null Beeld

Column – Femke is trots op haar achternaam

Redactie Libelle.nl

null Beeld

Rond de tijd dat ik trouwde, schreef ik een column over het aannemen van de achternaam van je echtgenoot. Ik was voor. Mijn hele leven was ik ervan uitgegaan dat ik zou gaan heten zoals mijn man. Als kind, puber en zelfs als jongvolwassene oefende ik bij elke verliefdheid en elk vriendje op een handtekening waarin ik zijn naam verwerkte.

Toen Reinier en ik gingen trouwen, heb ik er geen moment aan gedacht níet zijn naam te gaan dragen. Ik vond het logisch. En praktisch in het geval van gezinsvorming. Bovendien waren vrouwen van veertig die wel allemaal hun eigen naam hielden in mijn ogen hopeloos ouderwets. We zijn nu drieënhalf jaar verder. Op de dag van mijn trouwen heb ik officieel Reiniers naam aangenomen. De bank en de verzekeringsmaatschappijen gebruiken die in hun correspondentie, maar verder ben ik overal en voor iedereen Femke Sterken. Ik email met die naam. Ik stel mezelf voor met die naam. Ik reserveer restaurants met die naam.

Soms wil je iets vanuit onverklaarbare redenen en zie je pas achteraf wat er echt speelde. Waarschijnlijk vond ik het stoer om de naam van Reinier te gaan dragen in een tijd waarin zo veel vrouwen ervoor kiezen hun eigen naam te houden. Ook dacht ik dat het romantisch was; de verbondenheid met iemand ook in een gedeelde naam aan te gaan. Waar ik echter geen rekening mee hield was dat je zo’n belangrijk iets als je naam niet kunnen hangen aan een ‘stoer’ of ‘romantisch’ gevoel. Al direct na mijn huwelijk merkte ik dat ik aversie kreeg tegen vrouwen die, nadat ze getrouwd waren, meteen hun hotmailaccount aanpasten en zich voorstelden met de achternaam van hun man. “Doe niet zo belachelijk”, schreeuwde het dan in mij. “Dat is je naam niet.” Natuurlijk moet iedereen voor zichzelf bedenken hoe hij of zij na het huwelijk met zijn of haar achternaam om wil gaan. Mijn standpunt is echter radicaal gewijzigd. Gevoelsmatig kan ik niks met Reiniers achternaam. Ik vind het een mooie naam, ik ben blij dat Max die naam heeft gekregen, maar ik had al een naam. Een naam waarop ik trots ben, een naam die boven mijn artikelen staat en hopelijk ooit op de cover van mijn gedroomde roman. Ik ben Femke Sterken. Dat zijn een voor- en een achternaam die dertig jaar onlosmakelijk met elkaar verbonden waren. En dat ook in de toekomst zullen blijven.

Femke Sterken (32) is reportageredacteur bij Libelle. Ze is getrouwd met Reinier en moeder van baby Max. Femke woont in Amsterdam. Lees ook haar column over discrimantie of een van de andere columns.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden