null Beeld

Column: Femke dacht even de nieuwe Halina Reijn te zijn

null Beeld

Het was op de avond van 5 mei 2005. Bevrijdingsdag. Ik stond met een motorhelm op een podium van een theater in hartje Amsterdam en de adrenaline gierde door mijn lijf. Zou ik mijn tekst wel onthouden? Zou het publiek wel klappen na afloop? Acteren. Het was zo’n meisjesdroom. En heel even leefde ik die droom.

Samen met een paar andere meiden van rond de twintig speelden we bij het Poldertheater een stuk met de titel De Rechtvaardigen van Albert Camus. Omdat het verhaal ging over een terroristische aanslag en in die tijd zowel Pim Fortuyn als Theo van Gogh net vermoord waren, was er zelfs belangstelling van de landelijke media. Editie NL kwam ons interviewen en ’s avonds zagen we onszelf terug op tv. Alsof we precies wisten waarover we het hadden, deden we enorm wijze uitspraken. Ik kon alleen maar kijken naar de tekstbalk die onder in beeld verscheen: Femke Sterken, actrice. Het liefst had ik de tv stilgezet en een fotoafdruk gemaakt van dat moment. Om heel eerlijk te zijn dacht ik ook een beetje dat ik de nieuwe Halina Reijn was. Misschien zou dit toneelstuk er wel voor zorgen dat ik ontdekt werd door een regisseur van een film. Toen ik echter de dvd-opname terugzag, werd mijn narcistische ikje in één keer afgebroken. Ik bleek een echte amateur. En niet eens een heel goeie.

En toen. Toen waren we ineens acht jaar verder. De regisseur van Poldertheater besloot het stuk, dat overigens prachtig is, nogmaals uit te voeren. Met andere jonge meiden. En wij, de oud-speelsters, zaten vooraan bij de première. We hadden elkaar al jaren niet gesproken en gezien. Drie van ons moeder, eentje professioneel actrice. We vroegen elkaar of iemand zich nog iets herinnerde van de teksten die we destijds uitspraken, maar onze herinneringen bleven weg. Totdat we de voorstelling zagen en de teksten bijna letterlijk konden opzeggen. De ontroering was groot om onszelf te herkennen in meiden van meer dan tien jaar jonger. De tijd, ach, de tijd.

Ik weet het, ik gedraag me als een oud wijf als ik zeg dat het me allemaal veel te snel gaat. Hoewel ik nooit gelukkiger ben geweest dan op dit moment kan ik met een enorm gevoel van nostalgie terugkijken op een hoogtepunt als zo’n toneelopvoering. Dat staat voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Femke Sterken (32) is reportageredacteur bij Libelle. Ze is getrouwd met Reinier en moeder van baby Max. Femke woont in Amsterdam. Lees ook haar column over haar relatie met Reinier of een van de andere columns.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden