null Beeld

Column: Hans heeft best een slimme vrouw

Redactie Libelle.nl

null Beeld

Ik bevond me met mijn vrouw op een terras ergens in een dorp in Noord-Frankrijk. Dat kwam goed uit. Ik spreek namelijk vloeiend Frans. Nou, oké, niet vloeiend, maar toch best goed. Dacht ik. De ober kwam en vroeg: "Siouteredufantrisseeh?" Ik keek eerst hem en toen mijn vrouw sprakeloos aan. "Hij vraagt wat je wil", zei mijn vrouw. "Jeretretteverudsannoelui", zei de ober nu, en beende weg. Mijn vrouw zei: "Hij zegt dat hij terugkomt om de bestelling op te nemen."

Ik heb een heel leuke vrouw. Leuk om te zien. En grappig. Ik wou alleen soms – en dit zeg ik onder ons hoor, dit hoeft mijn vrouw zelf niet te weten – dat ze wat dommer was. Of in elk geval, als dat niet tot de mogelijkheden behoort, zou doen alsof. Zij weet toch dat ik denk dat ik heel goed Frans spreek? Waarom moest ze dan hier binnen twee minuten aantonen dat ik niet eens de ober verstond die een simpel zinnetje uitsprak en, nog erger, dat zij hem wel verstond, moeiteloos zelfs? Een vrouw die met een man is getrouwd moet, vind ik, niet vergeten dat zo’n man doorgaans enkele illusies overeind probeert te houden – dat hij best slim is bijvoorbeeld, of dat hij best goed Frans spreekt – en eigenlijk verwacht hij dat zij hem hierin steunt. Kunt u deze redenering nog enigszins volgen? Nou, mijn vrouw dus niet.

Daar was de ober weer. Hij ging nu een gezellig gesprek aan met mijn vrouw. Ik deed wat mannen doen in zo’n geval – obstinaat de andere kant opkijken. Mijn vrouw maakte een grapje. Hij begon te lachen. Och, wat hadden die twee een pret samen – in vloeiend Frans. Toen zei hij weer wat onverstaanbaars tegen mij.

"Hij vraagt wat je wil drinken", zei mijn vrouw.

"De l’eau", zei ik. Dat is Frans voor water, uit te spreken als: de loo. Dacht ik tenminste. Maar weer keek hij me niet-begrijpend aan. Mijn vrouw – inmiddels een soort partner in crime van de ober – vroeg aan me: "Wat wil je drinken?"

"Water", zei ik boos.

Onverstoorbaar zei mijn vrouw tegen de ober: "De l’eau, s’il vous plaît!"

En ja hoor, dat verstond hij wel. Toen hij naar binnen ging, keek mijn vrouw me aan. Ik keek nu heel erg boos terug.

"Hè toe nou", zei ze lief. En toen, nog ietsje liever, en als een mokerslag: "Het is echt geen schande hoor, dat je geen Frans spreekt."

Ik was stupéfait.

Hans Verstraaten is getrouwd. Hij is journalist en columnist voor o.a. Management Team. Lees ook zijn column over zijn ergenissen op de fiets of lees een van de andere columns.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden