null Beeld

Column Hans – Halverwege kom ik erachter dat het helemaal geen oud shirt is maar een vrij nieuwe bloes van mijn vrouw

Redactie Libelle.nl
null Beeld

Halverwege kom ik erachter dat het helemaal geen oud shirt is maar een vrij nieuwe bloes van mijn vrouw

"Hans", werd me laatst gevraagd, "huil jij weleens?" Mensen denken dat ik nooit en te nimmer huil en zelden of nooit in paniek raak. Dat komt omdat ik nogal stoïcijns overkom. Maar dat is wel de buitenkant hè, dat is mijn 'ik' in gezelschap van anderen. Helemaal in mijn eentje raak ik a: menigmaal in paniek en b: dan willen er nog weleens tranen vloeien. Al stel ik het ten behoeve van mijn imago erg op prijs als u deze bekentenis onder ons houdt.

Twee weken geleden nog – totale, complete paniek! Fred kwam binnen strompelen. Fred is de poes. Een heel lieve poes, maar in de categorie intelligentie scoort hij aanmerkelijk laag. Hij trapt overal in. Ik bekeek zijn poot. Helemaal onder het bloed, zeer diepe snee. Dierenarts! Maar wie is onze dierenarts ook alweer en waar vind ik zijn telefoonnummer? Bovendien, geen seconde te verliezen, ik moet de poot van Fred inpakken met… ja, met wat eigenlijk? Verband? Maar waar ligt dat? En als dat boven ligt - in de badkamer, dat lijkt me een vrij logische plek, of misschien ook niet - wat doe ik in de tussentijd met Fred? Ik pak hem op en ren naar boven, waar geen verband te vinden is. Heel slim van me: ik pak een oud shirt en begin Fred te verbinden. Halverwege kom ik erachter dat het helemaal geen oud shirt is maar een vrij nieuwe bloes van mijn vrouw. Alweer – en nog meer – paniek. Maar goed, Fred is verbonden, al komt het bloed er nu al doorheen.

Fred begint intussen pijnlijk te miauwen. Dierenarts. Die staat natuurlijk in mijn iPhone. Maar waar is de iPhone? Komaan, zeg ik tegen mezelf, rustig nou. Denk eerst na. Dan pas zoeken. Zonder na te denken en met een bloedende en miauwende Fred onder mijn arm zoek ik het halve huis af. Gevonden. Ik bel. Ik kan meteen langskomen. Maar ik heb geen auto en moet nu met Fred onder mijn arm drie kilometer fietsen.

Terwijl ik fiets begin ik te huilen, een beroerde combinatie, vanwege het zicht. Ik raak van het fietspad af en val met Fred neer in de struiken. Sta op. Veeg de tranen weg. Praat Fred moed in. Fiets verder.

"Huilt u?", vraagt de assistent van de dierenarts even later, terwijl ze Fred van me overneemt.

"Ik?", zeg ik en lach stoer. "Welnee. Wind tegen op de fiets, vandaar."

"Ik dacht al", zegt ze, "u lijkt me helemaal het type niet."

Hans Verstraaten is getrouwd. Hij is journalist en columnist voor o.a. Management Team. Lees ook zijn column over dat hij zich in plaats van een echte man, een neefje op stap met twee tantes voelde .. of lees een van de andere columns.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden