null Beeld

Column – Femke snapt niet hoe collega’s overleven op konijnenvoer

null Beeld

Van oorsprong ben ik geen fervent broodeter. Het liefst zou ik twee keer per dag kip tandoori eten en als lunch drie roze koeken. Dat laatste deed ik ook toen ik op de middelbare school zat, maar ja, toen woog ik 49 kilo en kon ik consumeren wat ik wilde.

Als ik vroeger ’s avonds na het eten tegen mijn moeder begon te klagen dat ik nog steeds honger had, zei ze steevast: “Dan neem je maar een boterham.” Toch ben ik brood gaandeweg steeds meer gaan waarderen. Ik ben er nog steeds kieskeurig in, maar als het van de juiste bakker komt, de juiste kleur bruin heeft en vers is, kan mijn brood niet stuk. Beetje filet americain van de slager erop en ik eet vier boterhammen achter elkaar. Geen probleem.�En nu hoor ik dus aan alle kanten dat we moeten stoppen met brood eten.

Er zijn verschillende boeken over geschreven en ik zag zelfs dat het (waarschijnlijke) effect van die boeken geresulteerd heeft in een afname van de broodconsumptie in Nederland. Zielig voor de bakkers die al dat heerlijke brood bakken. Maar het valt inderdaad niet te ontkennen. Brood is in de ban. Ik zie het ook hier op de redactie. Heel wat collega’s lopen elke dag rond de lunch naar de saladehoek en werken een bord sla met een paar tomaatjes en misschien nog een paar stukjes feta weg. "Ik laat even een tijdje brood staan", zeggen ze dan.

Ik snap werkelijk niet hoe ze tussen lunch en avondeten kunnen overleven op een bodem van konijnenvoer, maar ze doen het. Wanneer ik weer eens zeur over mijn gewicht, krijg ik non stop naar mijn hoofd: “Je moet stoppen met koolhydraten. Stop met brood en pasta eten. Je verliest drie kilo in één week.” Er is steeds weer een nieuwe hype. Melk (gezond voor elk) schijnt ook al belabberd te zijn, zodat ik nu maar water bij mijn lunch drink. Maar mijn brood, daar blijven ze van af. Waarom moeten al die diëten toch zo radicaal? Waarom hele parten van de schijf van vijf schrappen? Ik blijf erbij: als je gewoon met mate eet, (en de weightwatchers zijn daar een heel goede gids in… voor deze reclame krijg ik geen geld!) dan moet je toch een heel eind kunnen komen.

Femke Sterken (32) is reportageredacteur bij Libelle. Ze is getrouwd met Reinier en moeder van baby Max. Femke woont in Amsterdam. Lees ook haar column over haar achternaam of een van de andere columns.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden