null Beeld

Column – Hans weet al wie hij met kerst gaat zien

Redactie Libelle.nl

Nu de feestdagen naderen, doemt in mijn hoofd langzaam maar zeker de vraag op: zouden ze weer langskomen dit jaar? ‘Ze’ zijn Jennie en Arend, de buren van vijf huizen verderop, die ik eigenlijk helemaal niet zo goed ken. Maar daar denken zij heel anders over, met Kerstmis althans.

Drie jaar geleden kwamen ze voor het eerst langs, op Eerste Kerstdag. Het was een uur of tien in de avond, u weet wel: dat tijdstip op Eerste Kerstdag waarop een gemiddeld mens tamelijk uitgeput is. Ze bleven uren. En uren. En werden dronken. En dan had je ook nog mijn vrouw, die, toen ze net binnen waren, zei: "Ik moet nog even wat doen in de keuken…" En die vervolgens niet meer terugkwam. Ik was zo boos. En zo, zo moe.

Twee jaar geleden kwamen ze op Tweede Kerstdag. Oh ja, met een heel leuke, echt geweldige, hoe-verzin-je-het openingszin: "Ja, we waren toevallig in de buurt!" Jennie kneep me in de wang en Arend gaf me een stoot tegen mijn schouders en beiden giechelden. Ze hadden zo te zien en te horen al flink gepimpeld, maar ik was tenminste dit keer mijn vrouw voor: "Ik ben even de hond uitlaten. Schenk jij wat voor Jennie en Arend in?"

Vervolgens vestigde ik het lokale record honden uitlaten. Tevergeefs. Toen ik anderhalf uur later terugkwam, zaten ze er nog steeds, flauwe grappen en saaie verhalen vertellend, wat ze eindeloos volhielden.

"Ha buurman!" zei Arend. "We dachten al: die komt nooit meer terug."

"Ja, we waren bijna opgestapt", zei Jennie.

Mijn vrouw keek me woedend aan.

Vorig jaar kwamen ze weer – ditmaal in gezelschap van Henk-Jan, de broer van Arend. Ik hield mijn vrouw heel goed in de gaten. Zij mij. Zodoende zaten we dit keer beiden met ze opgescheept. En met Henk-Jan, die een vrij saaie baan had en daar ook nog vrij saai over kon vertellen, en erg lang.

"Hé, Hans, als m’n broer eenmaal aan het vertellen is", zei Arend, "nou jongen, zet je maar schrap, want dan is hij niet meer te stoppen."

Dat klopte.

Om half drie ’s nachts waren ze weg.

Maar nu spelen mijn vrouw en ik met het volgende idee. Op Kerstavond bellen we nu eens bij hún voordeur aan. We gaan zitten. En blijven zitten. En blijven drinken. We vertellen eindeloos ontzettend flauwe grappen en eindeloos saaie verhalen. En vertrekken pas als we pure wanhoop in hun ogen zien.

Hans Verstraaten is getrouwd. Hij is journalist en columnist voor o.a. Management Team. Lees ook zijn column over mannen humor of lees een van de andere columns.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden