik hem achter had gelaten. Niet alsof er een bom was ontploft, maar met één koffiekopje op het aanrecht. Ik begon me af te vragen of ik ooit had moeten trouwen en een kind had moeten krijgen. Was het wel normaal dat ik me zo goed voelde nu ze weg waren?

Ongemerkt werd het zondagavond. Ik had net een pizza achter mijn kiezen en keek voor de zevende keer de film Gooische vrouwen. Op de trap hoorde ik Maxje gillen: “Mamma, mamma!” Overweldigd door een onverwacht euforisch gevoel rende ik naar de deur. In de opening stonden mijn zoon en mijn man. Nog nooit eerder kregen ze zo veel kusjes. Ik had ze ongelooflijk gemist.

Femke Sterken (34) is reportageredacteur bij Libelle. Ze is getrouwd met Reinier en moeder van Max die nu 1 jaar is. Femke woont in Amsterdam. Lees ook haar column waarin ze zich schaamt voor Max, of een van de andere columns.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden