null Beeld

Column Hans – De ober begon nog net niet te huilen

Redactie Libelle.nl

null Beeld

De ober sloeg zich voor het hoofd en begon nog net niet te huilen

U kent het verhaal vast: de bediening in Nederland is belabberd, in winkels, maar vooral in restaurants. Ja, het klopt helemaal. Meestal tenminste. Want van de week bezocht ik met mijn vrouw een restaurant waar de bediening nou eens vriendelijk was. Enorm vriendelijk. Ja, zelfs zo enorm vriendelijk dat we er enorm moe van werden. We werden verwelkomd met een: "Wat fijn dat u er bent!" Nou, dat had nog wel iets. Keurig werden onze jassen aangenomen en toen we zaten, kwam er na twee minuten al een ober op ons af met de menukaarten: "Sorry, sorry!" We keken hem niet-begrijpend aan. "Sorry dat ik u zo lang liet wachten!" Er kwam nog een ober aan: "Alles naar wens, mevrouw, meneer?" Er stonden schorseneren op het menu. Mijn vrouw was vergeten wat dat ook alweer waren (en mijn kennis van groenten beperkt zich tot sla en rode kool).

Ze vroeg het een van de obers. "O, wat stom!", zei hij. Hij sloeg zich letterlijk voor zijn hoofd en begon nog net niet te huilen. "Ik weet het niet… Ik schaam me zo, mevrouw…" Hij rénde naar achteren, even dachten we nog om een kogel door zijn hoofd te schieten, maar nee, hij keerde terug met de kok. Die een uitleg verschafte alsof hij net nog alles over schorseneren op Wikipedia had opgezocht dan wel uit zijn hoofd had geleerd. Toen kwam weer een van de obers het menu opnemen. Die na elk woord dat we uitspraken riep: "Gewéldige keus!" Wat hij ook volhield toen ik water bestelde. Mijn vrouw en ik hadden besloten tevreden te blijven glimlachen. Het was ons namelijk opgevallen dat als we dat even niet deden er meteen iemand achter ons stond die erg ongerust vroeg: "Alles naar wens toch?" De vraag zou nog vaak gesteld worden. Om precies te zijn: zes keer door ober één, drie keer door ober twee en één keer door de kok, die trouwens, toen hij de schorseneren op ons bord zag, nog véél meer wetenswaardigheden over deze groente bleek te willen delen. We kwamen amper aan eten toe. Ik gaf een fooi van vijf euro. De ober keek ernaar alsof ik net een pot goud op tafel had gezet. "Dank! O! Bedankt, meneer!" Doodmoe stonden we op straat. De winkels waren dicht. Jammer. We hadden namelijk ineens dringend behoefte om door een zestienjarig winkelmeisje straal te worden genegeerd of door een oude heks achter de kassa te worden afgeblaft.

Hans Verstraaten is getrouwd. Hij is journalist en columnist voor o.a. Management Team. Lees ook zijn column over het meisje dat nieuw was achter de kassa, of lees een van de andere columns.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden