null Beeld

COLUMN: Scheiden of niet? “Geef niet zomaar op”

Niemand kiest luchthartig voor een scheiding. Er is een ander, er is sleur, of erger. Toch is er volgens Roos, destijds verlaten door haar man, veel voor te zeggen om het vol te houden. Omdat het zo mooi is als het wél lukt…

Als ik aan kom fietsen, zie ik hem al zitten achter het raam van het restaurant. Natuurlijk, hij is te vroeg. En ik ben, zoals altijd, te laat. Hij zoent me schutterig en helpt me uit mijn jas. We bestellen witte wijn en hij zegt: "Zullen we in ieder geval 12 oesters nemen?"

De wereld aan je voeten

Natuurlijk, oesters. Die hebben we samen leren eten in Normandië. Zoals we ook samen voor het eerst olijven in Zuid-Frankrijk proefden, sardientjes in Portugal, gamba’s in Indonesië en ouzo in Griekenland. Dat komt ervan als je elkaar op je 17e ontmoet. Dan liggen de wereld, het leven en de liefde aan je voeten, smekend om ontdekt te worden. Samen begonnen we aan die ontdekkingstocht. 10 jaar later waren we getrouwd. Kochten we ons eerste huis. Nog eens 5 jaar later huppelden er een kleine jongen en een klein meisje door ons tweede, grotere huis. Ik herinner me een zwoele zomeravond in de tuin, en dat ik dacht: gelukkiger dan nu zal ik nooit worden.

LEES OOK: MARTIJN FISCHER OVER HAZES, ZIJN ZOONTJES EN DE SCHEIDING

Zijn vrouw

Een halfjaar later was hij weg. 20 jaar na die eerste ontmoeting was het sprookje uit. De kinderen en ik gingen verder met zijn drieën, hij trok in bij een vrouw op wie hij zo verliefd was geworden dat hij niet anders kon dan haar volgen. Ik kijk hem aan; hij moet nodig naar de kapper. Zou zijn vrouw – de derde inmiddels – dat niet tegen hem zeggen? Hij is ook wat dikker geworden. Geen slecht teken, als-ie te mager wordt, is er meestal wat loos. Hij drinkt gulzig en bestelt nog een fles. Dat is niet nieuw, hij heeft altijd veel gedronken. Met roken is hij weer eens gestopt, zegt hij. Hij lacht verontschuldigend. We zullen zien.

Van zijn voetstuk

We praten. Over het werk. Over zijn vader die nog leeft en die ik af en toe opzoek. Over de kinderen, natuurlijk. Onze kinderen. Met de jongste gaat het goed, zo stellen we tevreden vast. De oudste is wiebelig, zeg ik. Ja, dat heeft hij ook gemerkt. Ze is in therapie, na al die jaren heeft ze opeens moeite met onze scheiding van toen. Met haar vader heeft ze ook wat te verhapstukken, zegt hij wat ongelukkig. Ik moet moeite doen om mijn glimlach te verbijten. Ha, papa is eindelijk van zijn voetstuk af gedonderd. Ik zou liegen als ik zei dat het me geen deugd doet.

Mama is boos

Op dat voetstuk is hij 15 jaar geleden geplaatst door 2 kinderen die opeens hun vader moesten missen. Natuurlijk, hij kwam ze elke 2 weken halen voor het weekend. Bezocht ouderavonden, maakte onhandige staartjes in het haar van zijn dochter, voetbalde met zijn zoon, las ze voor uit Grote beer en kleine beer, ging met ze kamperen en in de bergen wandelen. Maar - en dat voelden ze zo klein als ze waren haarfijn aan – zij en mama stonden niet meer op de eerste plaats. Daar stond nu Marjan. Marjan was best lief, daar niet van. Maar dat konden ze niet zo makkelijk tegen mama zeggen, want dan werd mama verdrietig en soms ook boos.

LEES OOK: WAT DOE JE ALS JE BREUK EEN VECHTSCHEIDING WORDT?

Conflict

Over die oude pijn – papa houdt misschien niet zo veel van mij als van haar - en dat loyaliteitsconflict praat onze oudste nu elke week met haar therapeut. Dat voelt ongemakkelijk. Schuldgevoel lekt uit onze zinnen. Drukke banen, kleine kinderen.

Glad ijs

Die scheiding van ons: wat heeft die nog meer aangericht? We zoeken naar antwoorden, weten beiden dat we ons op glad ijs begeven. Hoe goed we het nu ook kunnen vinden, over de oorzaken en gevolgen van onze scheiding en de eerste 5 moeizame jaren erna zullen we het nooit eens worden. Ik zeg altijd dat het misging omdat we elkaar verwaarloosden. 2 drukke banen, 2 kleine kinderen; sluipenderwijs werden we elkaars sluitpost in die tropenjaren. En toen kwam Marjan langsfietsen. Hij zegt altijd dat Marjan niet de oorzaak was, maar de aanleiding. Dat hij al langer ongelukkig was. Ik verwijt hem vervolgens dat hij eerder aan de bel had moeten trekken.

De pijn blijft

Vroeger kregen we, op dit punt aangekomen, altijd ruzie. Ik ging dan huilen en hij vertrok met wapperende jaspanden. De laatste jaren laten we het onderwerp liggen. Te lang geleden, niets meer aan te doen. Maar vooral: nog altijd pijnlijk. Als ik ga graven, voel ik weer het verdriet van toen. Niet doen, zeg ik tegen mezelf. Gewoon niet doen.

We roepen de ober en bestellen het hoofdgerecht. Risotto voor mij, voor hem een kippetje.

Steek van weemoed

undefined

Enfin. Ook van Marjan is hij inmiddels gescheiden. Sinds 3 jaar is hij samen met Kim. Kim is leuk. Echt leuk. Ik zie dat ze goed bij elkaar passen. De kinderen zeggen het ook. En toch, als ik zie hoe verliefd ze zijn, voel ik altijd een steek. Niet van jaloezie, echt niet, ik zweer het. Ik hoef hem niet terug. Joh, ik ben alweer jaren gelukkig met Rob. Het is goed zo. Nee, die steek is er een van weemoed. Het gevoel: das war einmal. En: het had anders kunnen lopen.
LEES OOK: MARIEKEN VOND HAAR JEUGDLIEFDE TERUG. "OPEENS KREEG IK EEN BERICHT OP FACEBOOK"
Samen oud worden
Ik voel die steek als ik complete gezinnen zie, een vader en moeder en kinderen die geen 2 huizen hebben, maar één. Stellen die na 20, 30, 40 jaar nog bij elkaar zijn. Onder mijn vrienden, collega’s en kennissen kan ik ze aanwijzen. Ik vind het ontroerend hoe ze samen ouder worden, hoe ze elkaar met rimpels en grijze haren en beginnende gebreken lief blijven hebben. Hoe ze de stormen – die zijn er in elk huwelijk, zo weet ik inmiddels – weten te trotseren. Hoe ze ondanks tijdrovende carrières, slopende ziekten, overspelige avonturen of doodgewoon de sleur bij elkaar zijn gebleven.
Durven vechten
Ja, de mensen die gevangen zitten in een slecht huwelijk ken ik ook. Hen benijd ik niet. Wel benijd ik de mannen en de vrouwen die voor hun relatie durven vechten. Ik zag het bij mijn ouders. Hun huwelijk bleef ternauwernood overeind en als ze jong waren geweest in deze tijd waarin 1 op 3 huwelijken strandt, hadden ze het waarschijnlijk niet gered. Waarschijnlijk bleven ze bij elkaar omdat scheiden te moeilijk was in een tijd waarin je als vrouw geen inkomen had, maar wel 5 kinderen aan je rokken. Het mooie was dat de liefde tussen hen weer ging bloeien toen ze ouder werden, toen de kinderen de deur uitgingen en ze weer tijd en aandacht kregen voor elkaar. Met dat voorbeeld ben ik opgegroeid.
Geslaagd na-huwelijk

Daarom zeg ik met de kennis van nu tegen mijn jongere collega’s en vriendinnen, als ze klagen over hun drukke levens met werk en kinderen en sociale verplichtingen en een relatie die in het slop zit: doe je best. Geef niet zomaar op. Een beetje knokken, een beetje afzien, niet bij de eerste en ook niet bij de tweede tegenslag de benen nemen. Het hoort erbij. Blijf met elkaar praten, blijf met elkaar vrijen, met liefde en aandacht gaan jullie het redden. For better and for worse.
Een toost

Hij en ik bestellen een tarte tatin met 2 vorkjes, net als vroeger. We nemen nog een calvados en toosten op onze kinderen. Op elkaar, dat ook. Ons huwelijk mag het dan niet hebben gered, op ons na-huwelijk zijn we heel zuinig.

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden